Recenzja książki: Tajemnice Wiśniowego Sadu - W upale lata

Recenzuje: auraliteracka

Drugi tom cyklu Katarzyny Grabowskiej to literacki ekwiwalent burzowego, parnego popołudnia. Autorka z ogromną odwagą rezygnuje z bezpiecznych, sielankowych schematów na rzecz pełnokrwistej opowieści z pogranicza thrillera, romansu i dramatu obyczajowego. Przejście z kameralnego klimatu poprzedniej części w rejony dynamicznej, wręcz sensacyjnej intrygi udowadnia, że pisarka doskonale czuje się w fabularnych ekstremach, a jej warsztat ewoluuje w bardzo ciekawym kierunku.

Największym atutem książki jest bezwątpienia jej warstwa kompozycyjna i emocjonalna dwoistość. Autorka mistrzowsko operuje kontrastem geograficznym i klimatycznym. Przeniesienie punktu ciężkości z dusznego, pełnego niedomówień rodzinnego majątku do letniej, z założenia wypoczynkowej Łeby, tworzy genialne tło dla narastającego niepokoju. Zamiast obiecanej oazy spokoju, nadmorski kurort staje się sceną bezwzględnej gry pozorów. Grabowska rewelacyjnie dawkuje napięcie, z precyzją odsłaniając kolejne karty gangsterskich porachunków i dawnych sekretów rodzinnych. Na brawa zasługuje również kreacja postaci drugoplanowych oraz skomplikowana figura Jusufa - bohatera pełnego sprzeczności, niejednoznacznego, balansującego między chłodem a troską, który magnetyzuje czytelnika przy każdym pojawieniu się na scenie. Ponadto autorka odważnie dotyka istotnych, trudnych tematów społecznych, takich jak różnice kulturowe czy uprzedzenia, zmuszając do refleksji nad sztuką tolerancji.

W tym całym fabularnym szaleństwie pojawiają się jednak momenty, w których tempo akcji staje się obosieczną bronią. Konstrukcja wydarzeń bywa chwilami nieco chaotyczna, a natłok wątków - od śledztwa policyjnego, przez ucieczki, aż po elementy niemalże szpiegowskie - sprawia, że ucierpiała na tym głębia psychologiczna niektórych decyzji. Najbardziej dyskusyjnym elementem powieści pozostaje sama główna bohaterka. Choć widać u niej zalążki wewnętrznej przemiany i determinację w walce o dziedzictwo, jej porażająca naiwność i skłonność do natychmiastowego obdarzania zaufaniem nowo poznanych osób mogą momentami irytować. Weronika zbyt rzadko wyciąga wnioski z popełnionych wcześniej błędów, co w obliczu śmiertelnego zagrożenia wydaje się mało racjonalne.

Pod względem warsztatowym Katarzyna Grabowska prezentuje styl niezwykle dojrzały, a zarazem ujmująco lekki. Przez tę historię dosłownie się płynie. Pisarka ma rzadki dar tworzenia bardzo sugestywnych, plastycznych opisów przyrody i przestrzeni, które nie nudzą, lecz budują gęstą atmosferę. Dialogi są żywe, naturalne i pozbawione sztucznego patosu, co nadaje całej opowieści tak potrzebnego realizmu, zwłaszcza gdy rzeczywistość wokół bohaterów staje się mocno podkoloryzowana na wzór kina akcji. Autorka potrafi pisać o trudnych emocjach bez zbędnego melodramatyzmu, co ratuje wątek romantyczny przed popadnięciem w banał.

„W upale lata” to książka, która potrafi bezczelnie ukraść noc. Mimo że zachowanie głównej bohaterki wielokrotnie testowało moją cierpliwość, nie byłam w stanie odłożyć tej powieści przed przeczytaniem ostatniego zdania. Ten gatunkowy koktajl trzyma w szachu do samego końca, a finał pozostawia z tak potężnym głodem wiedzy, że natychmiastowe sięgnięcie po kontynuację staje się koniecznością. To znakomity, niezwykle angażujący środkowy tom serii, który z powodzeniem rozwija rozpoczęte wątki i redefiniuje pojęcie lojalności oraz miłości.

Tagi: Proza literacka