Klan

"Klan" to pierwszy tom serii Pascala Engmana, która teoretycznie skategoryzowana jest jako kryminał, a jednak poza ramy kryminału mocno wykracza - to tak naprawdę obraz kilku przedstawicieli szwedzkiej społeczności, których los zdeterminowany jest przez miejsce, w którym przyszło im żyć. W tym tomie poznajemy trójkę dzieciaków - chłopaka z biednego domu żyjącego w gangsterskiej dzielnicy, Szwedką borykającą się z hejtem w szkole i arabską imigrantkę, która żyje w bardzo tradycyjnej rodzinie. Choć ich światy są różne, to łączy ich miasto, w którym żyją, ale przede wszystkim poczucie bezsilności i samotność, z którą idą przez życie. Autor pozwala nam ich poznawać od początku ich życia, dzięki czemu dokładnie rozumiemy z czym i dlaczego przychodzi im się mierzyć, ich motywacje, emocje są tak dokładnie opisane, że podczas lektury odbierałam je jak swoje. To doskonałe portrety psychologiczne, które zaskakują tym bardziej, bo przecież nie towarzyszymy postaciom w każdej chwili życia, a raczej zatrzymujemy się tylko w momentach ten kierunek życia zmieniających. Akcja powieści rozciąga się na kilkanaście lat, pisana jest z czterech perspektyw: dzieciaków i policjanta, a tym, co przeraża, jest realność życia w takim świecie - w końcu problem przestępczości zorganizowanej, wojen gangów, łatwa dostępność broni i narkotyków to coś, z czym Szwecja naprawdę boryka się od ponad dekady. Nigdy bym nie przypuszczała, że historia tocząca się w takim środowisku może mnie tak mocno poruszyć - a jednak! Po przeczytaniu ostatniego zdania "Klanu" od razu pytam: kiedy dostanę w swoje ręce tom drugi?! 

Josef i Antonia przychodzą na świat w tym samym dniu, jednak ich życie będzie różniło się diametralnie. Każde z nich będzie miało inny start i każde będzie się zmagało z kompletnie różnymi problemami. Ich drogi w pewnym momencie się przetną ale czy potem będą o sobie pamiętać? 

Początek XXI wieku, dla Mansourów nie ma większej świętości niż rodzina. Stają w swojej obronie jak wataha wilków i wszyscy mają być posłuszni głównemu przywódcy, którym jest Ali. Ich gang sieje postrach, na osiedlu, a z biegiem lat ten strach rozprzestrzenia się na cały kraj. Tylko jedyna córka przywódcy klanu, Zara nie widzi dla siebie przyszłości. Wiara jej rodziny nie pozwala na bycie wolną, dziewczyna ociera się o śmierć, a jej marzeniem jest żyć...

Na pewno nie będzie to kryminał dla każdego. Dla osób wrażliwych może okazać się nie do przejścia. 

Ilość krzywd, porażającej niesprawiedliwości, bezczelnej bezkarności, hejtu, uzależnień jest ogromna. Sztokholm lat początku obecnego wieku nie był przygotowany na to co zaczęło się dziać, stróże prawa nie byli w stanie opanować walk pomiędzy gangami ani śmierci i bezkarności młodych, nabuzowanych różnymi substancjami. 

Głównym bohaterem jest Josef, wychowywany samotnie w ubóstwie przez mamę, pracujący od dziecka, znający wartość nie tylko pieniądza ale i ludzkiego życia. Pomimo tego, że jest mądry i zdolny, świat nie ma zbyt wiele do zaoferowania biedakowi. Codziennie widzi, że to raczej ci stojący po drugiej stronie, źli, nieprawi mają się na tym świecie lepiej. Za nim nikt nie stanie w obronie. Znaczy tyle co robak. Dorastający w takim przekonaniu pragnie czegoś więcej...tylko sumienie nie tak prosto jest uśpić. 

Jest jeszcze Antonia, ta była szczęśliwym dzieckiem, a wszystko zmieniło się po jednej imprezie. Dokonując złego wyboru, ufając nie temu co trzeba, staje się ofiarą nienawiści, hejtu i stalkingu. Nie ma nikogo komu mogłaby się wygadać...ma marzenie, do którego osiągnięcia prowadzi długa droga, a jego koszty mogą okazać się zbyt wysokie. 

Książka jest nieodkładalna, bohaterowie wyraziści, fabuła wciągająca. Z każdą stroną emocje tylko rosły. Autor przeskakuje z miejscami akcji nieustannie i na początku było mi ciężko się przyzwyczaić ale im dalej w las tym szło lepiej. Trzyma w napięciu do samego końca. Niesie i nadzieję i taką przytłaczającą ilość złości do tego świata. Do tego, jak niewiele znaczy w nim dobry, zwykły, żyjący zgodnie z prawem człowiek, a ile może ktoś kto ma pieniądze i tzw. plecy. To druzgocąca prawda o społeczeństwie, które od zalania wieków jest takie samo. To też opowieść o tym, jak niewiele znaczy życie kobiet, dziewczynek muzułmańskich. One mają słychać i służyć mężowi, tudzież opiekunom, rodzić i schowane przed wzrokiem innych, egzystować. Pozbawione marzeń, pragnień, miłości i chodźby jak się starały w jednej chwili mogą stracić życie. 

Bardzo polecam.