Japońska prozatorka, Aya Koda, pisarka i córka znanego pozytywistycznego pisarza Rohana Kody, w zbiorze esejów „Drzewa" z niezwykłą wrażliwością opisuje swoje doświadczenia z naturą. Ale to przede wszystkim tytułowe drzewa stają się dla niej źródłem inspiracji, refleksji i duchowego ukojenia.
Koda nie patrzy na drzewa perspektywy botanika czy ekologa, a raczej oddaje się kontemplacji i zmysłowym doznaniom. Każdy esej to zbiór wspomnień i trafnych obserwacji. Autorka z czułością przygląda się otaczającym ją drzewom. Ich zmienność w cyklu pór roku, obecność w codziennym życiu, ich symboliczna trwałość i milcząca mądrość są dla niej pretekstem do pogłębionej refleksji o życiu, starości, przemijaniu i o pięknie, na które przez pęd życia nie zwracamy uwagi.
Każde napisane zdanie wydaje się przemyślane, wyważone, nasiąknięte melancholią i ciszą. Aż ma się ochotę czytać tę książkę szeptem, skupiając się jednocześnie na brzmieniu pięknych zdań. Styl jest delikatny i subtelny, za którego pomocą Koda opowiada o ulotności chwili i delikatnym zachwycie nad tym, co zwykłe. Lektura tych esejów przypomina spacer po ogrodzie: powolny, kontemplacyjny i kojący zmysły. Zwłaszcza, gdy wraz z autorką możemy doświadczyć dotyku spękanej kory przypominającej fakturą skorupę żółwia lub podziwiać piękne korony drzew, strojne i malownicze niczym najpiękniej utkane kimona.
„Drzewa” to książka dla tych, którzy lubią zatrzymać się w codziennym biegu i zanurzyć się w świecie zmysłów. Dla czytelników, które cenią literaturę refleksyjną, pełną ciszy i subtelnych emocji. To także doskonała lektura dla miłośników japońskiej kultury i estetyki z jej szacunkiem dla natury, przemijania i prostoty. To cicha, piękna książka, do której warto wracać, zwłaszcza w chwilach, gdy szukamy wewnętrznego spokoju.
Informacje dodatkowe o Drzewa:
Wydawnictwo: Znak
Data wydania: 2025-07-02
Kategoria: Literatura piękna
ISBN:
Liczba stron: 272
Dodał/a opinię:
annakniga
Kup książkę Drzewa
Sprawdzam ceny dla ciebie ...
Cytaty z książki
Więcej
Więcej cytatów z tej książki
Moja uzdolniona siostra zawsze radowała ojca, a ten nie robił jej nigdy żadnych wymówek, tylko starał się ją uczyć jeszcze więcej i więcej. Ze mną tak nie było. Starsza siostra zawsze kroczyła równo z ojcem, ja musiałam podążać za nimi z tyłu. Cierpiałam w samotności, przepełniona zazdrością. Jedna z nas urodziła się obdarzona inteligencją i zadowalając tych, którzy ją uczyli, sama rozwijała się szczęśliwie i harmonijnie.
Więcej
REKLAMA
W Osace słońce rozświetla kwietniowe ażury koron drzew. Odpoczywam w cieniu cynamonowca kamforowego; tuż obok wiją się spękane sznury glicynii, rozciągającej swoje ramiona na pergoli. Na ławkach w parku siedzą ludzie i piją herbatę.
Więcej