AI-gent. Mroczne kody. Akord

Po lekturze „Algorytmu” byłam bardzo ciekawa, w jakim kierunku pójdzie dalsza część tej historii. „Akord” nie tylko spełnił moje oczekiwania, ale sprawił, że jeszcze mocniej zaangażowałam się w wykreowany przez autora świat.

To jedna z tych książek, które czyta się z dużą przyjemnością, bo od pierwszych stron wciągają atmosferą niepewności i nie pozwalają zwolnić tempa. Bardzo podoba mi się sposób, w jaki W.P. Rdzanek łączy nowoczesne technologie z pozornie odległymi tematami. Wszystko brzmi wiarygodnie, a jednocześnie potrafi zaskoczyć oryginalnością.

Szczególnie doceniam to, że autor nie stawia wyłącznie na akcję. W tle pojawiają się pytania o rozwój technologii, granice ludzkiej odpowiedzialności i konsekwencje decyzji podejmowanych wiele lat wcześniej. Dzięki temu książka zostaje w głowie również po przeczytaniu ostatniej strony.

„Akord” czytało mi się jeszcze lepiej niż pierwszy tom. Historia jest dopracowana, płynna i angażująca, a kolejne rozdziały skutecznie zachęcają do dalszego czytania. To thriller, który dostarcza rozrywki, ale jednocześnie potrafi zaciekawić tematami wykraczającymi poza samą fabułę.

Bardzo dobrze bawiłam się zarówno przy pierwszym, jak i drugim tomie trylogii. Jeśli finał utrzyma ten poziom, zapowiada się naprawdę mocne zakończenie całej serii. Ja z pewnością będę czekać na kolejną część i już teraz jestem ciekawa, czym autor zaskoczy swoich czytelników tym razem.

Aktualnie żyjemy w czasach, kiedy to, co kiedyś zaliczane było do gatunku science fiction, teraz jest naszą rzeczywistością. Na tym bazuje W.P. Rdzanek w swojej debiutanckiej trylogii AI-gent. Mroczne kody, której tom drugi to właśnie "Akord". Seria nie wymaga zachowania chronologii lektury tomów ze względu na oddzielne intrygi, jednak postacie się przez nie przewijające są stałe, a zatem ich znajomość wpłynie korzystnie na odbiór lektury. W tomie drugim historia osadzona jest tak, jak po nazwie serii można się spodziewać - intryga mocno uwikłana jest w zagadnienia technologiczne związane ze sztuczną inteligencją, pojawiają się nie tylko programiści najlepsi w swoim fachu, ale i przebiegli hakerzy. A jednak intryga nadal pozostaje bardzo przystępna, bardzo prosto wyjaśniona, przez co czytelnik, który nie jest w nowinki technologiczne zaangażowany, nie będzie miał problemów ze zrozumieniem o co w niej chodzi. Tym, co tutaj najważniejsze, są dylematy, jakie dla ludzkości sztuczna inteligencja przynosi. Autor bazuje na naszych lękach, pyta o samoświadomość AI, o to, czy faktycznie może kiedyś przejąć kontrolę i do czego człowiek jest w stanie się posunąć, by na to nie pozwolić. Tu biznesy ścierają się z prywatnymi wątpliwościami, a wywiady polski i amerykański muszą połączyć siły, by zapobiec katastrofie. Akcja toczy się bardzo dynamicznie, czasami nieco tracąc na wiarygodności, przez co polecam traktować ją po prostu jako szybką rozrywkę typową dla amerykańskich thrillerów sensacyjnych. Warto jednak też wspomnieć o tytule, który nawiązuje do muzyki, bo i ona w fabule przyjmuje nietypowe miejsce. Tematyka z pewnością jest tym, co stanowi największy atut tej powieści, jak i całej trylogii. 

Sztuczna inteligencja w natarciu
Po Zeusie przyszedł czas na nowy projekt. Projekt ,,Genesis" mający na celu stworzenie sztucznej inteligencji zdolnej do wykrywania globalnych zagrożeń. Kapitan ABW Zygmunt Fiszer zajmujący się przestępstwami cybernetycznymi na wielką skalę, został wezwany na miejsce zbrodni mężczyzny. Obok zwłok znaleziono nuty zaginionego utworu barokowego Telemanna i kopię listu z datą 5 listopada 1745. Czy to morderstwo na tle rabunkowym? Po co im Fiszer na miejscu zbrodni? A jednak! Bo nie tylko sztuczna inteligencja jest groźna! Pojawiła się broń akustyczna, która gotuje ludziom śmierć w mękach. Ataki terrorystyczne się dzieją. Samoloty spadają. Koniec świata przed nami, bo w akcji obserwujemy groźną organizację ,,Dzień Wolności" walczącą z uwolnieniem prac nad sztuczną inteligencją. Do tego wszystkiego na życie specjalisty w branży IT, Karola Koppela czyha morderca co to dostał na niego zlecenie specjalne..... Drugi tom trylogii ,,AI-gent. Mroczne kody" jest ciekawy. Wszystko dzieje się szybko. W tekście porównań, przymiotników opisujących, metafor czy innych ozdobników tekstu autor zastosował minimalne ilości. Mamy suchy, nierozbudowany tekst, szczęśliwie pomysły na fabułę są dobre, bez nich książka byłaby dużo słabsza. Ten tom jest również jak szybka piłka. Prosto, krótko, treściwie i piorunem do brzegu. Szkoda, że w książce tego gatunku tak mało zawiłości, wzajemnych rozgrywek, zasadzek, intryg, działań wywiadowczych, tajnych operacji, fałszywych tropów i zdrad, inwigilacji ....itd., itp. Na ,,Artefakt" czekamy.