Recenzja książki: Gen zła

Recenzuje: anatomiaemocji

Zobaczył zło na własne oczy. 

Poczuł na własnej skórze.

Doświadczał go każdego dnia.

Aż w końcu nim przesiąkł. 

Raz zobaczone zakiełkowało. Wbiło się w każdy centymert ciała. I zostało. 

Nie znał innego życia. Nie zaznał dobra. Nie doświadczył radości. Miłość miała zupełnie inny obraz. 

Jak miał być inny, jeśli nikt mu nie pokazał tej dobrej strony życia i człowieczeństwa?

A może jednak urodził się zły? Może odziedziczył złe geny? Może nie było w nim od początku ani odrobiny dobra?

Zło wykluwające się w sercu roztacza wokół siebie ciemną barwę. I tym się karmi. Przenosi je na innych i wszystko wokół. Zło to nie inny wymiar rzeczywistości. Zło to po prostu życie.

Olga Balicka wkracza w tej historii z niezwykłą zaciętością. Jej myśli pracują na najwyższych obrotach, między sprawą, domem, współpracownikami i tym co wydarzyło się wcześniej. Bo wszystko to, jakoś dziwnie się łączy. 

Autorka wprowadza nas w klimat zła i przemocy, a jednocześnie ukazuje nam wrażliwość i empatię. Przez pryzmat wydarzeń z przeszłości otwiera przed nami wgląd w psychikę kata, który był kiedyś ofiarą i pokazuje jak cienka granica leży między nimi. Jak zawsze jestem pod wrażeniem 😊

Tagi: Klasyka kryminału