Recenzja książki: Nocticadia

Recenzuje: mklaudiamax

W ostatnim czasie wydawnictwo Hype znajduje się na szczycie mojej listy 𝔱𝔬𝔭. Ich książki mogę brać w ciemno, mocno trafiają w mój czytelniczy gust.

Nie inaczej było z Nocticadią.

Prolog sugeruje powieść na pograniczu fantastyki, ale (na szczęście!) daleko tutaj do potworów rodem z Anathemy (od tej samej autorki).

Nie myśl jednak, że nie znajdziesz tu potworów.

Znajdziesz. I to najgorszych z możliwych – ludzi.

Książka o tym, jak ambicje tworzą świat pełen zakłamania i brutalności. Motto „po trupach do celu” nabiera tu DOSŁOWNEGO znaczenia.

Ciężki klimat, oscylujący między niepokojem a psychozą, aż dusi podczas przewracania stron. Tajemnice, „nieistniejące” stowarzyszenie, paranoja głównej bohaterki… I już nie wiesz, czy to efekt działania toksyny, czy naprawdę dzieje się coś niebezpiecznego.

Lilia, próbując rozwikłać zagadkę śmierci swojej matki, trafia w sam środek wiru pełnego intryg, zazdrości, pożądania – ciała i sukcesu.

Przy tym musi się uporać z jeszcze groźniejszym przeciwnikiem: miłością do własnego profesora (tak, znajdziesz tu age gap. I tak, jak dla mnie jest on chodzącą 🚩).

Przyjemnie przytłaczające. Emocjonalne. Groźne. Czasami obrzydliwe (sceny z robakami i dość dosadne opisy sekcji zwłok mogą być problematyczne dla wrażliwych czytelników). Namiętne. I psychotyczne.

Tak, zdecydowanie właśnie tak widzę Nocticadię.

O ile historia Lilii i Dr. Śmierć zabrała mnie w mocno emocjonalną podróż, tak końcówką jestem nieco zawiedziona. Nie pod względem samego sposobu zakończenia, ale tego, jak zostało przedstawione. Zbyt szybko. Zbyt płytko. Nie wpływa to jednak na moją ocenę. Pomimo niewielkich literówek książka jest dopracowana, a sama okładka… no, jak pisałam, trafia w moje gusta.

Tagi: fantasy