Recenzja książki: Dom ze szkła

Recenzuje: Mirela Marcinek

Recenzja książki

„Dom ze szkła”

Autor: Sarah Pekkanen

Wydawnictwo: Gorzka Czekolada

Są thrillery, które czyta się z ciekawością. Są takie, które wciągają. A są też takie, które powoli, niemal niezauważalnie wpełzają pod skórę, zostawiając po sobie niepokój i tysiące pytań. „Dom ze szkła” zdecydowanie należy do tej ostatniej kategorii.

Historia pełna kłamstw, tajemnic i niedopowiedzeń, powoli buduje duszną atmosferę, w której każde kolejne odkrycie pęknięć w pozornie idealnym świecie staje się coraz bardziej niepokojące. Ta pełna napięcia historia wciągnęła mnie od pierwszej do ostatniej strony.

To historia, która zaczyna się od tragedii. Młoda niania ginie po upadku z okna luksusowej rezydencji rodziny Barclayów. Wypadek? A może morderstwo? Im głębiej zaglądamy za drzwi tego idealnego domu, tym bardziej oczywiste staje się jedno: tu nic nie jest takie, jakim się wydaje.

Do sprawy zostaje przydzielona Stella Hudson, prawniczka reprezentująca interes dziecka. Jej zadaniem jest chronić dziewięcioletnią Rose, dziewczynkę, która po tragicznych wydarzeniach przestała mówić. Milczy. Obserwuje. Zbiera ostre przedmioty. I budzi coraz większy niepokój.

Czy Rose jest ofiarą traumatycznych wydarzeń… czy może kluczem do całej tragedii?

Autorka tworzy historię duszną, pełną napięcia i niedopowiedzeń. Dom Barclayów, pozbawiony szkła, zastąpionego plastikowymi odpowiednikami, staje się symbolem perfekcyjnej fasady, pod którą kryją się pęknięcia, kłamstwa i sekrety. Każdy z domowników wydaje się coś ukrywać. Każde spojrzenie ma znaczenie. Każde słowo może być manipulacją.

Dużym atutem powieści są również bohaterowie. Nie są czarno-biali, każdy z nich ma swoje sekrety, słabości i motywacje.

Najbardziej poruszyła mnie psychologiczna warstwa tej historii. To nie jest typowy thriller pełen pościgów czy spektakularnych zwrotów akcji. To slow-burn, który powoli buduje napięcie, zaglądając w najciemniejsze zakamarki ludzkiej psychiki. Trauma, milczenie, manipulacja i pytanie, które powraca przez całą książkę: kto tu naprawdę jest ofiarą?

Motyw szkła i jego kruchości idealnie oddaje charakter tej historii. Bo choć wszystko wydaje się tu przejrzyste jak na dłoni, prawda wcale nie jest taka oczywista. Wystarczy jedno pęknięcie, by perfekcyjny obraz zaczął się rozsypywać.

A zakończenie…
To jeden z tych finałów, które sprawiają, że na chwilę odkładasz książkę i po prostu siedzisz w ciszy.

Jeśli lubicie thrillery psychologiczne, w których najgroźniejsze potrafią być sekrety skrywane w czterech ścianach domu, ta historia zdecydowanie powinna trafić na Waszą listę.

Bo czasem najciemniejsze tajemnice kryją się tam, gdzie wszystko wygląda idealnie. 🖤📖

Tagi: Thrillery i suspens