Recenzja książki: Dziewczyna z Ajutthai

Recenzuje: Katarzyna Krzan

Joanna pracuje w międzynarodowej korporacji farmaceutycznej. W swoim mniemaniu jest tam niezastąpiona. Do momentu, aż zostaje z dnia na dzień zwolniona, a jej miejsce zajmuje dawna koleżanka, której Asia załatwiła pracę. Podwójny cios dobija naszą bohaterkę, która pogrąża się w depresji. Jak wiele sobie podobnych – pracy poświęciła wszystko: życie prywatne, uczuciowe, rodzinę. Teraz zostaje z niczym, a przecież świat się nie skończył. Trzeba żyć dalej. Kolejne wysyłane bez przekonania podania o pracę nie przynoszą skutków, Joanna wraca więc w końcu do rodziny w Zakopanem, by nieco odetchnąć, podładować wyczerpane baterie i nabrać dystansu do swojego życia. Oczywiście uświadamia sobie, jak wiele jej odebrała dobrze płatna praca. Jak niewiele zostało z niej samej. Jak niewielu ma przyjaciół, którym może prawdziwie zaufać. Z zaskoczeniem przyjmuje do wiadomości, że znajomi z pracy to nie przyjaciele, a wrogowie. Nie można z nimi niczego budować ani na nich liczyć.

Przyjaciółkę odnajduje w dawnej koleżance, która z kolei boryka się z odmiennym problemem. Izabela ma trójkę dzieci, kochającego męża, a jej jedyne zajęcie to prowadzenie domu i firmy. Ogarnia wszystko. Żyje na wysokich obrotach, nie zauważając, że jej mąż się oddala - stopniowo, ale skutecznie. W końcu Iza uświadamia sobie gorzką prawdę, że miłość się skończyła. I co teraz?

W takich przypadkach w powieściach pojawia się deus ex machina. Nagle, niespodziewanie, przypadkowo. Joanna spotyka kolegę z klasy, który jest fotografem pracującym dla magazynu o podróżach. Mężczyzna szuka kogoś, kto napisze teksty, będące komentarzem do jego zdjęć. Tak się przypadkiem składa, że Joanna zawsze marzyła, by zostać pisarką, w liceum pisała dobre opowiadania, dlaczego więc nie miałaby pojechać z nim do Tajlandii i napisać czegoś o fotografowanych miejscach?

Tak zaczyna się przygoda. Odmiana, której Joasia tak potrzebowała. Iza też potrzebuje oddechu, więc Asia zabiera przyjaciółkę z sobą. Zostawienie domu, firmy i męża na kilka tygodni z dnia na dzień to dla żony, matki i przedsiębiorcy żaden problem. Wspólnie z dwoma kolegami kobiety lecą więc do Tajlandii, by przeżyć coś nowego, nabrać dystansu i odnaleźć sens życia. Tak się to robi, drogie panie! Jest problem – jedziemy na zagraniczną wycieczkę. Nierealne w realnym życiu? Ale możliwe w powieściach. Od tego przecież są książki. Kobieca literatura służy oderwaniu od rzeczywistości, jest tajną bronią, wycelowaną przeciwko codziennym problemom, tajemnicą, którą nie można dzielić się z wiarołomnym mężczyzną. Powieść Agnieszki Walczak-Chojeckiej doskonale się w tę funkcję wpisuje. Podróżujemy wraz z bohaterkami po pięknej Tajlandii, zwiedzamy, wąchamy, smakujemy, poznajemy siebie, a wszystko to nie ruszając się z własnego fotela.

Weźmy zatem głęboki oddech, zaparzmy ulubioną herbatkę, wsuńmy się pod kocyk i... wyruszmy w świat marzeń, na koniec świata. Może egzotyczna Dziewczyna z Ajutthai zainspiruje nas do czegoś, co warto zmienić w życiu, by było piękniejsze, mądrzejsze, by żyło nam się w nim lepiej?