Jak zbudowałem Polskę. Mieszko I

Nazywam się Mieszko. Mieszko Pierwszy. Ale są tacy, którzy nazywają mnie budowniczym Polski - tak zaczyna się książka Pawła Wakuły Jak zbudowałem Polskę. Mieszko I, i już od pierwszych zdań wiadomo, że nie będzie to kolejna sucha lekcja historii. Autor pozwala Mieszkowi opowiedzieć o sobie w pierwszej osobie, dzięki czemu władca z kart podręczników staje się bohaterem z krwi i kości - dowcipnym, trochę zadziornym i świadomym swojej roli. Narracja prowadzi nas od dzieciństwa Mieszka, które spędzał w kraju Polan, pod okiem ojca Siemomysła i mamy, której imienia do dziś nie jesteśmy pewni. Wakuła sięga po anegdoty, pokazując Mieszka jako chłopca, który biegał z braćmi, ganiał za piłką, łowił raki i marzył o dalekich podróżach. Dzięki temu młody czytelnik może zobaczyć, że nawet wielcy władcy mieli zwyczajne dzieciństwo. Z czasem pojawiają się też wątki poważniejsze - chrześcijańscy mnisi przybywający do Poznania, pogańskie obrzędy przy świętym dębie w Gnieźnie czy decyzja o przyjęciu chrztu, która zmieniła losy nie tylko samego Mieszka, ale całego kraju. Autor wplata także wątki obyczajowe - są żony, są polityczne sojusze, a także wikingowie, którzy w tej opowieści pojawiają się jako barwni uczestnicy rodzinnego albumu. Mieszko nie pozwala zapomnieć, że był przede wszystkim strategiem. Budował państwo krok po kroku, radził sobie z przeszkodami i przeciwnikami, a na końcu pozostawił po sobie organizm państwowy o jasno wyznaczonych

...
(czytaj dalej)