Recenzja książki: Głębia lasu

Recenzuje: zaczytanaiska

„Głębia lasu” to powieść, którą pochłania się łapczywie, to historia, która gwałtownie wciąga czytelnika w swe przepastne wnętrze i oszałamia go klimatem oraz drgającym na każdej stronie napięciem.

Jest to kryminał wielowarstwowy i wielowątkowy.  Odkrywanie jego kolejnych pokładów daje wiele satysfakcji czytelniczej. Tutaj nic nie jest przypadkowe. Niewidoczne nici łączą bohaterów oraz zdarzenia, są pomostem pomiędzy tym  co realne, a tym co zapisane w dawnych wierzeniach.

Tłem wątku kryminalnego jest oszałamiająca dzika natura. Opisy są bardzo żywe, przekonujące, sensoryczne, powalające swym rozmachem i pięknem. 

Główna bohaterka - policjantka Lovisa  Karlsdotter - szybko wzbudza sympatię. Jest uparta, odważna, zdeterminowana. Jej trudna przeszłość jest powodem jej traumy i podwaliną niezwykle silnego charakteru.

„Głębia lasu” jest dynamiczna, mroczna, tajemnicza, uzależniająca. To rasowy kryminał z gęstą otoczką psychologiczną.  Stale utrzymywane napięcie i ukryty w gąszczach lasu i ludzkich relacji niepokój rozchodzą się falami zimnych dreszczy po kręgosłupie czytelnika. To bez wątpienia jednak z najlepszych książek,  które przeczytałam w tym roku. Chętnie ujrzałabym niebawem jej kontynuację.

Tagi: Literatura kryminalna i detektywistyczna Detektywistyczna powieść obyczajowa (cosy mystery) Europa Północna Skandynawia