Daleko od domu

Do książek Danielle Steel mam spory sentyment, bo uczyłam się na nich przed laty angielskiego. Jej prosty, klarowny styl jest do tego idealny. Choć lata mijają, autorka pozostaje wierna sobie i pisze o wielkich emocjach, miłości i ludziach, którzy w głębi duszy są po prostu dobrzy. Jej najnowsza powieść „Daleko od domu” to właśnie historia idealna, gdy potrzebujemy czegoś, co, mimo trudnych tematów, ostatecznie otuli nas nadzieją.

Tak jak wspomniałam, sięgnęłam po ten tytuł z sentymentu, ale chyba każdy z nas potrzebuje czasem historii, w której zło zostaje ukarane, miłość zwycięża wszystko, a na końcu - mimo bolesnych strat - czeka nas szczęśliwe zakończenie.

I taka jest najnowsza powieść autorki, zabierająca nas do Niemiec i Francji w czasie drugiej wojny światowej. To lekka powieść o ciężkich czasach, skupiona na perspektywie kobiet, które w czasie wojny toczą własne walki. Które muszą uciekać, pozbawione wszystkiego, walczą o przetrwanie, ale mimo to nie tracą nadziei. Takimi kobietami są zarówno Arielle, jak i jej córka Marianna. Obie, przyzwyczajone do życia w luksusie u boku dbających o wszystko mężów, zmuszone są zacząć wszystko od nowa, by przeżyć. Dodatkowo los je rozdziela na długie lata wojny, pozbawiając jakiejkolwiek wiedzy o bliskich. Ale nawet w tak dramatycznych warunkach odnajdują cel w życiu.

Autorka ukazuje wojenny chaos i walkę w ruchu oporu skupiającą się na fałszowaniu dokumentów dla uciekających Żydów. Duży nacisk kładzie również na okres powojenny, oddając dramat niemieckich kobiet, trud poszukiwania bliskich w zrujnowanej Europie, rozpoczęcie procesów norymberskich i prawną walkę o odzyskanie zagrabionych przez nazistów majątków.

Oczywiście, jak to u Danielle Steel, nie mogło zabraknąć wątków romantycznych - wieloletniej przyjaźni, nabierającej z czasem innych barw, i pewnego amerykańskiego żołnierza, który pojawia się w odpowiednim miejscu i czasie, niczym rycerz na białym koniu.

Jeśli szukasz skomplikowanej, wielowarstwowej fabuły, to u Danielle Steel jej nie znajdziesz. Styl jest prosty, momentami wręcz naiwny, a bohaterowie dobrzy do szpiku kości. Trochę brakuje im szarości, są nieco jednowymiarowi, ale powieść czyta się błyskawicznie i z dużą dawką wzruszenia. Jest trochę bolesna, bardzo romantyczna, ale i niesamowicie budująca.

Aurielle von Auspeck, pomimo trwającej wojny, wiedzie luksusowe, wygodne życie w berlińskim zamku. Jej matka była Francuzką, a ojciec Niemcem. Po ich śmierci centrum jej świata stał się mąż Gregor oraz dwójka dzieci, tworząc cudowną rodzinę. Mężczyzna - niemiecki pułkownik w stanie spoczynku, należy do Kręgu z Krzyżowej - grupy konserwatywnych arystokratów, uważających Hitlera za szaleńca, ale stara się, by żona nie odczuwała skutków wojny. Dużo podróżują, między innymi do Francji, nie odmawiając sobie zakupów i przyjęć.

Początek powieści to właśnie oszałamiający, niemal filmowy obraz okupowanego Paryża z 1944 roku. Atmosfera luksusu w hotelu Ritz, wystawne bankiety i piękne suknie Arielle tworzą złudne poczucie bezpieczeństwa. Jednak ten elegancki świat kruszy się w jednej chwili, gdy wojna brutalnie wdziera się w życie bohaterki. Śmierć jej męża po nieudanym zamachu na Hitlera w Wilczym Szańcu staje się katalizatorem dramatycznej przemiany. Z kobiety żyjącej w bogactwie, Arielle staje się uciekinierką, która pod fałszywym nazwiskiem musi szukać schronienia w Normandii, tracąc kontakt z dziećmi.

Atutem książki jest tło historyczne i to, jak autorka ukazała codzienność zarówno w Berlinie końca wojny, jak i w okupowanej Francji. Normandia pod ostrzałem aliantów, objęta działalnością ruchu oporu to smutny przykład skutków wojny. To właśnie tam poznajemy Sébastiena - człowieka złamanego stratą bliskich, w którym Arielle odnalazła bratnią duszę. Ich relacja została przedstawiona jako subtelna więź rodząca się z lęku, wspólnej walki i niegasnącej nadziei.

W ,,Daleko od domu" Danielle Steel po raz kolejny udowodniła, że jest mistrzynią w splataniu bolesnej historii z najgłębszymi ludzkimi odczuciami. Spodziewałam się emocji, ale i tego, że zostaną one obudzone taktownie.  Steel połączyła tu dwa skrajnie różne światy, tworząc przejmujący obraz życia w cieniu wielkiej historii, pokazując jak polityka łamie zwykłe życia. Kto szukałby tutaj brutalności i drastyczności, będzie zawiedziony, jednak wzruszenie i refleksja nad światem i człowieczeństwem - gwarantowane u każdego.