Callas, moja rywalka

Czy można zazdrościć komuś, kto przypomina nas samych – tyle że w wersji doskonalszej, jaśniejszej, potężniejszej? Éric-Emmanuel Schmitt w swojej najnowszej powieści nie odpowiada wprost, ale tworzy opowieść, która rezonuje w czytelniku niczym aria wyśpiewana z rozpaczy.

Callas, moja rywalka to nie biografia Marii Callas, choć jej duch unosi się nad każdą stroną. To monolog kobiety – Carlott’y Berlumi – śpiewaczki operowej, której największym problemem nie jest własny talent, lecz talent... kogoś innego. A może bardziej: charyzma, obecność, iskra, której jej samej zawsze brakowało.

Carlotta żyje w cieniu Callas. Nie tyle w cieniu sławy, co emocji, które Callas potrafiła wywołać. Dla Carlott’y to nie rywalizacja o nuty, lecz o dusze słuchaczy. Jej zazdrość to nie tylko trucizna, ale też napęd – do walki, do śpiewania, do trwania. To głęboka, osobista opowieść o kobiecie, która widzi siebie w oczach tłumu… i wie, że nikt jej tam nie dostrzega. Schmitt, jak przystało na dramaturga i filozofa, nie pisze wprost. Używa emocji zamiast argumentów, pytań zamiast tez. Jego narratorka jest zarazem żałosna i genialna, szczera do bólu i zjadliwa do szpiku kości. W jednej chwili czytelnik jej współczuje, w następnej – chce ją uciszyć.

To książka krótka – niemal nowela – ale brzmi jak rozpisana na akty tragedia sceniczna. Znajdziemy tu zazdrość, dumę, odrzucenie, zachwyt – wszystko, co składa się na wielką operę, tylko bez muzyki. A mimo to, każda strona tętni dźwiękiem: głosem Callas, echem Carlott’y, ciszą po owacjach. Schmitt pozwala nam zajrzeć za kulisy opery, ale też ludzkiej duszy. Pokazuje, jak sztuka potrafi być źródłem uniesienia, ale i samotności. Jak czasem nie wystarczy być dobrym – trzeba być niezapomnianym.

Callas, moja rywalka to krótkie, ale pełne emocji studium artystycznej zazdrości i pasji. Schmitt stworzył barwną, oryginalną opowieść o cienkiej granicy między podziwem, a obsesją. To lektura idealna na letni wieczór – pobudza wyobraźnię, inspiruje do słuchania muzyki i zastanowienia się nad własną definicją sukcesu.

Czy warto po nią sięgnąć? Zdecydowanie tak – jeśli lubisz literaturę, która jest gęsta od emocji, pełna niewypowiedzianych pytań i... bardzo francuska w swoim smaku. Callas, moja rywalka nie jest lekturą „do tramwaju” – to książka do czytania po cichu, z kieliszkiem wina i cieniutką smugą zazdrości we własnym sercu. Nie znajdziesz tu historycznych faktów o Callas, ale zrozumiesz, dlaczego jej głos wzbudzał zachwyt i gniew jednocześnie. A może – podobnie jak Carlotta – poczujesz, że w twoim życiu też jest ktoś, kto świeci mocniej. I wtedy zadasz sobie pytanie: czy to na pewno rywalka… czy może lustro?

Informacje dodatkowe o Callas, moja rywalka:

Wydawnictwo: Znak
Data wydania: 2025-07-02
Kategoria: Literatura piękna
ISBN: 9788383678061
Liczba stron: 144
Dodał/a opinię: Małgosia Brzeska

Tagi: Proza literacka