Recenzja książki: Dzieci we mgle. Sprawa ginekologa

Recenzuje: Danuta Awolusi

Nic nie szokuje bardziej od zaginięć nieletnich. A kiedy tragedię spowija gęsta mgła, atmosfera napięcia staje się nie do wytrzymania. Ałbena Grabowska w powieści Dzieci we mgle. Sprawa ginekologa znów powołuje policjanta Franciszka Stawickiego i aspirant Maję Kwiatkowską do niełatwego śledztwa w sprawie, która tak naprawdę swój początek miała w latach siedemdziesiątych XX wieku.

W roku 1976 znika trójka dzieci z Pruszkowa: Karol Barszcz, Przemek Porębski i Magda Derda. Zaginięcia mają miejsce w pobliżu domów dzieci, w podobnych godzinach. Sprawa pozornie zdaje się zamknięta, ale wraca, gdy ktoś morduje Krzysztofę Dennel, która sama siebie nazywała najlepszą dziennikarką śledzą PRL-u. Jaki ma ona związek z dawną sprawą? I czy człowiek, który został skazany w przeszłości, na pewno jest winny?

Akcja toczy się w dwóch przestrzeniach czasowych. W jednej wracamy do lat siedemdziesiątych. W drugiej – obserwujemy współczesny zespół śledczych, którzy próbują zrozumieć, co wydarzyło się w małej społeczności pod Warszawą.

Współczesna część historii skupia się na pracy Franciszka Stawickiego, policjanta po przejściach. Jest zmęczony i jednocześnie uważny. Nie udaje człowieka, który wszystko wie. W jego rozmowach ze świadkami pojawia się sporo ostrożności. Potrafi przyznać, że czegoś nie rozumie. Jednak jego błyskotliwość i zmysł zaskakują! Wraz z nim pracuje aspirant Maja Kwiatkowska. Wspólnie się uzupełniają i tworzą naprawdę skuteczny duet. Ona podsuwa tropy. On sprawdza, jak wpisują się w większy obraz. Razem mogą więcej, a trzeba przyznać, że mają do czynienia z wyjątkowo zawiłą zagadką.

Powieść Dzieci we mgle opowiada między innymi o pamięci zbiorowej. W małych społecznościach wydarzenia sprzed lat nigdy nie tracą swojej siły, swojego mroku. Każdy ma jakąś wersję tamtej historii. Jedni mówią za dużo. Inni – za mało. Nikt jednak nie jest tu stróżem prawdy. Milczenie, półprawdy i urwane tropy są codziennością.

Atmosfera powieści jest gęsta, ale nie ponura. Zbrodnia jest pretekstem do pewnych rozważań. To historia o tym, jak długo potrafi trwać niepewność. O tym, jak rodziny i świadkowie próbują żyć z brakiem odpowiedzi, który wcale nie słabnie z czasem. Autorka pokazuje, że prawda w takich sprawach nie spada z nieba. Trzeba do niej wracać, czasem po wielu latach, choć cena bywa wysoka. Dzieci we mgle opowiadają o ciężarze przeszłości. O tym, że ludzie próbują sobie poradzić z tym, czego nie da się jednoznacznie wyjaśnić. I o tym, że nawet niepełna wiedza potrafi być lepsza niż milczenie, które obejmuje całą społeczność.

Dzieci we mgle. Sprawa ginekologa to także kawał dobrego kryminału, pełnego emocji i akcji. Poznajemy rzetelny obraz pracy śledczych i równie wnikliwy obraz ludzi, którzy muszą zmierzyć się z własnymi wspomnieniami. Możemy śmiało postawić sobie pytania o odpowiedzialność, o pamięć i o granice tego, co można odtworzyć po latach.

I – jak zawsze u Ałbeny Grabowskiej – świetny warsztat oraz mocne pochylenie się nad psychologią bohaterów. Polecam, naprawdę warto sięgnąć po tę książkę!

Tagi: Klasyka kryminału