Seria kryminalna z komisarz Olgą Balicką. Tom 11. Gen zła

Seria kryminalna z komisarz Olgą Balicką autorstwa Katarzyny Wolwowicz to jeden z tych cykli, na które kolejne tomy czekam z nieukrywaną niecierpliwością. Autorka nie pisze „lekkich” kryminałów, czego najlepszym dowodem jest „Gen zła” — jedenasty tom serii. Jej styl jest surowy i bezkompromisowy, a jednocześnie pełen empatii wobec ofiar. Wolwowicz umiejętnie balansuje między warstwą sensacyjną a psychologiczną, a postać Olgi Balickiej — silnej, lecz niepozbawionej słabości — przez lata zyskała autentyczną głębię. W poprzednich częściach śledziliśmy nie tylko kolejne śledztwa, lecz także osobiste zmagania bohaterki: jej traumy, relacje i moralne dylematy. „Gen zła” brutalnie wdziera się w ten świat, uderzając bezpośrednio w samą Olgę.

Olga Balicka budzi się związana, zakneblowana i pobita w obcym, ciemnym miejscu. Ucieczka, która graniczy z cudem, uruchamia lawinę wydarzeń. Na posesji, gdzie była przetrzymywana, policja odkrywa ciała dwóch zamordowanych kobiet.

Od początku Olga podejrzewa Miestwina Pomorskiego, którego uważa za swojego oprawcę. Problem w tym, że według CBŚP mężczyzna w czasie porwania przebywał setki kilometrów dalej. Balicka nie wierzy w jego alibi i jest przekonana, że to on ją porwał i skatował.

Równolegle poznajemy historię dwunastoletniego Tobiasza Kowala, który po zamordowaniu matki przez ojca trafia do domu dziecka — miejsca pełnego przemocy i upokorzeń.

Śledztwo w Jeleniej Górze komplikuje się, gdy ginie kolejna kobieta, mieszkanka domu seniora. Sposób skrępowania ciała i użyta taśma wskazują na związek z porwaniem Olgi, a policja zaczyna podejrzewać, że wszystkie zbrodnie są ze sobą powiązane, choć motyw pozostaje niejasny.

„Gen zła” to kryminał, który zdecydowanie wykracza poza schematy gatunku. Katarzyna Wolwowicz nie oszczędza ani swoich bohaterów, ani czytelnika, konsekwentnie prowadzi przez historię, która angażuje nie tylko fabularnie, ale także emocjonalnie i intelektualnie. Już od pierwszych stron towarzyszył mi narastający niepokój — duszny, lepki, trudny do zignorowania — który nie opuszczał mnie aż do samego finału.

Autorka prowadzi narrację wielotorowo, stopniowo odsłaniając przeszłe wydarzenia i zmuszając odbiorcę do ciągłego przewartościowywania tego, co wydawało się oczywiste. Z każdą kolejną stroną teraźniejsze zbrodnie nabierają nowego znaczenia, a centralnym pytaniem powieści staje się to, czy zło jest konsekwencją wyborów, traum i zaniedbań, czy może — jak sugeruje tytuł — czymś, co można odziedziczyć. Wolwowicz odważnie dotyka kwestii wpływu genów, środowiska i przemocy na ludzkie decyzje, ale nie serwuje prostych tez. Zostawia czytelnika z niepokojącą przestrzenią do własnych refleksji.

To bez wątpienia najmocniejszy i najbardziej przytłaczający tom serii, jaki do tej pory czytałam. Ogromne wrażenie robi warstwa psychologiczna powieści oraz konsekwentnie budowana atmosfera zagrożenia. Historia Tobiasza jest wstrząsająca — opowiedziana z dużą wrażliwością i wyczuciem. Autorka pokazuje, jak przemoc i brak poczucia bezpieczeństwa w dzieciństwie potrafią naznaczyć całe dorosłe życie oraz jak cienka i krucha bywa granica między ofiarą a sprawcą. Jednocześnie nie usprawiedliwia zła, nie upraszcza, nie ucieka w sensację. Trudne tematy zostają tu potraktowane z powagą i szacunkiem.

Fabuła jest spójna, dynamiczna i precyzyjnie skonstruowana, a zakończenie — mocne, gorzkie i długo pozostające w pamięci. Równie wyrazista jest postać Olgi Balickiej, która w tym tomie ukazana zostaje w wyjątkowo ludzkim świetle. Zraniona, zagubiona, momentami impulsywna, ale nieustępliwa w dążeniu do prawdy. Jej osobiste zaangażowanie w sprawę nadaje historii autentyczności i emocjonalnej głębi. Czułam jej strach, frustrację i gniew — i właśnie to sprawiło, że jeszcze mocniej kibicowałam jej w śledztwie.

Finał… nie zdradzając szczegółów — jest nieoczywisty i zmusza do zatrzymania się na chwilę po zamknięciu książki. „Gen zła” nie jest jedynie opowieścią o zbrodni. To kryminał, który stawia trudne pytania o odpowiedzialność, dziedziczenie traum i granice ludzkiej moralności.

„Gen zła” to jeden z najmocniejszych tomów serii z Olgą Balicką i świetny przykład dojrzałego, ambitnego kryminału. Jeśli ktoś dotarł już do jedenastej części — będzie usatysfakcjonowany. A jeśli dopiero planuje rozpocząć przygodę z tym cyklem… zdecydowanie warto, choć trzeba przygotować się na emocjonalnie wymagającą lekturę.

Informacje dodatkowe o Seria kryminalna z komisarz Olgą Balicką. Tom 11. Gen zła:

Wydawnictwo: Zwierciadło
Data wydania: 2026-01-28
Kategoria: Kryminał, sensacja, thriller
ISBN: 9788381327312
Liczba stron: 352
Dodał/a opinię: Ilona Wolińska

Tagi: Klasyka kryminału