Jeśli kiedyś wrócimy

 To opowieść o trzech dekadach z życia kobiety mającej odwagę walczyć o siebie i o lepsze jutro. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Z twórczością Marii Duenas spotkałam się po raz drugi. Autorka zdążyła mnie już zachwycić swoim piórem i stylem opowiada historii. Tym razem stworzyła pełną emocji historię Cecili, której losy wciągają na długie godziny i nim się orientujemy przewracamy ostatnią stronę książki. ✨

Bardzo polubiłam bohaterów tej książki, niemalże wszyscy zostali naprawdę genialnie wykreowani, jednak to główna bohaterka najbardziej zapadła mi w pamięci. Niesamowicie spodobało mi się to, że różni się ona od tak wielu w ostatnim czasie spotykanych przeze mnie postaci literackich. Bardzo inteligentna, ale również zachowawcza Cecilia ukazuje nam trudy odnajdywania się w obcej rzeczywistości. To postać prawdziwa, niepozbawiona słabości, próbująca radzić sobie najlepiej, jak potrafi. Często popełniała błędy i podejmował decyzje, których później mocno żałowała, jednak to wszystko sprawiało, że była bardzo autentyczna w swoim postępowaniu. Nic nie przychodziło jej łatwo, bardzo ciężko pracowała nad swoim losem, żyła skromnie i często znajdywała się na granicy swojego komfortu bezpieczeństwa. Mimo to nigdy się nie poddała.

„Jeśli kiedyś wrócimy” Maríi Dueñas to opowieść o utracie, przetrwaniu i konieczności ciągłego zaczynania od zera, ale przede wszystkim o kobiecie, która mimo przeciwności nie rezygnuje z walki o własne i lepsze życie. Autorka dobitnie pokazuje jak silne potrafią być kobiety, którym los odbiera, to co kochają najbardziej. Fabuła płynie spokojnie, niespiesznie, pozwalając czytelnikowi zatrzymać się i naprawdę poczuć wszystko to, co kryje się między wierszami. Zachwyca pięknem języka i mądrością, która wybrzmiewa długo po odłożeniu książki.

Powieść Marii Dueñas czytało mi się fenomenalnie – pod względem językowym i dzięki atmosferze panującej w tej książce jest to kawał naprawdę genialnej lektury. Warsztat historyczny i wiedza jaką posiada ta autorka jest wprost zaskakujący. Jeżeli tylko macie okazję to jak najbardziej zachęcam Was do sięgnięcia po tę książkę, która – mam nadzieję – oczaruje Was, porwie Was do swojego świata oraz skradnie Wam serce równie mocno, jak stało się to w moim przypadku. Naprawdę nie spodziewałam się tak udanej powieści, tak dobrze napisanej historii, zachwycającej akcji i dobrze wykreowanych postaci. Autorka przelała w tę książkę tyle różnych emocji od cierpienia, smutku, po determinacje. Osobiście jestem zachwycona tą powieścią, przepadłam już od pierwszych stron. I Was zachęcam do sięgnięcia po książkę „Jeśli kiedyś wrócimy” 🤍

To opowieść pełna emocji, trudnych decyzji i przeciwności losu. 🤍

Lubię poznawać historię krajów przez pryzmat losów ich mieszkańców, gdzie wydarzenia globalne są tłem, choć nierzadko również determinantą życia bohaterów i ich wyborów. I tym razem trafiłam na prawdziwą perełkę! To powieść, której główna bohaterka może inspirować swoją niezłomnością. Podnosi się z ziemi po każdym upadku, nawet gdy złośliwy los wyjątkowo perfidnie podkłada jej nogę.

„Jeśli kiedyś wrócimy” Marii Dueñas przenosi nas do Algierii lat dwudziestych ubiegłego wieku, gdzie młodziutka dziewczyna zaczyna kilkudziesięcioletnią, burzliwą walkę o przetrwanie, o swoje miejsce w świecie. To historia zapoczątkowana przez brutalny akt przemocy, w wyniku którego Cecilia Belmonte zostawia za sobą nędzne życie w Hiszpanii i swoją dotychczasową tożsamość.

Francuska Algieria tamtego okresu, ukazana przez autorkę z dbałością o każdy detal i malowana językiem surowym, bezkompromisowym, ale i pięknym, czyni z tej powieści dużo więcej niż historię silnej kobiety, której los wielokrotnie dawał i odbierał nadzieję, perspektywy, bliskich. Kobiety nieidealnej, dokonującej wyborów niejednoznacznych moralnie, ale zdeterminowanej, by powstawać po każdym, najbardziej bolesnym upadku. Czyni z niej napisaną z rozmachem, epicką opowieść o życiu Hiszpanów szukających na obczyźnie lepszego domu - od czasów francuskiej kolonii, przez mroki II wojny światowej, aż po krwawe walki o niepodległość.

Narracja pierwszoosobowa sprawia, że tak łatwo zżyć się z główną bohaterką i kibicować jej w tej heroicznej, wiecznej walce z losem. Mocno chwyta za serce uczucie łączące Cecilię i Rafaela - pełne rozstań i powrotów, pokazujące, że nadzieja umiera ostatnia. I dla mnie to, że ta powieść jest tak wymagająca emocjonalnie, momentami tak surowa i niesamowicie piękna jednocześnie, stanowi jej olbrzymią wartość, świadczącą o autentyzmie, którego tak szukam w książkach.

Wcześniejsze powieści autorki, „Krawcowa z Madrytu” i jej kontynuacja „Sira”, zrobiły na mnie ogromne wrażenie, ale najnowsza jej książka to dla mnie jej najbardziej porywające dzieło, któremu bez wahania oddałam kawałek swojego czytelniczego serca. Życzę Wam, żebyście podczas lektury poczuli ten sam zachwyt i to samo wzruszenie, które towarzyszyły mi do ostatniej strony.

,,Jeśli kiedyś wrócimy" to opowieść o pewnej kobiecie, która całe życie uciekała przed czymś lub przed kimś. Pochodziła z biednej rodziny i po gw*łcie uciekła z rodzinnej miejscowości. Posługując się fałszywymi dokumentami, przedostaje się do Oranu, w którym jest wielu takich jak ona emigrantów.

Cecylia by przetrwać pracuje na plantacji tytuniu, w pralni i jako mamka. Każda kolejna praca pozwala jej zarobić nieco więcej pieniędzy, a z każdej też musi uciekać. Zatrudnia się w fabryce jako robotnica i tam poznaje Catherine, która namawia ją na kradzież. Niestety nie skończyło się to dla niej najlepiej. Została zmuszona do wyjścia za maż za człowieka, który nie traktował ją najlepiej i po raz kolejny musiała uciekać.

Cecylia nie jeden raz była rzucana na głęboką wodę i musiała szybko odnaleźć się w nowych warunkach. Była osobą nie tylko biedną, zagłodzona i brudną, ale przede wszystkim bardzo samotną. Pragnęła dotyku, czułości i miłości. Czy udało się jej chociaż trochę zaznać?

Opowieść o kobiecie, która nie chciała pamiętać o swoim imieniu wchodzi głęboko pod skórkę. Jest to bardzo smutna opowieść o kimś, kto ma jeden cel: przetrwać. Nie jeden raz miałam ochotę przytulić bohaterkę.

Książka nie posada dynamicznej akcji. Płynie ona swoim tempem, ale w tym przypadku to jest duży plus. Dzięki takiej wolniejszej narracji możemy bardziej poznać Cecylię i jej emocje jakie towarzyszyły w trzech dekadach jej życia.

Książkę czyta się dość szybko pomimo, że nie należy do cienkich. A wszystko to dzięki stylowi jakim została napisana i głównej bohaterce, o której długo nie zapomnę.