Tajemnice Wiśniowego Sadu - W upale lata

*współpraca reklamowa*

Drugi tom serii, tom w którym robi się gorąco, i nie tylko ze względu na lato. Ta część podobała mi się najbardziej, choć po pierwszym tomie, trochę przeciągałam moment rozpoczęcia lektury. Niby byłam ciekawa jak potoczą się losy Weroniki, to z drugiej strony bałam się w jakim kierunku to wszystko pójdzie. Książka kontynuuje wątki, jest bezpośrednia kontynuacją, i żeby wszystko ogarnąć trzeba czytać książki po kolei, inaczej człowiek totalnie się zgubi. To powieść obyczajowa z romansem ale i pokaźną dozą sensacji.

Weronika zaczyna patrzeć na świat inaczej. Jej nieudana relacja z Jusufem i odkrycia dotyczące jego osoby z jednej strony bardzo ją ranią, ale z drugiej wzbudzają w niej determinację. Nika próbuje odzyskać rodzinną firmę, chce zrozumieć co się dzieje, przez co podejmuje szereg decyzji, które bardzo mocno zmieniają jej położenie, a zagrożenie staje się wręcz namacalne. Dziewczyna za namową komisarza Adamczewskiego wyjeżdża do Łeby, ale gangsterskie porachunki, niewyjaśnione sprawy i demony przeszłości znajdują ją nawet tam. Weronika po raz kolejny staje w oko w oko z niebezpieczeństwem, po raz kolejny musi zdecydować komu może zaufać, a jej uczucie do Jusufa nie daje jej szansy na to by pójść dalej. Czy odkrycie sekretów byłego męża da jej spokój? Czy zmieni o nim zdanie, czy to co wydarzyło się w Łebie będzie kluczowym punktem jej życia i czy w końcu odnajdzie ona spokój?

Przeciągałam moment rozpoczęcia czytania tej książki. Pierwszy tom dosyć mocno mnie zaskoczył, więc do tego drugiego już podchodziłam z rezerwą, ale też i z ciekawością. Wiedziałam, też czego mniej więcej mogę się spodziewać, czyli krótko mówiąc wszystkiego, a autorka po raz kolejny puściła wodzę fantazji, i zabrała mnie w niesamowitą i sensacyjną przygodę rodem z filmu akcji. Po raz kolejny namieszała, poplątała, do końca trzymała mnie w niepewności, ale w tym wszystkim wiele kwestii poruszonych w pierwszej części się wyklarowało, można było już zrozumieć schemat, a czytelnik po doświadczeniach z pierwszego tomu, doszukuje się już tutaj drugiego dna, ukrytych motywów, zwraca uwagę na detale, więc choć fabuła fabułuje, to już moim zdaniem tak bardzo nie szokuje.

Fabuła znów szalona, dynamiczna, nietuzinkowa ale też na moje oko ciut chaotyczna, ale jak wspominałam tutaj już wiedziałam czego mniej więcej mogłam się spodziewać, i ten chaos informacji czy wydarzeń już tak bardzo mnie nie przytłoczył. Gdzieś w tym całym szaleństwie była metoda, a autorka potrafiła ją dobrze wykorzystać, a przez to ten tom moim zdaniem był nie tylko przełomowy w losach bohaterów, ale co najważniejsze klaruje nam problemy, nazywa rzeczy po imieniu, zaczyna to wszystko mieć po prostu sens, jakąś pokręconą logikę, ale w końcu też czytelnicy mogą w niemal w pełni ogarnąć o co chodzi.

To lektura dynamiczna i szybka, na moje oko to taki trochę gatunkowy mix, bo obyczajówka, sensacja, akcja, kryminał, romans, dramat, a na dokładkę elementy szpiegowskie. Ten tom dosłownie pochłonęłam, tyle się tutaj działo, że głowa mała i tutaj o dziwno nawet to szybkie tempo nie było takie złe, choć mogło być ciut wolniej, ciut dosadniej i głębiej. Po raz kolejny autorka skupiła się na nietypowych i dla mnie oryginalnych wątkach, poświęconych różnicom kulturowym, tematyce uchodźców, do tego mamy policyjne śledztwa, działanie pod przykrywką, ilość manipulacji, intryg, machlojek czy różnorakich porachunków jest imponująca i trochę nawet nie pasująca do powieści obyczajowej, ale tutaj nie będę narzekać, bo w tym tomie to wszytko jakoś mi do siebie pasowało. Co prawda rzeczywistość wciąż jest tutaj mocno podkoloryzowana, ale tutaj jakoś mocno mi to nie przeszkadzało.

Nie mogę tutaj dorzucić też kilku słów na temat bohaterów, bo ci jacy byli denerwujący wcześniej to tak samo denerwujący byli i tutaj. Jeden z nich trochę się w moich oczach zrehabilitował, ale nie powiem że wszelkie winy zostały mu przebaczone. Bohaterów autorka naprawdę wykreowała po mistrzowsku, bo to tak złożone i wielowymiarowe postacie, które wzbudzają w czytelniku taki huragan emocji, że nie sposób ich nie docenić, choć polubić ich się raczej nie da. Prym oczywiście dalej wiedzie Weronika, która według mnie wciąż nie wyciągnęła wniosków, wciąż jest naiwna, nieogarnięta, choć muszę przyznać, że jakiś zalążek zmiany zaczyna być dostrzegalny.

Jak wspomniałam ten tom podobał mi się najbardziej. Wiele kwestii zostało tutaj uzupełnionych, historia weszła na nowy poziom, wszystkie karty, a raczej zdecydowana ich większość zostało odkrytych, przez to też można w końcu poczuć sens nie tylko tej powieści ale i całej serii. Jak obawiałam się tego tomu, ta tak samo bardzo dla niego przepadłam, przeczytałam na raz i nawet nie wiem kiedy to zleciało, i w przeciwieństwie do tego co było po pierwszej części, tutaj od razu zabrałam się za tom finałowy. Z racji tego, że ten tom mi się podobał, a opowieść się tutaj rozkręca, to polecam się nie zniechęcać po pierwszym tomie, warto dać szansę kolejnym. Książki trzeba jednak czytać po kolei bo inaczej naprawdę zgubicie się w tym wszystkim. To książka, a raczej seria dla fanów nietuzinkowych opowieści, dynamicznych, szybkich, wielowątkowych i sensacyjnych. Jeśli lubicie też niesamowite zwroty akcji, to tutaj znajdziecie ich na pęczki. Opowieść się rozwija, okładki zachwycają więc moim zdaniem pomimo wszystko warto dać tej serii szansę.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

,,Tajemnice wiśniowego sadu. W upale lata" to bezpośrednia kontynuacja historii, w której emocje nie słabną ani na moment. Dlatego ważne jest, aby znać tom 1.

 

Autorka ponownie zabiera czytelnika do świata pełnego rodzinnych sekretów, niebezpiecznych wydarzeń i trudnych wyborów, udowadniając, że przeszłość potrafi upomnieć się o swoje w najmniej oczekiwanym momencie. Muszę przyznać, że ta część wciągnęła mnie jeszcze bardziej, jeszcze szybciej chciałam czytać i dowiedzieć się co dalej.

 

Weronika  walczy o odzyskanie rodzinnej firmy, ale także próbuje odnaleźć spokój i szczęście, co nie jest łatwe po bolesnym zawodzie miłosnym. Dodatkowo problemy się tylko piętrzą co nie pozwala jej na złapanie oddechu. Jestem zachwycona tym, że akcja w książce jest dynamiczna. Do tego zwroty akcji podsycają apetyt nie pozwalając odłożyć książki. Całości dopełnia gangsterski wątek. Bardzo lubię takie połączenia i brak nudy.

 

Na uwagę zasługuje także letni klimat Łeby, który z jednej strony kusi obietnicą odpoczynku, a z drugiej staje się tłem dla kolejnych dramatycznych wydarzeń.

 

Autorka bardzo ciekawie łączy wątki obyczajowe z romansem i elementami sensacji. Relacje między bohaterami są wiarygodne, a ich emocje i dylematy jak najbardziej autentyczne. Historia pokazuje, że miłość, lojalność i odwaga często wymagają poświęceń, a każda decyzja może mieć daleko idące konsekwencje.

 

Gorąco polecam, szczególnie, że to jeszcze nie koniec. Jest trzeci tom.

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Drugi tom cyklu ,,Tajemnice wiśniowego sadu. W upale lata" idealnie koreluje z temperaturami na polu. Bo tempo akcji i wydarzenia gotują nam krew w trakcie czytania. Weronika podjęła decyzję aby jednak przejąć przetwórstwo. Zupełnie inaczej niż w swoim ostatnim liście sugerował jej dziadek. A w rodzinnej firmie tajemnicza, zatrudniona jeszcze przez zmarłego, pierwsze skrzypce gra niejaka Agnes Rodriguez Toro. A przy jej boku... Jusuf. Plotki na ich temat są gorące. Ich zażyłość oczywiście nie umyka Weronice.

Dziewczynie na każdym kroku towarzyszy komisarz Artur Adamczewski. Wspólnie z nią zadaje pytania i wygląda jakby znał się lepiej na prowadzeniu interesów niż Weronika. A ona sprawdza księgi rachunkowe i ... znowu ktoś ginie. Aby oddalić Weronikę od potencjalnego sprawcy Adamczewski wywozi ją do Łeby. Mężczyzna pragnie ją chronić. Dlaczego?
Jako ,,posiłki" do jej obrony zostają wezwani przyjaciele dziewczyny, Anka i Jacek. Pytanie jednak brzmi, czy może im zaufać. A może powinno brzmieć, komu może zaufać? Bo najwyraźniej mimo zapobiegliwości Artura, ktoś już ,,namierzył" Weronikę. Z kim i gdzie dziewczyna może czuć się bezpieczna?

Muszę stwierdzić, że ten ten tom oceniam nieco niżej niż poprzedni a to za sprawą głównej bohaterki. Wydaje mi się ona niezmiernie naiwna. Jak takie zachowanie uchodziło w pierwszym tomie, tak w tym nie ma dla mnie na to przyzwolenia. Po dwóch zdaniach i jednym spoglądnięciu w oczy nabiera pełnego zaufania do osób, które się wokół niej pojawiają. Zero wyciągania wniosków z błędów jakie popełniała. Rozumiem też, że jest przerażona i sytuacja nie należy do łatwych ale bohaterka podejmuje czasami irracjonalne decyzje. Te jej ,,wybryki" mocno mnie irytowały co nie zmienia faktu, że znowu zarwałam dla książki nocki i oczywiście polecam a ja nie mogę się doczekać aby zapoznać się z ostatnim tomem.

 


Współpraca barterowa z Wydawnictwem Videograf.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

"W upale lata" jest drugim tomem trylogii Tajemnice Wiśniowego Sadu, w której kontynuowane są losy Weroniki. Można odnieść wrażenie, że tym razem fabuła podąża w stronę bardziej sensacyjno-kryminalną, choć w dalszym ciągu jest to przede wszystkim powieść obyczajowa.   Weronika zostaje zamieszana w sprawę kryminalną. Wyjeżdża ze Skarbiesza, w którym nie jest już bezpieczna, ale czy dobry pomysł? Zwłaszcza że nie jej. Czy może tej osobie zaufać? Wszystko komplikuje się jeszcze bardziej, a zagadek tylko przybywa. Łeba też nie jest spokojnym miejscem. Gangsterskie porachunki i tu dosięgną dziewczynę. Czy ktoś zdąży ochronić ją przed przestępcami? Czy uczucie do Jusufa ma jeszcze jakąkolwiek szansę? A może pojawi się ktoś inny?   "Czasem miłość oznacza cierpienie rozstania, jednak tylko ta najprawdziwsza, najszczersza, bezwarunkowa, daje pewność powrotu."   Weronika musi zmierzyć się z niedomówieniami, kłamstwami i intrygami. Gubi się w decyzjach, jakie podejmuje, popada ze skrajności w skrajność. Czasami zachowuje się jak nastolatka, aż mamy ochotę nią potrząsnąć! Tu nic nie takim, jakie się wydaje. Bohaterka niestety przekonuje się, że nikomu tak naprawdę nie można ufać. Kto jest przyjacielem, a kto wrogiem? Wiemy, że kłamstwa prędzej czy później wychodzą na jaw, jednak niezwykle trudno jest się z nich wyplatać. Ale należy pamiętać, że nawet najgorsza prawda jest zawsze lepsza niż kłamstwo.   Historia ta pokazuje, do czego dla miłości jest zdolny człowiek. Uczucie oparte na kłamstwie nie może mieć szczęśliwego finału. Czy zatem miłość może wybaczyć kłamstwo?   Ponownie do czerwoności rozgrzał mnie wątek uchodźców. Nie do przyjęcia są uprzedzenia i wyzwiska pod ich adresem. Czy ktoś z nas chciałby, aby rzucano mu w twarz obraźliwe epitety typu: "Ras nie powinno się mieszać, bo wyjdą z tego kundle" czy "Araby do gazu od razu"?   "Człowiek to człowiek. Nie ważne czy ma skórę białą, czarną, żółtą, czy czerwoną. Nie ważne, jaką wyznaje religię. Człowiek to człowiek. (...) Tylko człowiek. Są ludzie dobrzy i źli. Kolor skóry, wyznanie, pochodzenie nie ma tu nic do rzeczy."   Niektóre z wydarzeń i sytuacji wydają się niewiarygodne, by mogły zaistnieć w prawdziwym życiu. Choć z drugiej strony człowiek już tyle dziwnych rzeczy widział i słyszał, że nic go nie powinno dziwić.   "W upale lata" to pełna emocji, intrygująca powieść o tajemnicach, konsekwencjach kłamstwa, wyrzutach sumienia, rasizmie i ksenofobii. Czy Weronika dalej będzie brnąć w kłamstwa? By się o tym przekonać, trzeba czym prędzej zajrzeć do jesieni...

(Kliknij aby rozwinąć opinię)