Ballada o miłości

Muszę przyznać, że jestem wielką fanką cyklu „Siedem sióstr” tej autorki, więc sięgnęłam po tę książkę z ogromnymi oczekiwaniami.
Oprawa graficzna jest absolutnie cudowna, barwione brzegi i okładka wpisująca się w klimat książek autorki.
Niestety, sama treść nie poruszyła mnie tak, jak liczyłam. Przyzwyczajona do wielowarstwowych historii, rodzinnych sekretów i stopniowo odkrywanych tajemnic, które są znakiem rozpoznawczym „Siedmiu sióstr”, odczułam wyraźny niedosyt. Nie mówię, że ta historia była zła, ale zdecydowanie była dużo prostsza. Są w niej pewne zaskakujące sytuacje, jednak była dość przewidywalna.
To prosta, spokojna opowieść o miłości i sławie, napisana ładnym stylem, ale pozbawiona tego napięcia i głębi, które tak bardzo cenię w jej innych książkach. Relacje między bohaterami są dobrze zarysowane, lecz całość nie zostaje w pamięci na długo.
Jeśli szukasz lekkiej miłosnej historii na wakacje ta książka będzie idealna. Ja czytałam ją w samolocie i była miła i dość przewidywalna jednak oceniam ją jako dobrą romantyczną historię, ale nie tak dobrą jak poprzednie książki autorki.

„Ballada o miłości” to historia o uczuciu, które rodzi się gwałtownie, dojrzewa w trudnych warunkach, a z czasem zostaje wystawione na próby, na jakie nie każdy jest gotów. To książka o uczuciu, które nie jest ani idealne, ani czyste, ale prawdziwe w swojej niejednoznaczności. To powieść, która rozwija się powoli, ale konsekwentnie, wymagając od czytelnika uwagi. Autorka prowadzi narrację w wyważony sposób, skupiając się nie na spektakularnych zwrotach akcji, lecz na długofalowych skutkach wyborów podejmowanych przez bohaterów.

Autorka zestawia ze sobą dwa kontrastujące światy. Irlandzka prowincja to miejsce surowe, zamknięte i silnie podporządkowane normom społecznym, gdzie jednostkowe pragnienia schodzą na dalszy plan wobec oczekiwań rodziny i lokalnej wspólnoty. Londyn lat 60. z kolei kusi obietnicą wolności, artystycznej swobody i sukcesu, ale szybko okazuje się bezlitosną przestrzenią, w której marzenia są walutą, a relacje międzyludzkie podlegają presji ambicji i rywalizacji. To zderzenie dwóch światów stanowi istotne tło dla historii Keiry i Cona, którzy początkowo wierzą, że sama miłość wystarczy, by poradzić sobie z rzeczywistością.

Relacja głównych bohaterów została przedstawiona bez idealizacji. Keira, rezygnując z własnych aspiracji i podporządkowując się karierze męża, stopniowo traci poczucie sprawczości. Jej wewnętrzne rozdarcie między lojalnością wobec ukochanej osoby a potrzebą samorealizacji jest jednym z najmocniejszych elementów powieści. Con natomiast nie zostaje pokazany wyłącznie jako ofiara okoliczności. Jego talent i charyzma idą w parze z nieumiejętnością stawiania granic oraz z unikaniem konfrontacji z konsekwencjami własnych decyzji. Riley pozwala nam obserwować, jak nierównowaga w związku narasta, chociaż przez długi czas pozostaje niewypowiedziana.

Istotnym zabiegiem narracyjnym jest prowadzenie historii z perspektywy kilku postaci i na różnych płaszczyznach czasowych. Dzięki temu powieść nabiera wielowymiarowości, a my mamy możliwość zrozumienia motywacji bohaterów, nawet jeśli nie zawsze się z nimi zgadzamy. Dominujące w narracji kobiece głosy ukazują różne sposoby przeżywania miłości: od oddania i poświęcenia, przez zazdrość i rozczarowanie, aż po żal i poczucie straty. Autorka nie wartościuje tych postaw, raczej pokazuje ich konsekwencje.

Wątek muzyczny pełni w powieści symboliczną rolę. Kariera Cona i świat show-biznesu są metaforą życia na scenie, gdzie wizerunek jest ważniejszy niż prawda, a sukces może izolować równie skutecznie jak porażka. Wraz z rozwojem akcji pojawia się również element zagrożenia, tajemnice z przeszłości, groźby i napięcie związane z możliwym powrotem Cona po latach zniknięcia. Ten aspekt wprowadza do powieści cień niepokoju, ale nie zmienia jej głównego charakteru. Styl Lucindy Riley jest spokojny, obrazowy i skupiony na emocjach. Autorka nie idealizuje miłości. Pokazuje ją jako siłę, która potrafi dawać sens, ale też odbierać stabilność i prowadzić do bolesnych kompromisów.

Jeśli chodzi o zakończenie, Riley świadomie unika jednoznacznych rozstrzygnięć, pozostawiając czytelnika z refleksją nad tym, jak łatwo miłość może stać się ciężarem i jak trudno naprawić to, co zostało zaniedbane przez lata. To finał spójny z tonem całej książki. Jest poważny, momentami gorzki, ale uczciwy wobec opowiedzianej historii.

„Ballada o miłości” nie jest powieścią, która ma zachwycać dynamiką czy efektowną fabułą. Jej siła tkwi w nastroju, psychologicznym pogłębieniu postaci i konsekwentnym portretowaniu relacji międzyludzkich. Dla czytelników oczekujących dojrzałej, refleksyjnej prozy obyczajowej będzie to wartościowa lektura, chociaż wymagająca cierpliwości i emocjonalnego zaangażowania.

,,Bez względu na to, co nas czeka, zawsze będziemy razem".

Połączyła ich miłość utkana z młodzieńczych marzeń i wiary, że wszystko jakoś się ułoży, jeśli tylko będą razem. Keira O'Donovan miała zaledwie kilkanaście lat i zaufała temu uczuciu bezgranicznie, a Con Daly z gitarą w ręku i duszą rockmana marzył o podboju muzycznego świata. Wspólny wyjazd do Londynu szybko zweryfikował ich romantyczne wyobrażenia. Trudna rzeczywistość, wyrzeczenia i codzienne przeciwności wystawiły ich związek na próbę, jednocześnie umacniając łączącą ich miłość. Gdy wreszcie talent Cona zostaje dostrzeżony, ich życie zaczyna nabierać tempa, o jakim nawet nie śmieli marzyć. Tylko czy cena za sukces nie okaże się zbyt wysoka?

To opowieść o drodze do marzeń, która bywa długa i niewygodna, i o sławie, która potrafi oślepić bardziej, niż dać szczęście. O namiętności, która pcha do przodu, ale też potrafi odebrać równowagę. O sukcesie, który nie zawsze przynosi ukojenie. O dojrzewaniu i trudnej, wewnętrznej przemianie i wreszcie o miłości, która mimo, rozczarowań szuka sposobu, by ocalić to, co najważniejsze. Lucinda Riley zabiera nas najpierw w lata 60. na malownicze i surowe wybrzeża Irlandii, by później przenieść nas do tętniącego życiem Londynu. Autorka wyraźnie podkreśla kontrast między tymi miejscami, pokazując, jak trudna bywa adaptacja w nowej rzeczywistości, jak łatwo o zagubienie i niezrozumienie. Skupiamy się na młodych ludziach, ich emocjach i dążeniu do marzeń. Widzimy ich słabości oraz momenty, w których miłość przegrywa z ambicją i strachem. Czekałam jednak na moment przełomowy, na wydarzenie, które doda historii dramatyzmu, choć nie przypuszczałam, że zwrot akcji okaże się aż tak zaskakujący i całkowicie zmieni moje spojrzenie na losy bohaterów. Dwadzieścia lat później opowieść przybiera tonację stonowanej ballady, pełnej emocji ukrytych między wierszami, w której przeszłość gra pierwsze skrzypce. Te rozdziały czytałam z największym skupieniem, choć przyznam, że nie wszystkie wątki ułożyły mi się w spójną całość. Niewątpliwie jednak emocjonalny wydźwięk powieści sprawia, że ta historia pozostanie ze mną na długo.

Nigdy nie przepadałam za książkami o miłości, ale jestem fanką Lucindy Riley od momentu przeczytania pierwszego tomu cyklu Siedmiu Sióstr. Paskudna i podstępna choroba przedwcześnie zabrała Lucindę, ale jej syn, Harry Whittaker postanowił zredagować i troszeczkę przerobić wczesne dzieła swojej mamy, pisane jeszcze jako Lucinda Edmonds. I teraz, gdy jej już z nami nie ma, możemy cieszyć się ,,nowymi" powieściami Lucindy ,,zza grobu".

Akcja Ballady o miłości rozgrywa się, jak to u Riley bywa w dwóch ramach czasowych, w latach 60. i 80. XX wieku i osadzona została w Londynie. Powieść jest melancholijną historią miłosną z wątkiem kryminalnym, ale także dramatem i tajemnicą.

Ona, Keira O'Donovan, dziewczyna z nadmorskiego irlandzkiego miasteczka. On, Conie Daly, przystojniak a do tego muzyk, który marzy aby wyjechać, żeby rozwinąć skrzydła. Keira staje przed niełatwym wyborem, ale w efekcie zmuszona jest wyjechać z ukochanym.

Londyn nie okazuje się początkowo wcale tak gościnny, jak myśleli. Na jak długo wystarczy uczucia, by ogrzać ten wątły związek? W tle książki nieustannie pobrzmiewa muzyka i w końcu dochodzi i ona do głosu. Con staje się sławny, ale za tym idą też tego konsekwencje. Bo za sławę się płaci bardzo często najwyższą cenę. Podczas, gdy ludzie skandują jego imię, między Keirą a nim zapada cisza, od której zaczynają ,,boleć uszy". Cisza, która nie wróży nic dobrego.

Szczerze napiszę, że nie wiem kim była Lucinda, ale w moim odczuciu albo miała nieprawdopodobny bagaż doświadczeń, albo mnóstwo znajomych z bardzo interesującą przeszłością... Jest też hipoteza, że ludzie jej się zwierzali(?) Bo wymyślić tyle różnych historii i do tego wiarygodnych na tyle, że czytelnik jest w stanie w to uwierzyć, to niemożliwość. I jeszcze każda napisana jest z niesłychanym wyczuciem, delikatnością, refleksją, a przy tym są to opowieści bardzo angażujące i trzymające w napięciu.

Balladę o miłości czyta się z ogromną przyjemnością, a bohaterowie są na tyle realistyczni, że bardzo łatwo nawiązać z nimi więź. Choć to jedna z pierwszych powieści Lucindy Riley to czuć w niej ten lekki i płynny styl irlandzkiej autorki, który nie został zagubiony po redakcji jej syna. Uważam, że osoby lubiące historie miłosne będą zachwycone, bo ta zdecydowanie wywołuje silne emocje.

Myślę, że podobnie jak Dziewczyna z wrzosowisk, tak i Ballada o miłości będzie idealną lekturą dla osób, które dopiero rozpoczynają swoją przygodę z twórczością autorki sławnych już Siedmiu Sióstr. Książka dla wszystkich, licznych wielbicielek Lucindy Riley, dla osób szukający pięknych i niebanalnych historii o miłości oraz o życiu.