Wierzba

„Wierzba” Radosława Jeża to jedna z tych pozycji, które wymykają się gatunkowym etykietom, osiadając w czytelniku niczym poranna mgła na bagnistym terenie - jest gęsta, nieco chłodna, ale niesamowicie fascynująca. Lektura tej powieści przypomina powolne zanurzanie się w toni, gdzie każdy kolejny metr odsłania przed nami obrazy, których wolelibyśmy czasem nie dostrzegać, a od których nie sposób oderwać wzroku. To proza ulepiona z nastroju, w której to, co niewypowiedziane, wybrzmiewa znacznie głośniej niż same dialogi.

Siła tej książki tkwi przede wszystkim w niebywałej plastyczności obrazowania. Autor operuje słowem niczym malarz, przywracając literaturze należne jej miejsce w opisywaniu natury. Przyroda u Jeża nie jest martwym tłem; ona oddycha, obserwuje i niemalże uczestniczy w życiu bohaterów. Tytułowa wierzba staje się monumentalnym symbolem - jest powiernikiem traum, niemym świadkiem upływu czasu i swoistym łącznikiem między tym, co racjonalne, a tym, co pierwotne i instynktowne. Niezwykle poruszający jest sposób, w jaki autor kreśli wątek dziedziczenia bólów i błędów przeszłości. Czytając, czuje się ten ciężar - świadomość, że nasze korzenie są często splątane z tajemnicami tych, którzy byli przed nami, a ich echa wciąż rozsadzają fundamenty naszej teraźniejszości.

Z perspektywy warsztatowej, stylistka Jeża to rzadko spotykana dziś mieszanka wrażliwości i surowości. Z jednej strony mamy niemal oniryczne, poetyckie opisy i piękną inwokację, która otwiera drzwi do tego świata, z drugiej zaś - bardzo męskie, konkretne podejście do psychologii postaci. Adam, jako główny bohater, jest postacią rozdartą między swoją siłą a ogromną wrażliwością na cudzą krzywdę. Wyjątkowo trafnie wypadają kontrasty: zmysłowość i niemal rytualne podejście do kobiecości oraz kultu Pani zderzone są z brutalnym, przedmiotowym traktowaniem świata przez męskie kręgi nastawione na zysk. To starcie sacrum z profanum nadaje powieści specyficznego, niepokojącego rytmu.

Jeśli miałabym wskazać na pewne niedociągnięcia, byłoby to tempo narracji w środkowej części utworu. Autor pozwala sobie na długie minuty refleksji i kontemplacji otoczenia, co sprawia, że akcja momentami grzęźnie w gęstwinie opisów. Dla czytelnika poszukującego wartkiej sensacji może to być moment nużący, choć w moim odczuciu to właśnie te spowolnienia budują autentyczny, duszny klimat prowincji, w której czas płynie przecież zupełnie inaczej. Również otwarte zakończenie pozostawia pewien emocjonalny niedosyt - Jeż nie daje nam gotowych odpowiedzi na tacy, lecz zmusza do samodzielnego ułożenia tej układanki w głowie, co jednym wyda się genialnym zabiegiem, a innych może pozostawić z poczuciem braku domknięcia.

Moja subiektywna ocena tej pozycji jest jednak bardzo wysoka. Uwiodła mnie ta literacka odwaga w przełamywaniu tabu i to, jak autor bawi się konwencją - od zabawnych wtrąceń, przez sceny pełne napięcia, aż po metafizyczny lęk. „Wierzba” to literacki seans terapeutyczny o wybaczeniu, naturze i o tym, że ucieczka przed własnym pochodzeniem jest zawsze skazana na porażkę. To książka, którą się chłonie wszystkimi zmysłami, czując zapach wilgotnej ziemi i słysząc szelest liści nad głową.

Informacje dodatkowe o Wierzba:

Wydawnictwo: b.d
Data wydania: 2026-03-18
Kategoria: Obyczajowe
ISBN: 9788368590401
Liczba stron: 402
Dodał/a opinię: auraliteracka

Tagi: Thrillery i suspens fantasy Fabularyzowane mity i legendy Proza erotyczna