Bubka

Z oceną tej książki mam nie lada kłopot, z jednej strony uwielbiam styl w jakim pisze autorka, z czarnym humorem i dużą dawką sarkazmu. Z drugiej strony zabrakło mi tu takiej refleksyjnej nuty charakteryzującej literaturę piękną.
Mamy tu Bubkę, która ma skarłowaciałą rączkę, lekkiego zeza i jest odrobinę przy kości, nauczyła się ona w życiu, że najlepiej nie rzucać się w oczy, wtedy nikt się z ciebie nie śmieje a przy okazji nikt nic od ciebie nie chce.
Bubka w życiu raczej nie dokonywała wyborów i przyjmowała wszystko takim jakie przyszło, nie wysilała się i nie wychylała. Po śmierci ojca musi jednak zadecydować co robić dalej, wykupuje więc kurs przemiany i nawet wykonuje zadanie pierwszego tygodnia. Jakie jest jej zdziwienie kiedy twórca kursu staje na jej progu.
Mam poczucie, że bubka jednak tak naprawdę choć ogarnęła kilka najważniejszych tematów to jednak się nie zmieniła. Brak tu jakiegoś rozwoju, raczej znów branie życia takim jakim jest. Co prawda na koniec widzimy, że bohaterka potrafi wykrzesać z siebie trochę złości, a nawet znaleźć przyjaciela. Brak tu jednak pewnej refleksyjnej nuty.
6/10 gwiazdek