List na początek życia

Name: List na początek życia
Rating: 5.5 (2 reviews)
ISBN: 9788368590142

Justyna Kroc

Ocena: 5.5 (2 głosów)

opis

Ta książka została dodana do bazy serwisu Granice.pl przez jednego z użytkowników i oczekuje na moderację

♣️♣️♣️ Recenzja ♣️♣️♣️

Justyna Kroc — List na początek życia

Wydawnictwo: Lava

@lavapolska

♣️♣️♣️♣️♣️♣️♣️♣️♣️♣️♣️♣️♣️

Od pierwszych stron czuć, że to będzie historia, która nie pozwoli czytać jej „na spokojnie”. Taka, która wchodzi pod skórę, zostaje w głowie i zmusza, by na chwilę zatrzymać się przy własnych myślach.

To historia, która zaczyna się tam, gdzie wiele opowieści się kończy, po próbie odebrania sobie życia. Mia trafia na oddział psychiatryczny, zamknięta w czterech ścianach nie tylko budynku, ale przede wszystkim własnych myśli. Poczucie pustki, lęk i bezsilność stają się jej codziennością. Właśnie tam poznaje Vanessę cichą, wycofaną dziewczynę, która radzi sobie z bólem w sposób, który przeraża.

Na początku dzieli je wszystko. Z czasem okazuje się, że łączy znacznie więcej, niż mogłyby przypuszczać.

To bardzo trudna emocjonalnie książka. Nie przez wartką akcję, ale przez ciężar uczuć, które spływają na czytelnika z każdą stroną. Autorka niczego nie upiększa. Pokazuje ból psychiczny w jego surowej, niewygodnej formie. Pokazuje też realia oddziału psychiatrycznego bez filtra i bez łagodzenia obrazu.

✒️Co znajdziemy w książce:

🔹 pobyt na oddziale psychiatrycznym i jego surową codzienność

🔹 historię Mii po próbie samobójczej

🔹 postać Vanessy i wątek samookaleczania

🔹 powoli budującą się, trudną relację między bohaterkami

🔹 zapiski z dziennika i tytułowy list, który ma kluczowe znaczenie

🔹 temat depresji, bezsilności i walki o siebie

🔹 obraz bólu psychicznego pokazany bez upiększeń

🔹 wątki przemocy i traum z przeszłości

🔹 refleksję nad potrzebą bliskości, zrozumienia i nadziei

Mimo ciężaru tej historii jest w niej coś, co przyciąga. Coś, co nie pozwala odłożyć książki. Chęć zrozumienia bohaterek. Chęć dotarcia do tego listu.

Relacja Mii i Vanessy nie jest łatwa ani oczywista. Nie ma tu natychmiastowej sympatii. Jest dystans, opór i powolne oswajanie się ze swoją obecnością. Bardzo prawdziwe. Bardzo ludzkie.

Styl autorki jest prosty, bez literackich ozdobników, ale niezwykle sugestywny. Język bywa surowy i bezpośredni, momentami wręcz niewygodny i właśnie dlatego tak autentyczny. Narracja chwilami jest poszarpana, co doskonale oddaje stan psychiczny bohaterów.

Emocje są tu gęste i ciężkie. Czuć bezsilność, wstyd, lęk, zagubienie, ale też cichą potrzebę bycia zauważonym. To książka, która pokazuje, jak wygląda życie „w głowie” osoby zmagającej się z depresją i traumą.

Bohaterowie nie są stworzeni po to, by ich lubić. Są stworzeni po to, by ich zrozumieć.

Ta historia zostaje w głowie na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Zmusza do refleksji nad tym, jak łatwo oceniamy innych, nie mając pojęcia, z czym się mierzą. I przypomina, jak bardzo czasem człowiek potrzebuje po prostu czyjejś obecności.

To nie jest książka dla każdego. I zdecydowanie nie na gorszy dzień.

Ale jeśli jesteście gotowi na historię, która mocno uderza w emocje

i zostawia ślad warto po nią sięgnąć.