Recenzja książki: Kamienica pszczół

Recenzuje: Ilona Mikulska

Spotkaliście w swoim życiu osobę nadmiernie kontrolującą, wręcz zaborczą? Oplata powoli, bierze pod swoje skrzydła opiekuńczości i dobroci, daje pozorny spokój.
Tak właśnie działa właścicielka tytułowej kamienicy. Autorka w powieści często porównuje życie w jej budynku do sposobu, w jaki funkcjonuje ul. Właścicielka kamienicy, Alicja jest królową tego ula złożonego z 6 mieszkań i początkowo 6 lokatorek. W tym miejscu nic nie może się wydarzyć bez jej wiedzy. Uważna, pomocna, wspierająca. Cierpliwie słuchająca historii swoich lokatorek, ich tajemnic i rozterek. Jednocześnie milcząca i strzegąca swoich własnych sekretów. Gdy po jakimś czasie do kamienicy wprowadza się Maria, siódma lokatorka, jako jedyna wydaje się dostrzegać rysy na pozytywnym wizerunku Alicji. Czy to możliwe, że pozostałe kobiety od kilku lat są pod aż takim urokiem właścicielki, że nic nie wzbudziło ich wątpliwości? W ulu królowa składa jaja, wypełniając nimi komory ula. Alicja wypełnia mieszkania swojej kamienicy samymi kobietami. Bez mężczyzn - trutni. "Trutnie nie budują ula". Trzyma się zawsze blisko tych kobiet, stoi na straży. Wszystko to pod przykrywką pomocy i wsparcia. Jeśli jesteście ciekawi prawdziwych intencji kobiety i tego, do czego posunie się żeby umocnić swoją pozycję i wymusić posłuszeństwo i lojalność swoich lokatorek, odsyłam was do tej wciągającej lektury. Książka mimo wielu refleksji, jest bardzo lekka w odbiorze, czyta się ją szybko. Składa się na nią 16, w większości krótkich rozdziałów. Tylko jeden z nich, rozdział 15 jest wyjątkiem, ale podzielony jest na 6 historii lokatorek. Nie jest to książka, którą zapomina się po przeczytaniu ostatniego zdania. Pozostawia w naszej głowie pytania o refleksje na temat przyjaźni, jej granic, lojalności, ile jesteśmy w stanie zrobić by uciec przed samotnością.

Tagi: Klasyka prozy literackiej