Idiotka

✨ Recenzja Patronacka ✨

"Idiotka"

Autor: Agata Lasocka-Myszor

Wydawnictwo: Videograf

"Czuję się jak bohaterka jakiegoś paradokumentu. „Naiwna idiotka” – taki byłby napis na pasku pod kadrem mojej twarzy. Oczywiście, że wiedziałam, że wszystko, co jest udostępniane w internecie, można podkoloryzować, przyciąć, dodać filtr i pokazać w jak najlepszym świetle… ale część mnie chciała w to wierzyć."

Nie czytasz „Idiotki” dla rozrywki. To nie jest historia, którą odłożysz z uśmiechem i zapomnisz po kilku dniach. Ona wchodzi głębiej — wślizguje się między Twoje myśli, rozplata przyzwyczajenia, dotyka tego, czego wolisz nie nazywać. Nie pozwala pozostać tylko obserwatorem, wciąga Cię w siebie, aż zaczynasz widzieć więcej, niż chciałeś. I zostaje pod skórą jeszcze długo po ostatniej stronie.

Już od pierwszych stron uderza autentyczność tej historii. Poznajemy Kasię, kobietę, która na papierze ma wszystko: stabilne życie, pracę, związek, bezpieczeństwo. A jednak gdzieś pomiędzy codziennością zaczyna narastać coś trudnego do uchwycenia. Pustka? Niespełnienie? A może zwykłe zmęczenie byciem „wystarczającą”?

Właśnie w tę szczelinę wślizguje się świat mediów społecznościowych. Kolorowy, dynamiczny, obiecujący więcej, emocji, możliwości, życia.

Autorka z ogromną wrażliwością pokazuje, jak niewinnie wszystko się zaczyna: scrollowanie dla zabicia czasu, zerknięcia na czyjeś „idealne życie”, drobne ukłucia zazdrości. A potem kolejne… aż porównywanie staje się codziennością, a rzeczywistość zaczyna wydawać się niewystarczająca.

Najbardziej porusza subtelność tego procesu. Nie ma tu jednego przełomowego momentu, jest powolne przesuwanie granic. Kasia zaczyna kreować siebie najpierw lekko, niemal niewinnie, później coraz odważniej… aż obraz, który pokazuje światu, zaczyna żyć własnym życiem.

I wtedy pojawia się najważniejsze pytanie tej książki: ile jesteśmy w stanie poświęcić, by być zauważonymi?

Podczas czytania najmocniej uderzyło mnie, jak wiarygodnie autorka pokazuje powolne zatracanie siebie w pogoni za zasięgami i aprobatą w sieci. Niewinne półprawdy zaczynają tworzyć nową rzeczywistość Kasi, prowadząc ją coraz bliżej krawędzi. Mimo tłumu obserwujących czuć jej samotność i pustkę, której nie zapełni żaden filtr. Szczególnie porusza wątek utraty prawdziwych relacji, tych, które przegrywają z pozorami tworzonymi pod publikę. To mocne przypomnienie, że cena internetowej „idealności” bywa ogromna i często nie do odzyskania.

Relacja z dawną przyjaciółką, influencerką, działa jak katalizator. To dzięki niej świat filtrów i perfekcyjnych kadrów przestaje być tylko odległą obserwacją, a staje się czymś realnym i jednocześnie złudnym. Autorka bezlitośnie obnaża mechanizmy tego świata: presję, nieustanną potrzebę bycia „na topie”, tworzenie życia pod odbiorców zamiast dla siebie.

Niezwykle istotną postacią w tej historii jest mąż Kasi. To ktoś, kto nie próbuje przejąć sterów ani decydować za nią, lecz raczej daje jej oparcie i stabilność, kiedy tego potrzebuje. Kieruje się rozsądkiem, zachowując przy tym dużą uważność i szacunek wobec jej wyborów. Jego sposób bycia naprawdę budzi sympatię i uznanie.

Ogromną siłą tej powieści jest brak jednoznacznych ocen. Nie ma tu prostych podziałów na dobre i złe. Są ludzie, zagubieni, spragnieni uwagi, czasem naiwni, czasem aż nazbyt świadomi, ale uwikłani w system, który nagradza pozory. Dzięki temu historia Kasi jest tak prawdziwa. Bo nie jest przerysowana. Jest bliska.

Równie mocno wybrzmiewają konsekwencje, nie spektakularne, lecz ciche. Pęknięcia w relacjach, w poczuciu własnej wartości, w codzienności. Kasia stopniowo oddala się od tego, co realne, jednocześnie coraz głębiej zanurzając się w coś, co w gruncie rzeczy nie istnieje.

I właśnie ten kontrast boli najbardziej.

Choć książka momentami potrafi rozbawić, jej wydźwięk pozostaje głęboko refleksyjny. To opowieść o współczesnym człowieku, zmęczonym, porównującym się, szukającym potwierdzenia swojej wartości w oczach innych. O świecie, w którym łatwiej jest pokazać życie, niż je naprawdę przeżyć.

„Idiotka” działa jak lustro. Niewygodne. Czasem wręcz brutalne. Ale potrzebne. Bo zmusza do zatrzymania się i zadania sobie kilku prostych, choć niełatwych pytań: Czy naprawdę żyję tu i teraz?
Czy potrafię być szczęśliwa bez świadków?
I czy to, co pokazuję światu, ma jeszcze coś wspólnego ze mną?

To jedna z tych książek, które kończą się na ostatniej stronie, ale nie kończą się w czytelniku. Zostawiają ślad, w myślach, w refleksjach, w codziennych wyborach.

Jeśli szukasz historii, która nie tylko wciąga, ale też zostawia po sobie coś więcej niż chwilową emocję – „Idiotka” jest właśnie taką książką.

Bo czasem największą iluzją nie jest internet… tylko to, kim próbujemy w nim być.

Informacje dodatkowe o Idiotka:

Wydawnictwo: b.d
Data wydania: 2026-04-16
Kategoria: Literatura piękna
ISBN: 9788382933628
Liczba stron: 360
Dodał/a opinię: Mirela Marcinek

Tagi: Proza literacka