W cieniu wierzb

Gdy zamyka się ostatnią stronę powieści, która stanowi kontynuację dłuższej drogi bohaterów, w sercu recenzentki zawsze pojawia się specyficzny rodzaj nostalgii. Sylwia Kubik w trzecim tomie swojej żuławskiej sagi udowadnia, że potrafi utkać opowieść niezwykle zakorzenioną w realiach, a jednocześnie nasyconą głębokim liryzmem. Książka ta nie jest jedynie kolejną pozycją obyczajową, znikającą w gąszczu podobnych premier. To dojrzałe, literackie domknięcie losów ludzi, którzy zmagają się z demonami przeszłości na tle surowego, a zarazem kojącego krajobrazu. Autorka z ogromnym wyczuciem balansuje między dramatem jednostki a sielskością otaczającej ją przyrody, tworząc narrację, która pulsuje autentycznymi emocjami.

Największą siłą tej powieści jest bez wątpienia psychologiczna ewolucja postaci. Obserwowanie, jak główna bohaterka przechodzi transformację od zahukanej, naznaczonej traumą dziewczyny do kobiety potrafiącej zawalczyć o własną godność i autonomię, przynosi czytelnikowi ogromną satysfakcję. Autorka nie idealizuje jednak tej drogi - pokazuje, że proces zdrowienia i budowania zaufania na zgliszczach toksycznych relacji to bolesna orka, w której każdy krok naprzód bywa opłacony błędem czy nieporozumieniem. Równie fascynująco wypadają tu portrety innych kobiet, reprezentujących różne pokolenia. Ich wewnętrzna siła, zdolność do redefiniowania swojego życia na nowo i solidarność w obliczu kryzysu stanowią najjaśniejszy punkt opowieści. Kubik genialnie portretuje relacje międzyludzkie jako skomplikowaną sieć naczyń połączonych, gdzie błędy jednostki rezonują na całą społeczność, ale też gdzie wspólnotowe wsparcie potrafi zdziałać cuda.

Warstwa stylistyczna książki zasługuje na osobną uwagę. Język autorki jest niezwykle plastyczny i sensoryczny. Czytelnik dosłownie fizycznie przenosi się na Żuławy - czuje wilgoć unoszącą się nad kanałami, słyszy specyficzny szum drzew i niemalże czuje zapachy tradycyjnych potraw unoszące się z lokalnej kuchni. Przyroda w tej prozie nie pełni funkcji martwej dekoracji; jest pełnoprawnym, pulsującym życiem uczestnikiem wydarzeń, odzwierciedlającym wewnętrzne stany bohaterów. Powieść płynie niespiesznie, co pozwala w pełni chłonąć jej unikalną atmosferę, choć w kluczowych momentach autorka potrafi zagęścić dynamikę i zaserwować zwroty akcji, które nie pozwalają na odłożenie lektury.

Mimo tych niezaprzeczalnych zalet, książka posiada też drobne mankamenty, które mogą rzucić się w oczy bardziej wymagającemu odbiorcy. Momentami fabuła zmierza ku zbyt idealnemu, wręcz filmowemu splotowi okoliczności w finale. Choć po tak wielkich burzach bohaterom bezsprzecznie należy się słońce, nagłe i jednoczesne wyprostowanie się skomplikowanych spraw u większości postaci może wydać się nieco nazbyt dogodne i kontrastujące z dotychczasowym, surowym realizmem powieści. Ponadto, w niektórych fragmentach, mechanizm nieustannych niedomówień i braku komunikacji między zakochanymi, napędzający kryzys, bywa nieco powtarzalny i może delikatnie testować cierpliwość czytelnika.

Sylwii Kubik udało się stworzyć literacki kompres na duszę, który mimo dotykania tematów najtrudniejszych - takich jak przemoc domowa czy bolesne sekrety rodzinne - niesie ze sobą ogromny ładunek nadziei. To opowieść o tym, że prawda, choćby najtrudniejsza, ma moc wyzwalającą, a dom to nie tylko mury, ale przede wszystkim ludzie, którzy dają nam poczucie bezpieczeństwa. Ta książka trafia prosto w serce, otula ciepłem i zmusza do refleksji nad własnymi korzeniami oraz siłą przebaczenia.

Informacje dodatkowe o W cieniu wierzb:

Wydawnictwo: Otwarte
Data wydania: 2022-01-12
Kategoria: Obyczajowe
ISBN: 9788381351355
Liczba stron: 376
Dodał/a opinię: auraliteracka

Tagi: Literatura obyczajowo-rodzinna bóg