Białe magnolie

Po Czarnych orchideach przyszedł czas na Białe magnolie.

Pierwszym tomem byłam zachwycona, oczarowana wręcz. Jak było tym razem?

*

Tym razem mamy dwie ramy czasowe - rok 1943 oraz 2024. 

O ile w opowieść współczesną mogłam się bardziej wczuć, o tyle ta z przeszłości sprawiała, że chciałam czytać więcej i więcej. Wątek wojenny zawsze będzie dla mnie ciekawszy, choć nieraz bolesny i wywołujący poczucie wszechogarniającej niesprawiedliwości, współczucia. 

Może zajrzyjmy w głąb fabuły? 

2024

Ola Sobota jest świeżo po ukończeniu szkoły. Pod naciskiem matki postanawia niezwłocznie rozpocząć pracę. Otrzymuje ją w Domu Spokojnej Starości "Harmonia" jako sprzątaczka. Od początku nie jest zachwycona, niedołężni starzy ludzie ją przerażają, ich powolność doprowadza ją do szału a zapach starości przyprawia o mdłości. 

1943

Aleksandrze Kwiatkowskej przyszło żyć w niegodziwych czasach. Boi się o los swój i swoich bliskich. Przeraża ją wojenna zawierucha i to, że na każdym kroku musi się pilnować i unikać patroli SS. Jest zakochana po uszy w swoim chłopaku, z którym ma nadzieję na świetlaną przyszłość po wojnie. 

Niestety jej wybuchowy temperament i chęć uratowania ojca sprowadza na nią i jej ukochanego ogromne niebezpieczeństwo. 

Ola przez jednego z podopiecznych Harmonii poznaje historię Alki. Zaczyna szperać w sprawach z przeszłości, stopniowo odkrywając tajemnice swojej rodziny. Trafia na tajemniczy symbol białych magnolii, a próba poznania jego znaczenia wywołuje lawinę niekontrolowanych zdarzeń. 

Ta książka to przede wszystkim splot historii dwóch kobiet stojący u progu dorosłości. Choć dzielą je czasy, możliwości i okoliczności, to przede wszystkim łączy to samo - pragnienie miłości, dla której zdołają zrobić wszystko, potrzeba spokoju i harmonii. 

Ubóstwiam te książki. Obie są owiane tajemnicą, burzą emocji, przyprawiają o palpitacje serca. 

Pojawia się także miłość, choć niestety niespełniona. 

Przepadałam. Mam nadzieję, że o Ewie będzie głośno, obie książki trafią do jak największej ilości czytelników i otrzymają miano bestsellerów. 

Skończyłam czytać z uczuciem satysfakcji ale i bólu w sercu na myśl o tym, że to już koniec. 

W tej powieści tytułowe białe magnolie to symbol kłamstwa, tajemnic i sekretów. Jest to drugi tom, ale zapewniam Was, że można go czytać niezależnie od tomu pierwszego. Bo to zupełnie inna historia. Równie jednak wspaniała, ciekawa i piękna jak i "Czarne orchidee".

Akcja drugiego tomu toczy się dwutorowo. Współcześnie. Gdzie poznajemy historię młodej dziewczyny podejmującej prace w domu spokojnej starości. Ola nie zdaje sobie sprawy, że ten nowy początek odmieni jej życie. To będzie krok nie tylko ku trudnej miłości, ale ku brutalnej przeszłości.

Drugi tor. To okres drugiej wojny światowej i pobytu w Auschwitz. Ta część jest bardzo trudna emocjonalnie, pełna brutalności, smutku, śmierci. Tak jak i opisywane miejsce. Autorka w niezwykle interesujący sposób pokazuje prawdę. Brutalną prawdę o tym "jak człowiek człowiekowi zgotował ten los".

Takie prowadzenia akcji w przypadku tej powieści okazało się bardzo interesujące i potrzebne. Ponieważ sceny z obozu były trudne, bolesne. A opis tego co dzieje się współcześnie, pozwalał na złapanie oddechu. Przynajmniej dla mnie.

Autorka w swojej powieści skutecznie buduje napięcie. Ponieważ zakończenie ( chociaż dla mnie trochę w typie brazylijskiej telenoweli) budzi szok i nielada zaskoczenie.

Uważam , że jest to piękna historia o ksenofobii, bezdomności, brutalności drugiego człowieka, heroicznej walce o przetrwanie, przeszłości, która wdziera się brutalnie w to co teraz. Jednym słowem o życiu i choćby dlatego sądzę, że warto tę powieść przeczytać.

Mnie ucieszyły ostatnie słowa powieści " do zobaczenia na kolejnych stronach". Cieszę, się że będą kolejne książki, bo autorka zeszłorocznym debiutem, jak tą powieścią udowadnia, że pisać potrafi. Pięknie i wciągająco. Także cóż pozostaje mi rzec. Do zobaczenia.

,,Białe magnolie"  Ewy Lange to poruszająca powieść obyczajowa z elementami historii i rodzinnych tajemnic. Książka nawiązuje do wydarzeń opisanych w ,,Czarnych orchideach", dlatego czytelnicy, którzy znają pierwszą część, mogą jeszcze lepiej zrozumieć losy bohaterów oraz ich przeszłość.

Jedną z głównych bohaterek jest Ola Sobota, młoda kobieta, która próbuje odnaleźć swoje miejsce w życiu. Pracuje w domu opieki i tam poznaje historię Aleksandry Kwiatkowskiej. Z czasem odkrywa coraz więcej tajemnic związanych z jej przeszłością. Aleksandra była młodą dziewczyną żyjącą w trudnych czasach II wojny światowej. Jej życie pełne było dramatycznych wydarzeń, trudnych wyborów oraz walki o przetrwanie.

Autorka bardzo ciekawie łączy w książce dwa plany czasowe: współczesność oraz wydarzenia z przeszłości. Dzięki temu czytelnik stopniowo poznaje historię bohaterów i odkrywa sekrety, które przez wiele lat były ukrywane. Szczególnie interesujące jest to, w jaki sposób wydarzenia z dawnych lat wpływają na życie Oli i innych postaci.

Dużym atutem książki są wyraziste postacie oraz emocjonalna atmosfera. Bohaterowie są przedstawieni w realistyczny sposób, mają swoje problemy, wątpliwości i marzenia. Dzięki temu łatwo jest wczuć się w ich sytuację i przeżywać razem z nimi różne momenty historii.

"Białe magnolie" to bardzo ciekawa i wzruszająca książka. Pokazuje, jak ważna jest prawda o przeszłości i jak wielki wpływ mogą mieć dawne wydarzenia na kolejne pokolenia. Powieść polecam szczególnie osobom, które lubią historie obyczajowe z wątkiem historycznym oraz książki pełne emocji i rodzinnych sekretów.

,,Osiemnaście mieć lat to nie grzech / Umieć głośno się śmiać to nie grzech". Jedni w tym wieku marzą, by pójść na studia, drudzy - by zarobić trochę forsy i wyrwać się z toksycznego środowiska, jeszcze inni, by udać się wieczorem na randkę, a są też tacy, którzy chcieliby po prostu żyć, a może powinnam napisać przeżyć.

Wiedziałam, że to będzie świetna lektura. Wciągnęła mnie na tyle, że mimo statusu zabieganej mamy, pochłonęłam tę historię w jeden weekend.

W czym tkwi sekret? Być może to sposób narracji, splot wątków, lekkość pióra autorki, która trudne tematy potrafi ująć w subtelny, ale dosadny sposób, a może to zwyczajnie trafiona w mój gust, powieść. Akcja ,,Białych magnolii" toczy się w dwóch liniach czasowych - tak, lubię ten zabieg literacki, pozwala na intensywną pracę wyobraźni. Pierwsza linia czasowa to historia Alki, maturzystki, która w czasach IIWŚ stara się po prostu normalnie żyć, a jak wiemy z lekcji historii nie było to możliwe. Druga linia czasowa to historia Oli, dziewczyny tuż po szkole zawodowej, która podejmuje swoją pierwszą pracę w domu spokojnej starości. To ma być chwilowe zajęcie, jednak jak to bywa w przypadku tymczasowych rozwiązań, często okazują się najtrwalsze i bardzo solidne.

Codzienne obcowanie z ludźmi, którzy w wyścigu zwanym życiem powoli docierają do mety odciśnie na Oli niezatarte piętno. Jeden z pensjonariuszy pomyli ją z ukochaną kobietą sprzed lat. Od tej chwili przeszłość zacznie odkrywać przed Olą karty, które skrzętnie skrywali jej bliscy. 

Do czego doprowadzą kolejne spotkania z panem Tomaszem i jego wnukiem. Co odkryje i do jakich wniosków dojdzie Ola? Sięgnijcie po ,,Białe magnolie", by przekonać się czy warto odkrywać dawne pogrzebane sekrety i czy tajemnice sprzed lat mogą wpłynąć na losy kolejnych pokoleń.

2024 rok Ola Sobota zaczyna pracę sprzątaczki w domu seniora Harmonia. Nie jest zbyt zadowolona z takiego zajęcia, jednak matka nie pozostawiła jej wyboru. Z czasem przyzwyczaja się do nowych warunków, a świat przewraca się do góry nogami gdy spotyka wnuka jednego z mieszkańców domu. 

1943 rok, młoda i zakochana Alka Kwiatkowska przez swój niecierpliwy charakter wpada w łapy gestapowców. Zaczyna się jej codzienna walka o przetrwanie, a w obozie śmierci każda godzina jest na wagę złota.

Co łączy te dwie ledwo dorosłe kobiety, jakie tajemnice kryją białe magnolie, kwiaty wyglądające niewinnie jednak siejące spustoszenie w życiu przynajmniej jednej z nich? Czy wszystkie tajemnice są warte poznania? 

Po świetnym zeszłorocznym debiucie, przyszła pora na wyczekiwaną przeze mnie kontynuację Czarnych Orchidei. 

Tym razem historia jest nieco inna. Za to ponownie na wskroś przesiąknięta nienawiścią i okrucieństwem człowieka wobec człowieka. Fragmenty dotyczące życia w obozie łamią serce i to raz za razem. Gdzie kończy się granica zła tkwiącego w ludziach? Czy zasługują oni jeszcze na miano człowieka? 

Bohaterki przedstawione w powieści nie są ze sobą spokrewnione, jednak jest coś co łączy ich historie, coś albo ktoś. 

Łączy je też wchodzenie w dorosłość tylko w zupełnie różnych warunkach oraz...miłość. Ona potrafi sprawić,że w sercu ciągle tli się nadzieja, nawet jeśli wokół jest tylko śmierć, a może zwłaszcza wtedy. 

Autorka sprawiła, iż jedna z postaci w jednej sekundzie stała się moim antybohaterem. Zaskoczyła tak, że musiałam ten fragment przeczytać kilka razy. Kończyłam powieść z rozdziawioną gębą, co tam się jeszcze wydarzy. I dzieje się. Druga książka autorki, której nie da się odłożyć aż do ostatniego zdania. 

Pełna bólu, cierpienia, niesprawiedliwości, tajemnic, trudnych wyborów i młodzieńczej miłości. Polecam.

,,Białe magnolie" to opowieść, która łączy powieść obyczajową  z głębszymi refleksjami na temat pamięci, tożsamości i rodziny. Ewa Lange umiejętnie balansuje między współczesnością a historią wojenną, tworząc powieść wielowymiarową -- nie tylko lekką lekturę, ale także subtelną analizę wpływu przeszłości na nasze wybory i uczucia.

Główna bohaterka, Ola, to młoda kobieta stojąca u progu dorosłości, która stara się odnaleźć własną drogę w życiu. Praca w domu seniora staje się dla niej nie tylko zajęciem, ale także punktem zwrotnym -- to tam nieoczekiwanie natrafia na ślady innej historii, pełnej tęsknoty, bólu i niezrealizowanych marzeń.

Dwa plany czasowe -- współczesny i z czasów II wojny światowej -- splatają się w sposób naturalny. Postać Aleksandry, młodej kobiety z przeszłości, ujawnia przed czytelnikiem trudne wybory, którym musiała stawić czoła w bezwzględnych realiach wojny. Relacje międzyludzkie, które poznajemy w jednej linii fabularnej, mają swoje echa w drugiej, co dodaje historii głębi i refleksji.

Białe magnolie w powieści nie są jedynie estetycznym detalem -- stają się symbolem tego, co niewypowiedziane, ukryte pod warstwą codzienności. To kwiaty, które w swojej czystości i subtelności skrywają złożoną, pełną emocji historię -- tak jak bohaterowie skrywają własne tajemnice.

Autorka korzysta z tego motywu z wyczuciem: magnolie pojawiają się w momentach kluczowych dla zrozumienia emocjonalnego rozwoju postaci, a ich obecność towarzyszy przełomowym wydarzeniom.

Styl autorki jest lekki, a jednocześnie plastyczny -- dzięki temu książkę czyta się szybko, ale nie powierzchownie. Autorka nie boi się emocji ani subtelnych opisów psychologicznych. Narracja płynie płynnie, a przeskoki w czasie są przeprowadzone w sposób klarowny, bez zbędnych komplikacji.

W powieści odnajdziemy zarówno chwile ciepłe i nostalgiczne, jak i sceny nacechowane powagą i zadumą. Emocje bohaterów rezonują z czytelnikiem, ale nie narzucają gotowych odpowiedzi -- raczej zapraszają do własnych przemyśleń.

,,Białe magnolie" to powieść, którą można polecić zarówno miłośnikom literatury obyczajowej, jak i czytelnikom szukającym książek o głębszym wydźwięku emocjonalnym. To historia o odkrywaniu siebie, o tym, jak przeszłość przecina się z teraźniejszością oraz o tym, że czasem to, czego się najbardziej obawiamy, kryje w sobie największy ładunek życia.

,,Białe Magnolie" to książka, którą czytało mi się z dużą przyjemnością. Jest to również najbardziej wyczekiwana przeze mnie powieść.

W książce znajdziemy dwie linie czasowe, które wzajemnie przeplatają się.

Autorka zabrała mnie do roku 1943, do czasów II Wojny Światowej. Poznałam tam Aleksandrę Kwiatkowską, która przygotowała się do matury. Jej życie jednak z dnia na dzień zamieniło się w walkę o przetrwanie i o człowieczeństwo.

Czasy obecne to rok 2024. Poznałam druga ciekawą postać o tym samym imieniu. Ola Sobota to młoda dziewczyna, która pomimo, że jest zbuntowana podejmuje pracę w Domu Pomocy Społecznej. Jej życie to wieczne poczucie, że nie pasuje do miejsca, w którym wychowała się.

W Domu Pomocy Społecznej Ola poznaje historię Alki. Obie kobiety, chociaż żyją w różnych czasach łączy coś więcej niż imię. Jest to miłość do tych, dla których są w stanie zrobić wiele.

Czym są białe magnolie? Co symbolizują? Przekonacie się sami.

Książka jest na pewno wspaniałą lekturą dla tych, którzy szukają emocji w czytanych historiach. Tutaj ich nie brakuje. Autorka wspaniale na przykładzie ojca Oli pokazała jak dalsze pokolenia nadal skrywają traumy z przeszłości.

Ewa Lange bardzo dokładnie pokazuje obozową codzienność bohaterów. Ich ból, tęsknotę za tym co było i strach, który nigdy ich nie opuszczał. Niektóre sceny potrafią wstrząsnąć i zostać w głowie na dłużej.

Książka napisana jest lekkim stylem chociaż ze względu na tematykę do łatwych nie należy. I jeśli lubicie powieści z silnymi kobiecymi postaciami to bardzo polecam ,,Białe Mangolie".