Pamięć drzewa. Pamięć drzewa

Name: Pamięć drzewa. Pamięć drzewa
Rating: 5.77 (13 reviews)
ISBN: 9788384270585

Tina Valles

Ocena: 5.77 (13 głosów)

opis

ucichł na chwilę ich świat

pod koroną pamięci drżał

słowa odchodziły szeptane

czas delikatnie w nich trwał

to wszystko, co nienazwane

to wszystko, co pamiętać chciał

okruchy tych chwil pozbierane

i zegar, co przemijaniem brzmiał

pamięci oddechem

dziecięcym uśmiechem

płacząca wierzba jest trwaniem

schronieniem, co daje osłodę

w niej wszystkie dobre słowa

i cień, co przynosi ochłodę

pod wierzbą serce się chowa

ona nadzieją na życia swobodę

choć w mgle już błąka się głowa

i myśli już całkiem niemłode

ile tu kruchości

do życia śmiałości

w zachwycie dziecięcych myśli

w strachu dorosłych momentów

tkwi człowiek utkany z pamięci

i wspomnień cudnych akcentów

oni kruchością mocno objęci

stworzeni ze światła fragmentów

przez wiatr przemijania zdmuchnięci

i duszy cichutkich lamentów

serce już drżące

kruche i śpiące

jeszcze obecne dłonie

jeszcze zegara tykanie

ta pamięć kiedyś utonie

lecz serca drżenie zostanie

Dziadek wtedy wziął mnie za rękę. Szeptał. Opowiadał. A ja byłem taki szczęśliwy. Dziadek mówił o wierzbie. Że w niej pamięć zostanie. Że dopóki będę miał ją w sercu, będę o wszystkim pamiętać. Bo pamięć nie zawsze jest opowieścią. Czasami to gesty zamknięte w babcinych dłoniach. I subtelne szepty rodziców za ścianą. Czasami to cisza, kiedy to, co teraz jest, krzyczy. Ale ja chcę głuchy być na tę ciszę. Chcę, żeby dziadek słów nie gubił. Żeby patrzył na mnie niezamglonym wzrokiem i wciąż mnie widział.

Otuliła mnie ta książka miękko tak i tak bardzo ciepło. Zadrżałam. Tak mocno. Jakże kruche są momenty. Jakże przemijają. Obok przepływają. Choć ulotne, w pamięci trwają. W dziecięcym spojrzeniu odbija się dom. Ciepły, rodzinny, światła pełen i pięknej ciszy. Ale też drżący cieniem odchodzenia. Zamglonego dziadkowego spojrzenia. Pamięć jest tutaj gestem ciepłej dłoni, której ślad zostaje na dziecięcym sercu.

„Pamięć drzewa" to subtelna opowieść. Krótka i oszczędna w słowie, ale nie w emocjach. Jej siłą jest narracja z perspektywy dziewięcioletniego chłopca. Pełnego wrażliwości i czułości wobec świata. Polecam bardzo.