AI-gent. Mroczne kody. Artefakt

A gdyby tak początków programowania poszukać w starożytności? Na ten pomysł wpadł W.P. Rdzanek w swojej trzeciej, zamykającej debiutancką trylogię AI-gent. Mroczne kody powieści pt. "Artefakt", w której w bardzo zgrabny sposób łączy mocno współczesny wątek technologiczny, w którym sztuczna inteligencja wkracza w naszą codzienność, z motywem archeologicznym opartym na starodawnej kulturze wielbarskiej. Co istotne, obydwa wątki prowadzone są z zaskakującą prostotą, dzięki temu nie trzeba w żadnym z tych tematów się rozeznawać, by historię w pełni zrozumieć. Gatunkowo powieść oparta jest o połączenie kryminału z sensacją - równolegle prowadzone jest śledztwo w sprawie czegoś, co wygląda na mord rytualny i wyścig z czasem hakerów i programistów, z których jedni zamierzają za pomocą sztuczek internetowych ukraść miliony, drudzy chcą temu zapobiec. To ciekawe połączenie, sprawnie poprowadzone, o ile czytelnik nastawi się na typową rozrywkę, w której bardziej liczy się napięcie i zaangażowanie niż prawdopodobieństwo zdarzeń. Dla mnie jednak w "Artefakcie" ta granica dopuszczalności została w drugiej połowie książki przekroczona, przez co przyjemność z lektury była nieco mniejsza niż w tomach poprzednich. Niemniej jednak jako domknięcie serii jest warta lektury - dla rozwiązania wszystkich wątków i potencjalnej furtki na kontynuację losów niektórych postaci.

PS. Dwa poprzednie tomy to "Algorytm" i "Akord", a choć każdy stanowi oddzielną intrygę, to dla spotęgowania frajdy z lektury warto czytać je w kolejności chronologicznej.