Recenzja książki: Nie obiecuj mi jutra

Recenzuje: Ewelina Przespolewska

,,Dla Leny była nie tylko babcią, lecz także najlepszą przyjaciółką i mentorką. Czasem zastanawiała się, jak jej babcia to robiła, że mimo upływu lat wciąż zachowała w sobie tyle energii, radości życia i niezależności. Maria zawsze odpowiadała na te pytania krótko: ,,Sekret tkwi w tym, by nigdy nie przestać być sobą".
 Dałam wam ten urywek, gdyż uważam, że jest bardzo wartościowy, choć takich dobrych rad jest tutaj cała masa. Życie zwyczajne, rozterki, kłopotki a wśród nich mądre słowa, które najlepiej aby trafiły do każdego człowieka. Z tego co ja zauważyłam, każda osoba, choćby najbardziej ekscentryczna, jeśli w życiu pozwoliła sobie na bycie sobą, zawsze dłużej żyła, była szczęśliwsza i samowystarczalna. O tych cechach będą przypominali nam bohaterzy, którzy choć precyzyjni w pracy, idealni w obsłudze skalpela o niebywałej sprawności w dłoni, potrafili zostać zaskoczeni zwykłymi obawami pacjenta. Do Michała przyjdzie tutaj kobieta, która będzie się czepiała najdrobniejszych szczegółów. Dla niej słowa ,,prawie", nie były żadnym zapewnieniem. Starała się ominąć operację, która mogła uratować ją od nie tylko psychicznego kalectwa. Za pomocą swojej roztropności, otwartości i czepialstwa, otworzyła mu oczy na codzienność. Dała odczuć, że pacjentem też może być człowiek, a nie tylko kolejny zwykły przypadek. Dosłownie jakby pozwoliła mu się przebudzić za pomocą słownych wstrząsów, które w niego wkładała. Prawdopodobnie to za sprawą starszej kobiety wyszedł ze swojego marazmu na tyle, by poznać wyjątkową postać w swoim życiu. Kogoś kto go przebudził jeszcze bardziej, kto pokazała jak wygląda swobodny śmiech, jak to jest czuć zawstydzenie oraz motylki w brzuchu. To nie będzie pojedyncze uczucie, gdyż z drugiej strony w osobnych postaciach pojawi się osoba zdystansowana lubiąca mieć przewagę w życiu, budująca więcej aniżeli tylko swój prestiż. Tutaj będzie więcej żywiołowej energii, ale i uporu, zwłaszcza wtedy, kiedy serce będzie nuciło inną melodię niż rozum.
,,Kocham Cię nad życie i będę nad Tobą czuwać, gdziekolwiek będziesz.
Twoja Babcia."
Nie ukrywam, że nieco gorzej mi jest spuentować tą książkę z dwóch powodów. Po pierwsze polecam ją osobom, które kogoś stracili, gdyż znajdą tutaj wspaniałe pocieszenie. Po drugie, kilka dni temu straciłam swoją babcię, która z opisu i imienia, zachowania, była jak dokładnie ta z książki...

Tagi: Literatura obyczajowo-rodzinna