Recenzja książki: Drogi przez morze

Recenzuje: Damian Kopeć

Wędrówki w czasie i przestrzeni

Tym razem Andrzej Pilipiuk proponuje zbiór zawierający dwa opowiadania i jedną mikropowieść. Trzy niewielkie wyprawy w krainę wyobraźni, w przeszłość, z elementami paranormalnymi.

Król gór jest zgrabnym opowiadaniem. Historia Witka i jego przyjaciół ma przede wszystkim służyć przybliżeniu powojennych czasów na ziemiach zachodnich. To wycieczka w okolice Wałbrzycha, pełne śladów niedawno zakończonej wojny (tajemnicze podziemia kompleksu Riese, strzegący tajemnic i skarbów Wehrwolf). Śladów fizycznych i odciśniętych w psychice bohaterów. Opowiadanie jest nieźle skonstruowane, choć element fantastyczny nie jest tu najważniejszy.

Przyjemną lekturę zapewnia Czarny Jatagan. Bardzo udana historia, ciekawa, z puentą. Tu spotykamy Roberta Storma w niezłej formie.

Storm to również główny bohater tytułowej mikropowieści Drogi przez morze. A może raczej – superbohater, bo Storm okazuje się w Drogach przez morze osobą, dla której medycyna, technika czy historia nie stanowi żadnej przeszkody. Postać ta stanowi połączenie Jamesa Bonda, Pana Samochodzika i McGyvera, przez co chwilami może nieco irytować. Pilipiuk wykorzystuje w Drogach przez morze motyw zabójczej pandemii koronawirusa, która prawie uśmierciła mieszkańców północnych Włoch. Historia dalsza (bardzo interesująca) splata się z nowszą (nieco mniej ciekawą).

Historie zawarte w zbiorku Drogi przez morze to opowieści z historią w tle. Opowieści o ludziach, o ludzkiej naturze. Pełne refleksji i nostalgii za czymś – czy: za kimś – dobrym. Humor, ciepła ironia, dystans. Połączenie lekkości narracji z nie zawsze lekkimi tematami. Dobrze budowana atmosfera zdarzeń, w centrum których są ludzie, ich losy, decyzje, wzloty i upadki.

Wojna czy inna katastrofa zazwyczaj nie czynią nas dobrymi ani złymi, ale bezlitośnie obnażają naszą prawdziwą naturę. Budzą to, co zwykle śpi ukołysane spokojem i dobrobytem.

Tagi: opowiadania fantastyka