Bubka

Świetna książka! Jeśli chcesz przeczytać coś nietypowego, „Bubka” autorstwa Julii M. Maj będzie doskonałym wyborem. To historia nietuzinkowa, pełna czarnego humoru i osobliwych zrządzeń losu. Opowiada o wychodzeniu z cienia, żegnaniu się z kompleksami i uczeniu się odwagi.

Napisana plastycznym, sugestywnym językiem opowieść, którą pochłania się w jeden wieczór. Bohaterką książki jest Bubka, dziewczyna, która „ma wiele rzeczy z kategorii przez nikogo niechcianych: skarłowaciałą rączkę, zeza i nadwagę. Ma też pracę w budce z kurczakami, ojca, pokoik w zapuszczonym pałacyku i węża”*. Jej życie zmienia się, kiedy poznaje coacha Doriana — mężczyznę prowadzącego kurs Kręgu Pięciu Zwierzęcych Przemian, w którym Bubka bierze udział.

To powieść łącząca sarkazm i satyrę z codziennością, w której często nieakceptowana odmienność staje się źródłem siły. Jestem zachwycona warstwą literacką, lekkością narracji, wyrazistym językiem i dynamiką opowieści. „Bubka” to książka, z której można wyciągnąć wiele refleksji dotyczących samotności, relacji rodzinnych czy nawet istoty samorozwoju.

Moje serce bezapelacyjnie skradł wąż Borys, którego perspektywę również poznajemy. To zresztą powieść pełna charakterystycznych, momentami przerysowanych postaci, które mimo to pozostają autentyczne. Jestem pewna, że każdy z nas spotkał kiedyś kogoś, kogo mógłby do nich porównać.

Czasami absurdalna, czasami poruszająca, a czasami sarkastyczna książka, od której trudno się oderwać, bo ma w sobie coś na wzór przytulności i takiego ciepłego dobra. 

Polecam bardzo!

*cytat pochodzi z opisu od wydawcy

Brzydka, mało zdolna, z przykurczoną rączką - Bubka to chodzące nieszczęście. Niechciana, niekochana, niedoceniana. Taką bohaterkę, którą nikt by się nie zainteresował, gdyby nie ta książka, wykreowała Julia M. Maj @julia_m_maj w powieści pt. „Bubka”, z oferty Wydawnictwa Relacja.

Ów odważny krok autorki się opłacił, bo od losów Bubki oderwać się nie można. Tyle nieszczęścia i zaledwie jedna młoda dziewczyna, sprzedawczyni kurczaków z rożna w niewielkiej budce przy jeziorze. To ona mierzy się ze stratą bliskich, po której próbuje posklejać swoje życie z kawałków nie jednej, ale różnych układanek.

I choć brzmi to jak zapowiedź historii ciężkiej, przytłaczającej i bez cienia nadziei, „Bubka” zaskakuje czymś zupełnie innym. Ta opowieść cicho i konsekwentnie prowadzi czytelnika przez codzienność dziewczyny, dla której każdy dzień jest małą walką. O godność, o zauważenie, o choćby odrobinę ciepła.

Bubka nie jest bohaterką „do lubienia”. Bywa irytująca, momentami trudna w odbiorze. Ale właśnie to sprawia, że wydaje się prawdziwa. Nie ma w niej sztuczności ani literackiego wygładzenia. Jest za to surowość, która boli, ale jednocześnie przyciąga.

Autorka świetnie radzi sobie z budowaniem atmosfery. Małe - dosłownie i w przenośni - miasteczko, jezioro, budka z kurczakami – tworzą tło, które z jednej strony jest zwyczajne, a z drugiej staje się niemal klaustrofobiczne. To przestrzeń, z której trudno uciec, tak samo jak trudno Bubce uciec od samej siebie. Jest jeszcze wąż Borys 🐍, który co prawda nie ucieka, ale zostaje porwany, a przy tym mówi o sobie do czytelnika - i to rzeczy ważne!

„Bubka” to książka o samotności wśród ludzi, ale też o cichym pragnieniu bycia dostrzeżonym. O tym, że nawet najbardziej „niewidzialni” mają w sobie barwne (w tym przypadku różowe) historie warte opowiedzenia. A czasem wystarczy odrobina uwagi, by czyjeś życie potoczyło się inaczej.

„Bubka” zrobiła na mnie wrażenie przede wszystkim tym, jak bardzo jest zwyczajna. Trudno uznać ją za oderwaną od rzeczywistości. Opowiada historię dziewczyny, która nie wyróżnia się niczym, czym chciałoby się chwalić. Ma kompleksy, nie lubi swojej pracy, mieszka w miejscu, które nie kojarzy się z rozwojem, a jej codzienność jest powtarzalna i ograniczona do minimum.

Bubka nie jest przebojowa ani inspirująca. Jest bierna, zamknięta w sobie, często wybiera wygodne trwanie zamiast działania. Czasami irytuje, czasami budzi współczucie. W pewnym sensie przypomina wiele osób, które po prostu próbują przetrwać dzień po dniu, nie mając poczucia, że cokolwiek zależy od nich.

Dużą rolę w historii odgrywają wydarzenia, które zmuszają Bubkę do wyjścia z bezpiecznej stagnacji. Śmierć ojca i napad na budkę z kurczakami są momentami, po których nie da się już wrócić do wcześniejszego życia. Nagle trzeba podjąć decyzje i wziąć odpowiedzialność za siebie. Wtedy pojawia się motyw internetowego coachingu. Ten wątek jest pokazany w bardzo ciekawy sposób, trochę ironicznie, trochę poważnie. Widać w nim jednocześnie potrzebę zmiany i naiwność wiary w szybkie rozwiązania.

W książce mocno wybrzmiewa temat samotności. Bubka żyje wśród ludzi, ale jednocześnie jest bardzo od nich oddzielona. Brakuje jej poczucia przynależności, akceptacji i zwykłej bliskości. Widać też, jak bardzo niszczące potrafi być porównywanie się z innymi i poczucie bycia gorszą wersją człowieka. To są rzeczy, które nie są podane wprost, ale wyraźnie przebijają z historii. Podoba mi się, że autorka nie próbuje na siłę poprawiać świata bohaterki. Nie ma tu jej spektakularnej przemiany ani prostych rozwiązań. Zmiana jest powolna, niepewna i niepełna. Dzięki temu całość wydaje się uczciwa i wiarygodna.

Ważnym elementem książki jest humor. Często ma on formę ironii i lekkiego sarkazmu. Dzięki temu historia nie jest przytłaczająca, mimo że dotyka trudnych tematów. Nie wszystko jednak podoba mi się w równym stopniu. Tempo historii jest nierówne i pojawiają się momenty znużenia, niektóre wątki pozostają też niedopowiedziane. Jednak nie odbiera to całości siły, raczej sprawia, że po zakończeniu powieści zostaje sporo miejsca na własne przemyślenia.

To książka o próbie zmiany życia, o potrzebie bycia zauważonym i o tym, jak trudno zawalczyć o siebie, gdy przez lata nie wierzyło się, że ma to sens. To historia, która zostawia nas z refleksją i poczuciem, że pokazano w niej coś bardzo prawdziwego. Polecam 💕

"(...) teoria zjedzenia żaby polega na załatwianiu jak najszybciej uwierającej nas sprawy".

Bohaterką książki jest Bubka, która ma w swoim życiu sporo rzeczy z kategorii „przez nikogo niechciane”: skarłowaciałą rączkę, zeza, nadwagę. Pracuje w budce z kurczakami należącej do jej ciotki, mieszka w zapuszczonym pałacyku w żółtym pokoiku, ma ojca z problemem alkoholowym i… węża.

Seria niefortunnych zdarzeń wywraca jej codzienność do góry nogami, a dziewczyna staje przed wyborem: dalej chować się przed światem czy spróbować coś zmienić. W jej życiu pojawia się internetowy coach Dorian i jego kurs motywacyjny „Krąg Pięciu Zwierzęcych Przemian”. Tylko czy to naprawdę może coś zmienić?

To historia, którą czyta się bardzo szybko, ale mimo swojej lekkości potrafi wywołać burzę w głowie. Zmusza do zatrzymania się i daje do myślenia. Na pierwszy rzut oka wydaje się zwyczajna, ale im dalej się w nią wchodzi, tym bardziej widać, ile jest w niej prawdy o życiu.

Główna bohaterka nie ma łatwo – zmaga się z kompleksami, samotnością i poczuciem, że kompletnie nie ogarnia swojej rzeczywistości. Ma pracę, której nie lubi, relacje, które ją męczą, i życie, które bardziej ją przytłacza, niż daje radość. Przełomowe wydarzenia, takie jak śmierć ojca i napad, zmieniają wszystko. Wtedy pojawia się pomysł na zmianę – trochę absurdalny, trochę śmieszny, ale jednocześnie bardzo realny. Internetowy coaching momentami brzmi jak żart, ale też pokazuje, jak bardzo ludzie chcą wierzyć, że da się wszystko naprawić w prosty sposób.

Najbardziej podobało mi się to, że ta książka jest taka zwyczajna, a przez to autentyczna. Bohaterowie nie są idealni, czasami wręcz irytują, ale dzięki temu wydają się prawdziwi. Jest też sporo ironii i lekkiego humoru, który sprawia, że nawet trudniejsze momenty nie przytłaczają.

Ta książka uczy przede wszystkim tego, że zmiana nie przychodzi nagle i nie da się jej kupić ani „wyklikać” w internecie. Pokazuje też, jak łatwo można wpaść w pułapkę porównywania się do innych i jak bardzo wpływa to na nasze poczucie własnej wartości. Zwraca uwagę na samotność, potrzebę akceptacji i na to, jak trudno czasem być sobą w świecie, który ciągle czegoś od nas wymaga.

Ogólnie uważam, że to bardzo dobra książka na deszczowy, wiosenny wieczór – ma w sobie coś prawdziwego i zostawia czytelnika z kilkoma przemyśleniami. Polecam.

[Współpraca @WydawnictwoRelacja]

??

Bubka ma nieciekawe życie rodzinne, zeza, nadwagę, skarłowaciałą rączkę i pracę bez umowy, a jej najlepszym przyjacielem jest wąż. Pewnego dnia niezbyt szczęśliwe choć stabilne życie dziewczyny zostaje wywrócone do góry nogami za sprawą dwóch nieoczekiwanych wydarzeń. Brutalnie wyrwana z letargu żmudnej codzienności Bubka postanawia zawalczyć o siebie i zmienić swoje życie. 

??

Julia M. Maj ma dryg do pisania w sposób ciekawy i lekki o rzeczach, które lekkie nie są. W swojej drugiej książce bierze na tapet takie tematy jak alkoholizm, zaniedbanie rodzicielskie, strata członka rodziny, hejt czy oszustwo. Robi to jednak w sposób, który nie pozwala czytelnikowi na zatracenie się w negatywnych emocjach i nie stroni od humoru czy ironii. 

Nie jest to historia, która porywa wartką akcją i licznymi dialogami. Trzeba do niej podejść na spokojnie i z cierpliwością, bo jest nietypowa. Autorka stawia tutaj na spokojniejszą fabułę i snucie refleksji na temat sensu życia i brania losu w swoje ręce. 

Główna bohaterka może nie zawsze (a może nawet często) zachowywała się w sposób dla mnie niezrozumiały, ale mimo wszystko kibicowałam jej i chętnie obserwowałam jej przemianę. 

Ciekawym urozmaiceniem były rozdziały pisane z perspektywy węża! ?

??

[współpraca reklamowa z @wydawnictworelacja]

Z oceną tej książki mam nie lada kłopot, z jednej strony uwielbiam styl w jakim pisze autorka, z czarnym humorem i dużą dawką sarkazmu. Z drugiej strony zabrakło mi tu takiej refleksyjnej nuty charakteryzującej literaturę piękną.
Mamy tu Bubkę, która ma skarłowaciałą rączkę, lekkiego zeza i jest odrobinę przy kości, nauczyła się ona w życiu, że najlepiej nie rzucać się w oczy, wtedy nikt się z ciebie nie śmieje a przy okazji nikt nic od ciebie nie chce.
Bubka w życiu raczej nie dokonywała wyborów i przyjmowała wszystko takim jakie przyszło, nie wysilała się i nie wychylała. Po śmierci ojca musi jednak zadecydować co robić dalej, wykupuje więc kurs przemiany i nawet wykonuje zadanie pierwszego tygodnia. Jakie jest jej zdziwienie kiedy twórca kursu staje na jej progu.
Mam poczucie, że bubka jednak tak naprawdę choć ogarnęła kilka najważniejszych tematów to jednak się nie zmieniła. Brak tu jakiegoś rozwoju, raczej znów branie życia takim jakim jest. Co prawda na koniec widzimy, że bohaterka potrafi wykrzesać z siebie trochę złości, a nawet znaleźć przyjaciela. Brak tu jednak pewnej refleksyjnej nuty.
6/10 gwiazdek