Jeżycjada (Tom 22). Ciotka Zgryzotka

Sympatyczna, pogodna książka. Poznajemy w niej dalsze losy Borejków (ich rodzina znów powiększona!). W książce mamy okazję poznać bliżej córkę Patrycji, Norę. Nora jest szesnalotką, która po spięciu z ojcem uciekła do jednej z ciotek. To u niej zaczęła dostawać tajemnicze SMSy. 

Z rzeczy, których do tej pory nie było w "Jeżycjadzie": Ignacy Borejko, czytający sagę rodzinną; tenże Ignacy w bliskiej relacji z pewnym czworonogiem; charaktery, które nie są w ścisłej harmonii z wyglądem; Nora, która ma dosyć rodzinnych zjazdów u Patrycji. I dużo, dużo więcej...

Piękne...

Nora przechodzi trudny czas dojrzewania. Najtrudniej porozumieć jej się z ojcem, do którego jest bardzo podobna. W rodzinie trwa oczekiwanie na dwa ważne wydarzenia- ślub kuzyna Józka i przyjście na świat pierwszego dziecka kuzyna Ignacego. Nora zajęta nawiązywaniem znajomości z kolegami- Podeszwą i Dentym, nawet nie przypuszcza, że odegra znaczną rolę w tym drugim.

  Ciekawa, pełna ciepła i miłości powieść.

Jeżycjadę uwielbiam, dlatego i tę część przeczytałam z przyjemnością. Znaczna część książki to wymiana maili pomiędzy Idą i Patrycją, ale jest w nich dużo humoru, więc książkę dobrze się czyta i kiedyś chętnie do niej powrócę.

Może byc

Mało o głównej bohaterce, dużo o całej rodzince, porody, śluby... Oj, dużo tego wszystkiego naraz. Mimo to przez większość czasu w książce nie działo się praktycznie nic (!!!). Akcja płynęła spokojnie na przygotowaniach do ślubu Dorotki i Józka (tadam!!!) i miała bardziej nostalgiczny charakter niż poprzednie części. Trochę mi szkoda było potencjału Nory, ta dziewczyna naprawdę ma charakter, a jakoś fabuła nie dała mu dojść do głosu. No i rozwaliła mnie kompletna zmiana w Agnieszce. Nagle zaczęła przypominać moją ciotkę, która nota bene także ma na imię Agnieszka ;-p. Serdeczne polecam. Jakoś tak swojsko i ciepło na duszy mi się zrobiło po lekturze (ślubnemu fatum mówimy nie!)