Recenzja książki: Pensjonat pod tańczącymi ogniami

Recenzuje: Zaczytanyzakatek

Do tej pory powieści Pani Urszuli Gajdowskiej kojarzyły mi się raczej z awanturniczymi romansami historycznymi, tudzież z powieściami obyczajowymi. Tym razem w moje ręce wpadła powieść obyczajowa, ale z solidnym wątkiem kryminalnym.

Już sam fakt, że główną bohaterką jest detektywka, zatrudniona w pensjonacie o jakże uroczo brzmiącej nazwie "Pensjonat pod tańczącymi ogniami", która pod pretekstem kopania grządek i malowania ścian. Prowadzi śledztwo w sprawie zaginięcia jednego jegomościa.

To co jest największą zaletą książek pisarki to język, styl i akcja, mnóstwo akcji i wydarzeń, które sprawiają, że od lektury trudno się oderwać i jak zaczniesz czytać to skończysz jak już przeczytasz.

Jeśli chodzi o samą fabułę powieści to zaintrygował mnie najbardziej psychologiczny wątek chłopca,opis jego traumy jako świadka zbrodni i pragnienie przekonania się czy ktoś mu w końcu pomoże. Nieco rozczarował mnie wątek zaginięcia, trochę zbyt przewidywalny, a ponadto, gdy stwierdziłam w czasie lektury "o teraz to się dopiero zacznie" to wątek nagle został rozwiązany.

Nie ukrywam, że do sięgnięcia po książkę zachęcił mnie tytuł i legenda o tańczących ogniach. Wątek tajemniczych ogni, które pojawiają się na bagnach, przewija się przez całą powieść, wprowadzając aurę tajemniczości i zagadki. Czy rozwiązanej? Musicie przekonać się sami sięgając po książkę.

Jest to powieść nie tylko z kryminalnym akcentem. To również historia pełna życiowych prawd, które bohaterowie odkrywają, a które i Ty czytelniku odkryjesz razem z nimi.

Bo powieści Pani Urszuli takie są. Pełne przygody, mądrości. Pod płaszczem historii poruszające często medyczne i psychologiczne tematy. Nie wierzysz mi? To weź książkę do ręki i przekonaj się samemu.

Tagi: Literatura obyczajowo-rodzinna