Światło w tunelu

*współpraca reklamowa*

Nachodzą was czasami myśli o życiu, śmierci, czy życiu po życiu? Biorąc do ręki tą książkę nie wiedziałam czego się spodziewać. Opis wydawał mi się interesujący, a jak zobaczyłam to ogromne tomiszcze, to ekscytacja mieszała się z obawą. Po kilku pierwszych stronach, dosłownie przepadłam. Czytałam tę książkę jak natchniona, nie potrafiłam się oderwać, walczyłam z emocjami, łzami a nawet z frustracją, bo tego jak to wszystko się skończy chyba obawiałam się najbardziej. Dawno żadna książka nie sprawiła, że nie mogłam się pozbierać, i choć przeczytałam ją już kilka dni to wciąż ta historia we mnie żyje.

Clarie umiera, pogodziła się z losem i z utęsknieniem wyczekuje końca, bo ma już po ludzku dosyć. Los jednak jest przewrotny, dziewczyna trafia pod opiekę nowego lekarza, który podobnie jak ona nie ma złudzeń, że lepiej nie będzie, ale postanawia zaryzykować i trochę poeksperymentować, za zgodą dziewczyny. Ku zaskoczeniu wszystkich leczenie zaczyna przynosić efekty, a Clarie zaczyna wracać do zdrowia. Z czasem relacja Clarie i Ethana z służbowej zaczyna zmieniać się w tą bardziej prywatną. Oboje na każdym kroku drżą o zdrowie dziewczyny, nad którą wciąż ciąży widmo choroby i śmierci. Przewrotne koleje losu doświadczają tą dwójkę bardzo mocno, ale nie wziął pod uwagę determinacji lekarza, który nie zamierza się poddawać, bo walczy nie tylko o swoją pacjentkę...

Dalej nie mogę zebrać słów by opisać to co działo się ze mną przy czytaniu tej powieści, ani tego co działo się po jej zakończeniu. Czytanie całkowicie mnie pochłonęło, jak nigdy widziałam tylko czarne scenariusze tego jak to wszystko się skończy, mimo to gdzieś tam tliła się nadzieja, a autorka (kryjąca się pod męskim pseudonimem) raz po raz ją dawała by za chwilę ją odebrać. Ta historia to emocjonalna bomba, przy której poruszy się nawet najbardziej zatwardziałe serce, czy najczarniejsza dusza. To opowieść o trudach życia, o walce z chorobą, toksycznymi relacjami, walką z samym sobą, walką na granicy życia i śmierci. To też niesamowita opowieść o determinacji, o sile, pragnieniu, wartościach, przyjaźni i miłości, dla której człowiek jest w stanie przenosić przysłowiowe góry.

Książka podzielona została na cztery części. Tytuł każdej z nich dobitnie mówi o tym czego można się spodziewać i na jakim etapie znajduje się Clarie, co najśmieszniejsze każdy tytuł to jedno słowo. Część pierwsza pozwala nam poznać Clarie, jej chorobę i pogodzenie się ze śmiercią, patrzymy na jej ciężką i wyboistą drogę, widzimy jak niegdyś radosna i ambitna dziewczyna gaśnie w oczach, ale i dostajemy cień nadziei, a autorka pokazuje, że odcięcie się od świata nie jest żadnym lekarstwem. Kolejna część jest bardziej optymistyczna, a nasza bohaterka zaczyna korzystać z życia, gdzieś tam pojawia się wizja spokojnego życia, ale bohaterom jeszcze towarzyszy niepewność. Trzecia cześć przynosi zmiany, przynosi ważne decyzje, ale też nowe komplikacje, w życiu naszych bohaterów znów wiele się dzieje, muszą walczyć z kolejnymi przeciwnościami, a pozorny spokój i optymizm zaczyna ustępować miejsca stopniowo budowanemu na nowo napięciu. Czwarta część to kolejna bomba emocjonalna, to ból, rozczarowanie, walka, złamane serca, pęknięte dusze, emocje, łzy, nieznośne napięcie i oczekiwanie na koniec.

Dawno żadna książka nie spowodowała tego, że przegrałam z łzami, ja tutaj ryczałam jak bóbr, a pierwsze co zrobiłam to jej zamknięciu to napisałam do autorki, co też mało kiedy się zdarza, ale emocje tak mnie przytłoczyły, że po prostu musiałam jej powiedzieć, że zmieniła mnie w ciepła kluchę, że nie mogę się pozbierać, i że to była fenomenalna książka, po której szybko nie dojdę do siebie. Nie powiem wam jak się to skończyło, powiem wam tylko tyle, że bez meliski się nie obejdzie, bez względu na to czy będzie to sad czy happy end. Ta książka was połknie, przeżuje i wypluje, a mimo tego i tak można się w niej totalnie zakochać.

W lekturze pojawia się wiele trudnych, ciężkich i kontrowersyjnych tematów, ale pojawiają się też wątki lekkie, przyjemne i komediowe. W historii pojawiają się bohaterowie z debiutanckiej powieści autorki, więc jeśli czytaliście to część wydarzeń będzie wam znana, jeśli nie znacie to nic nie szkodzi, bo to dwie oddzielne historie, choć w jakiś tam sposób powiązane ze sobą. Ja oczywiście czytałam w odwrotnej kolejności, może gdybym czytała po kolei moje wrażenia co do debiutu były by lepsze. Między tymi dwoma książkami moim zdaniem jest kolosalna różnica, bo debiut był prosty, komediowy i lekki, natomiast ta książka to już inna bajka. Było mocno, było emocjonalnie, było nieprzewidywalnie, może niektóre elementy były ciut podkoloryzowane ale nie mam ani ochoty ani serca się o to czepiać, bo ta książka zdecydowanie znajdzie się na mojej liście najlepszych przeczytanych w tym roku, jeśli nie w życiu.

Do lektury was zachęcam, naprawdę warto się nad nią pochylić. To złożona historia, pełna emocji i życiowych trudności, ale mimo tego dostrzegalna jest w niej nadzieja, czuć w niej optymizm, jakąś radość z życia nawet pomimo widma choroby i śmierci. To realistyczna historia, choć niektóre elementy mogą się wydawać naciągane, ale przy tak trudnej i emocjonalnej historii, naginanie rzeczywistości można wybaczyć, w końcu książki mają dawać nadzieję i mogą sprawiać wrażenie, że wszystko jest możliwe. Ja uwielbiam, z pewnością jeszcze nie raz do niej wrócę, podpisuję się pod nią dwoma rękami i nogami, oraz namawiam do lektury.

Informacje dodatkowe o Światło w tunelu:

Wydawnictwo: b.d
Data wydania: 2026-03-01
Kategoria: Romans
ISBN: 9788397920408
Liczba stron: 441
Język oryginału: Polski
Dodał/a opinię: Aleksandra Iwanek