Recenzja książki: Kamienna Rzeka

Recenzuje: Ksiazkolandia

Jak to jest, że czasem sięgasz po książkę bestsellerowego pisarza, którego wszyscy polecają i zastanawiasz się o co chodzi, bo u Ciebie nie pykło. A potem trafia Ci w ręce książka debiutanta, no, prawie debiutanta i od razu wiesz, że przeczytasz wszystko co wyjdzie spod Jego pióra. Ja tak miałam z Sebastianem Imielskim, z którego "Polonistą" zaprzyjaźniłam się od pierwszych stron. Do tego miałam to szczęście, że zostałam jedną z patronek. No i teraz przepadło, cokolwiek Sebastian napisze, serce ciągnie.

„Kamienna rzeka” to historia nietypowa. Trochę opowieść grozy, trochę sci-fi, dużo psychologicznego thrillera. Już od początku widomo, że łatwo nie będzie. Mateusz, facet po 40tce widzi jak wali się jego życie. Wygląda na to, że rodzina zaraz się rozpadnie, a biznesowo osiąga dno, z którego nie wie czy uda mu się wydostać. Do tego dociera do niego informacja o śmierci babci. Staruszka, która ostanie lata życia spędziła w mieście, po śmierci chciała wrócić do rodzinnej wsi. Cała rodzina udaje się na pogrzeb do Kamiennej Rzeki i spędza tam parę dni. Mateusz liczy, że na moment ucieknie przed rozpadającym się życiem, a znane z dzieciństwa miejsca pozwolą mu złapać oddech. Jednak szybko okazuje się, że sielskie wspomnienia z dzieciństwa są tylko cienką warstwą przykrywającą coś znacznie mroczniejszego. Bohaterowi sny zaczynają się mieszać z rzeczywistością, pojawiają się obrazy, których nie potrafi do końca zrozumieć. Siostra proponuje sesje autohipnozy, które mają pomóc w odzyskaniu zapomnianych wspomnień.

Wieś jaką pokazuje autor nie jest pocztówkowa. Wysoki głaz zwany Mocarzem jest niczym milczący świadek wydarzeń sprzed lat, przypominający, że przeszłość nie znika tylko dlatego, że ktoś próbuje o niej zapomnieć. A autor pokazuje, jak pamięć potrafi chronić człowieka, a jednocześnie go niszczyć.

Od tej niewielkiej lektury nie oderwiecie się, póki nie poznacie rozwiązania historii. Ale to nie jest lekka opowieść. Książka powoli odsłania prawdę, opowiadając o przeżytej traumie, wyparciu i poczuciu winy. To ten rodzaj lektury, który pozwala na zejście w głąb własnej pamięci, co momentami może być bardzo bolesne.

Tagi: Sebastian Imielski