6 faktów o łyżwiarstwie figurowym, które poznasz dzięki powieści „Koliber i rubin"

Łyżwiarstwo figurowe ma w sobie coś magicznego. Wydaje się nierealne, nieuchwytne jak koliber. Bohaterka powieści Anny Purowskiej Koliber i rubin, Isabelle Kolibri, zdradza czytelnikom, jak wygląda ten niezwykły sport i jak wiele wymaga poświęceń.

1. Wielka kariera to nie tylko medale

Isabelle Kolibri ma imponujący dorobek: jest sześciokrotną mistrzynią Szwajcarii, uczestniczką igrzysk olimpijskich i zwyciężczynią zawodów z cyklu Challenger Series.

Jej droga pokazuje, że w łyżwiarstwie sukces to wynik bardzo ciężkiej pracy. Zawodniczka musi przejść przez treningi, starty, kwalifikacje, porażki, kontuzje i wieczne porównania z innymi. Nie każdy wychodzi z tego cało. Warto dodać, że cykl Challenger Series funkcjonuje w łyżwiarstwie figurowym od sezonu 2014/2015. To międzynarodowe zawody organizowane przez członków ISU (Międzynarodowej Unii Łyżwiarskiej).

2. Poczwórny axel, czyli skok na głęboką wodę

W powieści pojawia się informacja o poczwórnym axlu Isabelle. To wyjątkowy skok, bo zawodnik wybija się do niego przodem. To oznacza, że poczwórny axel ma aż cztery i pół obrotu w powietrzu!

W realnym sporcie przez lata był to skok niemal mityczny. Ilia Malinin jako pierwszy w historii wykonał poczwórnego axla podczas U.S. International Classic w Lake Placid w 2022 roku.

3. Salto na lodzie nie zawsze było dozwolone

W sportowej historii Isabelle pojawia się tak zwany backflip, czyli salto na lodzie. Bohaterka wykonuje je jako gest buntu. Co ciekawe, w świecie łyżwiarstwa taki element przez długi czas miał szczególne znaczenie.

Amerykański łyżwiarz figurowy Terry Kubicka wykonał backflip na igrzyskach w Innsbrucku w 1976 roku. Po tym wyczynie ISU zakazała tego elementu w rywalizacji, uznając go za zbyt ryzykowny. Dopiero w 2024 roku ISU zmieniła przepisy i usunęła salto z listy zakazanych elementów, choć backflip nadal nie jest punktowany jak klasyczne skoki.

4. Ciało łyżwiarki wszystko pamięta

W Kolibrze i rubinie łyżwiarstwo pokazane jest także jako sport trudny i kontuzjogenny. Isabelle wspomina krwiaki, siniaki, połamany nadgarstek, obojczyk i zwichnięcia. Tymczasem publiczność widzi uśmiech po programie i nie zdaje sobie sprawy z tego, jak wysoka jest cena zwycięstwa.

Przykład? Yuzuru Hanyu przed igrzyskami w Pjongczangu zmagał się z urazem prawej kostki, którego doznał podczas treningu przed zawodami NHK Trophy w listopadzie 2017. Choć nie wyleczył kontuzji w pełni, Hanyu wrócił na igrzyska i obronił złoty medal olimpijski.

5. Koliber nie jest tylko przydomkiem

Isabelle nosi przydomek Kolibri. Podczas skoków i obrotów bohaterka wyobraża sobie, że jest kolibrem, a jej kości są puste w środku. To pomaga jej myśleć o lekkości, szybkości i wrażeniu latania.

To ciekawy motyw, bo w sporcie wyobraźnia bywa częścią pracy z ciałem. Zawodnik nie tylko wykonuje ruch, ale najpierw często musi go zobaczyć, poczuć i oswoić. W przypadku Isabelle koliber pomaga jej oszukać grawitację. Tak samo działają stroje inspirowane barwami kolibra. W łyżwiarstwie kostium ma współgrać z ruchem, muzyką i opowieścią programu.

6. Muzyka w łyżwiarstwie prowadzi emocje

W historii Isabelle ostatni program połączony jest z piosenką Beyoncé Best Thing I Never Had, a później pojawia się także trening do Sonaty Księżycowej Beethovena. To ważne, bo w łyżwiarstwie muzyka jest jednym z ważniejszych elementów programu. Przykład? Legendą stał się występ podczas igrzysk w Sarajewie w 1984 roku. Jayne Torvill i Christopher Dean zatańczyli do Boléra Ravela i dostali najwyższe noty za wrażenie artystyczne od wszystkich dziewięciu sędziów.

W łyżwiarstwie muzyka wyznacza napięcie, rytm, oddech i emocję. Zawodniczka musi wykonać elementy techniczne, ale przede wszystkim stworzyć wrażenie, że jej ciało opowiada historię. U Isabelle ten motyw jest szczególnie ważny, bo bohaterka łączy ruch z wyobraźnią. Książka Koliber i rubin pozwala zajrzeć do świata łyżwiarstwa figurowego i poznać go lepiej.

Książkę Koliber i rubin kupicie w popularnych księgarniach internetowych: