Drogi Aaronie

,,Drogi Aaronie" to najnowsza książka Mariany Zapaty, która została wydana w naszym kraju, chociaż oryginał pojawił się na rynku wydawniczym wcześniej niż większość pozostałych książek jej autorstwa. Jest to książka, po którą miałam nie sięgać w najbliższym czasie, ale przeczytałam informację na temat tego, że jest to publikacja, której akcja rozgrywa się przed wydarzeniami opisanymi w ,,Od Lukova z miłością", a to właśnie po tę książkę miałam zamiar sięgnąć, więc postanowiłam zmodyfikować nieco swoje plany. Czy zatem lektura przypadła mi do gustu? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Główną bohaterką historii jest Ruby Santos -- dwudziestotrzyletnia dziewczyna, która kolejny raz zdecydowała się wziąć udział w programie polegającym na utrzymywaniu korespondencyjnej znajomości z żołnierzami przebywającymi na misji. Tym razem został przypisany do niej trzydziestoletni Aaron Hall. Chociaż początek ich korespondencyjnej znajomości nie należał do udanych, nowy początek, na który sobie pozwolili, sprawił, że ich relacja szybko przerodziła się w coś na kształt przyjaźni. Czy po jego powrocie z misji dalej będą utrzymywać ze sobą kontakt? Już spieszę z wyjaśnieniem.

,,Drogi Aaronie" zdecydowanie nie zostanie moją ulubioną książka Zapaty, ale nie mogę też powiedzieć, że była to zła publikacja. Po prostu spodziewałam się po niej czegoś innego. Sam pomysł na fabułę był świetny -- korespondowanie z żołnierzem odbywającym zagraniczną misję i nawiązanie relacji przy pomocy listów, e-maili czy w końcu SMS-ów byłoby świetnym wstępem do czegoś głębszego między bohaterami, gdyby tylko ten wątek został lepiej poprowadzony.

W mojej ocenie wymian korespondencji było po prostu trochę za dużo, szczególnie że większość sprowadzała się właściwie do rozmów o niczym. I o ile zrozumiałabym takie zachowanie w początkowych rozdziałach, ponieważ wtedy byli dla siebie obcymi ludźmi, ale kontynuowanie takiej wymiany po wielu miesiącach zrobiło się nieco nużące, szczególnie że sama korespondencja to tak naprawdę więcej niż połowa 553 stronicowej książki. Oczywiście w listach pojawiały się również poważniejsze tematy, które pokazywały, że pomimo odległości oboje bardzo się o siebie troszczyli, ale dla mnie było ich zdecydowanie zbyt mało.

Kiedy wreszcie doszło do ich spotkania, było już nieco lepiej, chociaż jak na królową slow burnów przystało -- bardzo slow. Jednak nie sądzę, żeby bohaterowie mogli zakochać się w sobie od samego pisania lisów, szczególnie w takiej formie, jaka została przedstawiona. Myślę, że gdyby ich zakochanie pojawiło się dopiero po wspólnie spędzonym czasie, wyszłoby to zdecydowanie lepiej.

Niemniej jednak książkę zaliczam do udanych, chociaż jak na razie najmniej lubianych książek autorki, a teraz zabieram się za lekturę ,,Od Lukova z miłością".