Recenzja książki: Aniela

Recenzuje: Oliwia Zalewska

Aniela - Ewelina C. Lisowska 

Seria "Brzydka miłość" tom 2

 

Dziękuję autorce za możliwość przeczytania tej książki. 

 

To moje kolejne spotkanie z piórem autorki. Muszę przyznać, że z każdą historią jestem coraz bardziej poruszona. Ta, jak każda inna bez wyjątku jest dla czytelników 18+. Pokazuję brutalność życia i daje nadzieję.

Najbardziej lubię te z wątkiem historycznym, który jest przedstawiony w delikatnym i w subtelnym stylu. 

 

Historia skupia się na wątku osoby, która mimo przeciwności losu zawsze pokocha i pragnie być kochana. Pokazuje również to, aby nauczyć się zaufania do osoby, którą kochamy. A najważniejsze, aby zawsze wierzyć w sobie i się nie załamywać. Autorka dość często skupia się na dosyć ważnym aspekcie, który mimo stuleci traktowany jest jako coś dziwnego. Kiedyś histeria, a teraz depresja, która jest chorobą cywilizacyjną. Niestety, nadal uważana jest za fanaberie...

 

Im bardziej zgłębiałam się w tej historii, tym bardziej miałam łzy w oczach. Nie dziwię się, że Aniela była tak krucha psychicznie, skoro miała takich rodziców. Szczególnie jej matka, która nie była uczuciowa. 

 

Najbardziej lubię w stylu autorki to, jak pokazuje historie z dwóch perspektyw. Zawsze to mężczyzna zakochiwał się pierwszy. Pokazuje, jak oni potrafią dokonać niemożliwego w imię swej miłości.

 

To emocjonalny rollercoaster przy którym wielokrotnie płakałam. Nie mogłam oderwać się od lektury dopóki jej nie skończyłam.

 

Czy polecam?

O tak. Ta historia pokazuje, że możemy zaznać miłości nawet wtedy, gdy myślimy, że jest na to za późno.

 

Moja ocena 10/10

 

Cytaty z książki:

 

"W samotności zapadała się w sobie, jakby w odmęty piekielnych czeluści. Gdy zdawało jej się, że oto sięga dna przepaści, odkrywała za każdym razem, że można upaść jeszcze niżej. Jakby dno posiadało jeszcze inne stopnie, poniżej swojego widzialnego poziomu. Samotna, opuszczona, owinięta szczelnym kokonem luksusu, który miał za zadanie tylko tłamsić ją i trzymać w surowych granicach beznadziei. Była otoczona ciemnością. Tego dnia także nie widziała w swoim sercu światła."

 

"Żyli jednak nadzieją, że nie wszystko jest stracone. A że upartość ludzka jest równie silna, co śmiertelna choroba."

 

"— Dziewczyno, nawet nie wiesz ile możesz. Musisz tylko chcieć wyjść stąd, opuścić tę celę i dać sobie wytłumaczyć, że świat jest pełen miłości. 

— Miłości nie ma — zabrzmiała grobowo. Ksiądz Michał znów przyszedł kusić ją słodką obietnicą o miłości, która może ją spotkać, jeśli wyjdzie do ludzi.

— Jest! Czy ci się to podoba czy nie. Miłość to wielka siła, która daje życie."

 

"Nie wyobrażał sobie przeżywać tego po raz kolejny, tym razem pewnie by umarła, a on — razem z nią. Czuł, że nie mógłby już bez niej żyć. Nie wiedział, jak mógł istnieć wcześniej, zanim poznał ją. Była pełna miłości, okazywała mu jej coraz więcej, nie szczędziła mu niczego."