Dziewczyna w kolorze nadziei

Poznajemy Natalię, która po traumatycznych przeżyciach przyjechała do Warszawy szukając bezpieczeństwa, spokoju i szansy na nowy początek. Znajduje dobrą pracę w firmie zajmującej się renowacją mebli, co daje jej upragnioną stabilizację. Dziewczyna jest zadowolona, choć nie prowadzi bujnego życia towarzyskiego ani uczuciowego i ciągle prześladują ją bolesne wspomnienia. Pewnego dnia jej spokojną codzienność burzy upokarzająca próba napaści ze strony jednego z pracowników. Choć niczemu nie zawiniła, konsekwencje mogą spaść właśnie na nią, a na dodatek sprawca należy do rodziny szefa.

"Nie można karmić się wspomnieniami, bo gdy tak się dzieje, już się nie żyje, a jedynie wegetuje."

Magdalena Kordel postawiła na wielowątkowość i sporą ilość bohaterów. Ma to swoje zalety, bo za ich sprawą możemy niejednokrotnie się uśmiechnąć (zwłaszcza z donżuana Jarusia), a przede wszystkim zmuszają one Natalię do wyjścia z bezpiecznej skorupy, dając jej przy tym ogrom bezinteresownego wsparcia. Ogromnie polubiłam Eugeniusza, Bożenkę, Nastkę, ale był też i czarny charakter...

Natalia nosi w sobie głębokie traumy i lęki. Każde zbliżenie do drugiego człowieka wymaga od niej przełamywania wewnętrznego oporu. Bernard staje się dla niej ostoją, symbolem bezpiecznej przystani. Cechuje go cierpliwość, delikatność i brak nacisku, co pozwala dziewczynie powoli odbudowywać wiarę w mężczyzn. Ich uczucie nie rodzi się z nagłego porywu serca, ale rozwija się stopniowo, na fundamencie codziennej bliskości i wzajemnego szacunku. W obliczu zagrożenia (w tym wypadku napaści w pracy) Natalia na nowo zamyka się w sobie i próbuje uciekać od rodzącego się uczucia. Ważna jest tu do podkreślenia postawa mężczyzny, który wspiera ją w walce z niesprawiedliwością zawodową.

"(...) w życiu najważniejsze jest teraz. Jutro dopiero będzie. Wczoraj już było. Nawet jeżeli tam zostawiłaś kawał serca, to nie ma do tego powrotu. A teraz daje ci to, co widzisz. I trzeba brać to, co jest dla nas dobre."

Wątek renowacji mebli stanowi metaforę przywracania blasku zniszczonym przedmiotom. Można go porównać do procesu wewnętrznego leczenia Natalii.

Historia pokazuje, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można odnaleźć wiarę w miłość i bliskość. Cechuje ją optymistyczny wydźwięk. Udowadnia, że po każdej życiowej burzy w końcu wychodzi słońce. Że przy pomocy życzliwych osób wszystko staje się łatwiejsze.

"Dziewczyna w kolorze nadziei" to ciepła, podszyta humorem powieść o budowaniu życia na nowo, godzeniu się z bolesną przeszłością i odnajdywaniu siły do walki o własne szczęście. To lektura niosąca spokój, wiarę w ludzi oraz ucząca dystansu do problemów.

,,(...) niewiarygodne: czasem przez lata nie dzieje się nic, a potem świat wywraca się do góry nogami w ciągu kilku godzin".

Ona - młoda dziewczyna po przejściach, próbująca oswoić swój ból, napisać nowy, lepszy rozdział reszty swojego życia. Trochę bez wielkiego entuzjazmu, ale w końcu odrobinę przekonana, że można. Bo jest silna, ambitna, pracowita, choć nieco zagubiona, i pełna lęku. Ale wie, że musi żyć tu i teraz, w nowym miejscu, gdzie ma pracę i perspektywy.. na razie tyle i aż tyle.

On - mężczyzna z przeszłością, ale i głodny życia, jako tako pogodzony z losem i chyba już teraz otwarty na to, co przyniesie przyszłość..

Co wyniknie ze spotkania dwójki tych różnych, choć całkiem do siebie podobnych światów..?

,,Dziewczyna w kolorze nadziei" to lekka powieść obyczajowa o nadziei, samotności, walce o godność i lepszy świat. Ciepła historia subtelnie poruszająca trudne tematy i choć idealizująca świat, dotykająca serca i pozwalająca choć na chwilę oderwać się od rzeczywistości.

POlecam.