Cisza między nami

Wyobraźcie sobie lato w Puszczy Kampinoskiej. Słońce przesącza się przez korony drzew, ciepły wiatr porusza wysokie trawy, w powietrzu unosi się zapach nagrzanej ziemi i żywicy, a gdzieś w tle słychać śpiew ptaków. Zieleń ma tam zupełnie inny odcień, jest soczysty, żywy, jakby wszystko pulsowało spokojem. I właśnie do takiego miejsca przenosi nas Katarzyna Fiołek w „Cisza między nami”. Z rozpalonej słońcem Sardynii prosto w letnie serce Puszczy Kampinoskiej.

A ja czytałam tę historię, gdy za moim oknem panował mróz i śnieg. Może właśnie dlatego tak mocno ją poczułam. Gdy na dworze szaro, zimno i człowiek marzy tylko o cieple, ta książka była jak promień słońca. Kąpiele w basenie, ciepłe wieczory, zapach lasu, cisza przerywana jedynie naturą, to wszystko działało na mnie kojąco. Czytałam i miałam wrażenie, że ogrzewam się tą opowieścią.

Po tę książkę sięgnęłam bez zastanowienia. Katarzynę Fiołek uwielbiam i śledzę jej rozwój od samego debiutu. Lubię obserwować, jak dojrzewa jej styl, jak coraz śmielej dotyka emocji i jak pięknie buduje relacje między bohaterami. Wiedziałam, że dostanę historię prawdziwą, osadzoną w życiu, a jednocześnie taką, która zostawi mnie z refleksją.

Alicja wraca do Polski po latach spędzonych we Włoszech. Zostawia za sobą nieudane małżeństwo i życie, które miało wyglądać zupełnie inaczej. Szuka ciszy. Przestrzeni. Nowego początku. I znajduje dom na skraju Puszczy Kampinoskiej. Miejsce, które jakby czekało właśnie na nią. Dom z duszą. Z psem, który był warunkiem jego przejęcia. Już sam ten szczegół wydał mi się symboliczny, bo czasem to naprawdę nie my wybieramy dom, tylko on wybiera nas.

Jednym z najciekawszych wątków jest relacja z sąsiadem Bartoszem. Introwertyczny, poukładany, zdystansowany. Ona natomiast z włoskim temperamentem, emocjonalna, wrażliwa. Pierwsze spotkania? Zgrzyt. Napięcie. Wzajemne uprzedzenia. Na moment miałam wrażenie, że to będzie sąsiedzka wojna charakterów. A jednak wystarczy trochę czasu, kilka rozmów, kilka spojrzeń, by spod tej warstwy niechęci zaczęło przebijać coś zupełnie innego.

Czy można zbudować bliskość, gdy oboje ma się za sobą trudną przeszłość? Czy da się zaufać, gdy serce jeszcze pamięta rozczarowanie? I czy cisza, której tak bardzo pragnęła Alicja, okaże się ukojeniem czy próbą?

Autorka pięknie pokazuje, jak w wielkiej przestrzeni, z dala od miejskiego zgiełku, ludzie zaczynają naprawdę siebie widzieć. Jak powoli odkrywają swoje słabości, lęki, ale i siłę. Bo w życiu Alicji nie brakuje trudnych momentów. Spadają na nią kolejne wyzwania rodzinne, które wymagają odwagi, odpowiedzialności i ogromnego hartu ducha. Podziwiałam ją. Wspierałam. Nieraz zastanawiałam się, czy ja potrafiłabym zachować się tak dojrzale i tak mądrze.

Emocje w tej książce nie są krzykliwe. One są subtelne, ale intensywne. To napięcie między bohaterami, to powolne zbliżanie się do siebie, to momenty zawahania i przełamywania barier... wszystko to sprawia, że czytelnik wchodzi w tę historię całym sercem.

Najbardziej urzekł mnie klimat. Ten letni Kampinos, pełen światła, zieleni i spokoju, stał się dla mnie czymś więcej niż tłem. Był bohaterem tej opowieści. I chyba dlatego tak mocno wczułam się w tę historię, bo sama marzę o domu wśród lasów, o miejscu, gdzie można oddychać pełną piersią i poukładać myśli.

„Cisza między nami” to opowieść o drugich szansach, o odbudowywaniu siebie po rozczarowaniu, o bliskości, która rodzi się powoli i dojrzale. To historia, która daje nadzieję i przypomina, że czasem trzeba zmienić wszystko, by odnaleźć to, co najważniejsze.

Informacje dodatkowe o Cisza między nami:

Wydawnictwo: Muza
Data wydania: 2026-02-11
Kategoria: Obyczajowe
ISBN: 9788328738928
Liczba stron: 448
Dodał/a opinię: Poczytajzemna

Tagi: Literatura obyczajowo-rodzinna