Klątwa Kryształu

Klątwa Kryształu - Dorota Cieśla 

Dziękuję autorce, za możliwość przeczytania tej książki.

Czytałam tę książkę z ogromnym zaangażowaniem. Nie sposób było się od niej oberwać. To historia, która daje tyle emocji i lekcji, że nie dało się tego, od tak przerwać. 

Mamy tutaj siłę przeznaczenia, którego nie da się zignorować lub zmienić. To świat w którym ktoś musi poddać się w ofierze, dla dobra ogółu...

Miłość, która nie mogła się spełnić. I zdrada, najbliższej osoby, co doprowadziło do śmierci...

Możemy też doświadczyć siły zemsty, która w małym stopniu, ale pomaga zmniejszyć ból. Czasem jednak, aby pokonać złe demony, trzeba się z nimi spotkać osobiście. Tylko wtedy, możemy pójść dalej. Opowieść pokazuje też ludzi, którzy dają sobą manipulować przez moc. A ona niszczy wszystkie dobre ludzkie cechy.

To historia, która jest podzielona na trzy części.

Pierwsza, teraźniejszość i część prawdy. Druga, dużo więcej prawdy i poznajemy historię innych, oraz ciąg dalszy tego, co obecnie. No i ostatnia część, to dodatek dla osób pełnoletnich. Tu poznajemy początek relacji Raga i jego miłości.

Muszę przyznać, że bardzo się ucieszyłam. Zasługiwał on na to, aby go upamiętnić oraz poznać.

Bardzo rzadko mam okazję czytać książki, które są inspirowane nurtami nordyckimi. Czytałam jak, zahipnotyzowana. Fantastyka może mieć tyle możliwości, że ciężko to wszystko na raz podzielić... Właśnie dlatego uwielbiam ten gatunek. Zawsze będzie coś, co zaskoczy i to w pozytywny sposób.

Czy polecam?

Tak!!! To obowiązkowa lektura, dla wszystkich, którzy kochają ten gatunek. 

Z niecierpliwością sięgam po drugi tom, który mnie mocno przyciąga.

Moja ocena 10/10

Cytaty z książki:

"Zamień swój strach w siłę."

"Jeżeli ogień trawił też Wilka, a obstawiam, że tak było. To znaczy, że on jest dopełnieniem twojego przeznaczenia, a ty jego. Przeznaczenie będzie was ciągnąć i plątać tak, jak splątane jest znamię na twoich plecach. Będzie to trwało, dopóki jedno z was nie dopełni przeznaczenia drugiego. Dopóki nie nastanie koniec."

"- Mmm... - mruknął Rag, który właśnie stał nachylony nad kotłem z wielką chochlą w ręce. - Dobre to. Co tam gotujesz?

- Nie krępuj się i częstuj śmiało - odrzekła kobieta. - To mikstura płodności.

Wahul wybuchł śmiechem, Rag wypluł to, czego jeszcze nie zdążył przełknąć, jakby oparzony. Rzucił chochlą na stół i usiadł w fotelu.

- No, no przyjacielu, nie mówiłeś, że małych Wilczków ci się zachciewa - zażartował Wahul.

- A bo wcale nieśpieszno mi - odrzekł urażony Wilk.

- Oj, to uważać teraz musisz, bo za chwilę przyjdzie ci rude szczeniaki po lesie ganiać - śmiał się dalej ciemnowłosy mężczyzna."

"Świt - Dziwna to pora. Pora nadziei i pożegnań."

"Los mnie nauczył, aby nie igrać z przeznaczeniem."

"Moje życie jest przeklęte, nigdy nie będzie mi dane poczuć ciepła szczęścia."

"Zawsze silniejszy jest ten, który się uśmiecha, a nie ten, którego prowadzi gniew."

"Bez strat, człowiek nigdy nie doceni tego, co ma, i nie zacznie należycie o to dbać."

" - Czasami cierpienie potrzebne jest po to, aby nauczyć się żyć - odpowiedziała Edda.

Wahul spojrzał na nią ponuro i obojętnym, zimnym tonem powiedział:

- Tym, którzy umarli, nie jest dane już życie.

- Tym, którzy umrzeć nie mogą, pisane są wielkie czyny. - Kobieta wstała i opuściła chatkę. Zostawiła Wahula samego ze swoimi wyrzutami i plątaniną myśli."

"Ludzie wierzą w różnych bogów. Ja nie twierdzę, że nie istnieją. Jednak nie im powierzam swoje troski i sekrety. Ja wierzę w przodków. W dusze tych, co nas opuścili. Wierzę, że jej skrawek zostaje tu z nami i nigdy nas nie opuszcza, i to do nich zwracam się, gdy trapi mnie jakiś problem. Do nich kieruje swe modły."

"Wilcze słowo znaczy wszystko, znaczy więcej niż życie i więcej niż śmierć."

"- Przecież ja się z nią nawet nie połączyłem - tłumaczył Ragun, choć podświadomie wiedział, że Wahul ma rację.

- Nie musiałeś. Widzisz, człowiek zakochuje się powoli. Wilkowi wystarczy jedno spojrzenie. Wilcze serce kocha bardziej, intensywniej i niestety do samej śmierci. Widziałem to u naszych braci już nie raz. Sam tego doznałem, choć nie dane mi było posmakować ciała tej, z którą połączyło mnie przeznaczenie. Widzisz, odebrali mi ją, nim odważyłem się wyjść z cienia i teraz już zawsze będę czuł w sercu tę bolesną pustkę.

- Jak długo to boli? - dopytywał Ragun

- Nigdy nie przestaje - odpowiedział stanowczo i ponuro Wahul, po czym położył dłonie na ramionach przyjaciela."

RECENZJA

„Klątwa Kryształu”

Autor: Dorota Cieśla

Wydawnictwo: WFW

"Idę po ciebie słyszała w głowie ochrypły, męski głos, a przed oczami widziała ciemne głębokie spojrzenie wilczych oczu - Idę po ciebie- szeptał w jej stronę."

Wyobraź sobie świat, w którym każda kropla krwi może obudzić pradawną magię, las skrywa więcej tajemnic niż ludzie, a przeznaczenie jest przeciwnikiem, którego nie da się pokonać. Właśnie tam zabiera czytelnika „Klątwa Kryształu”, która zaskakuje rozmachem, klimatem i emocjami znacznie większymi, niż można się spodziewać.

Już od pierwszych stron poczułam, że wchodzę do świata, który ma własny rytm, własne prawa i własne sekrety. Świata, gdzie pradawna magia nie jest darem, lecz ciężarem. Gdzie las pamięta więcej niż ludzie, krew potrafi obudzić uśpioną moc, a przeznaczenie cierpliwie czeka na moment, w którym upomni się o każdego.

Poznajemy Hyldię, dziewczynę odnalezioną w głębi lasu. Nie pamięta swojego imienia, przeszłości ani tego, dlaczego tajemniczy znak na jej karku wywołuje tyle strachu. Wie tylko, że coś ją nieustannie przywołuje. Coś obserwuje każdy jej krok.

Z każdą kolejną stroną tajemnic przybywa zamiast ubywać.

A czytelnik, podobnie jak bohaterowie, coraz głębiej zanurza się w opowieść, z której nie sposób się wyrwać.

Dorota Cieśla stworzyła świat imponujący rozmachem. Prastare lasy, Wilczy Lud, runy, dawne wierzenia i Kryształy nie są jedynie efektowną dekoracją. To fundament całej historii – żywy organizm, który oddycha razem z bohaterami i nieustannie wpływa na ich los.

To fantasy zbudowane z ogromną dbałością o szczegóły, w którym czuć pasję autorki do tworzenia własnej mitologii.

Największym skarbem tej powieści są jednak bohaterowie.

Nie są nieskazitelni.

Błądzą.

Cierpią.

Popełniają błędy.

Boją się.

I właśnie dlatego są tak prawdziwi.

Największe wrażenie zrobił na mnie Wahul.

To bez wątpienia jedna z najbardziej fascynujących postaci, jakie spotkałam w polskiej fantastyce.

Jest legendą.

Jest wojownikiem.

Jest postrachem swoich wrogów.

Kiedy wpada w Furię, sama natura zdaje się odpowiadać na jego gniew. Ziemia drży pod stopami, wiatr wyje pomiędzy drzewami, a ogień pochłania wszystko, co stanie na jego drodze.

Ale jego największa siła nigdy nie wynikała z potęgi.

Największą siłą Wahula jest jego serce.

Autorka stworzyła bohatera niezwykle złożonego, rozdartego pomiędzy obowiązkiem, przeznaczeniem i uczuciem, którego nie potrafi się wyrzec. Pod maską niepokonanego wojownika ukrywa człowieka noszącego w sobie ogrom bólu, tęsknoty i samotności.

Im więcej poznajemy jego przeszłości, tym mocniej rozumiemy każdą decyzję, każdy wybuch gniewu i każde poświęcenie.

Nie sposób go nie pokochać.

Relacja Hyldii i Wahula zachwyciła mnie od pierwszego spotkania.

Nie opiera się na prostych schematach ani łatwych rozwiązaniach.

Budują ją spojrzenia, milczenie, wzajemne zaufanie, cierpienie i nieuchronność przeznaczenia.

To uczucie dojrzewa powoli, ale uderza z ogromną siłą.

Każda wspólna scena wywołuje emocje.

Każde rozstanie boli.

Każda rozmowa niesie za sobą znaczenie.

Na uwagę zasługują również pozostali bohaterowie.

Sedrig urzeka dobrocią i oddaniem.

Rag pokazuje, że honor może kryć się nawet pod twarzą wojownika budzącego strach.

Tutaj nie ma postaci jednowymiarowych.

Każdy niesie własne rany.

Każdy prowadzi własną walkę.

Ogromnym atutem powieści jest budowanie napięcia.

Autorka nie pozwala czytelnikowi odetchnąć na długo.

Gdy wydaje się, że bohaterowie odnaleźli bezpieczną przystań, los natychmiast odbiera im złudzenia.

Każda odpowiedź rodzi kolejne pytania.

Każda tajemnica prowadzi do następnej.

Każdy wybór ma swoją cenę.

Zachwycił mnie również motyw Kryształów.

To znacznie więcej niż źródło magicznej mocy.

Stają się symbolem pokusy, nadziei, przeznaczenia i ceny, jaką trzeba zapłacić za każdą decyzję.

Tutaj magia nigdy nie jest darmowa.

Zawsze czegoś żąda.

I zawsze o coś walczy.

Finał…

To prawdziwy emocjonalny nokaut.

Ostatnie rozdziały pochłonęłam z bijącym sercem.

Bitwy są spektakularne, brutalne i niezwykle filmowe.

Jednak to nie one poruszają najbardziej.

Najbardziej poruszają wybory bohaterów.

Ich strach.

Ich rozpacz.

Ich miłość.

Ich poświęcenie.

Dorota Cieśla udowadnia, że największe zwycięstwa rodzą się nie z potęgi miecza ani magii.

Rodzą się z odwagi, by kochać wtedy, gdy wszystko zdaje się stracone.

„Klątwa Kryształu” jest historią o pamięci, lojalności, przebaczeniu, przeznaczeniu i uczuciach silniejszych od czasu, śmierci oraz najokrutniejszych klątw.

To książka, która zachwyca wykreowanym światem, wzrusza emocjami i zostawia czytelnika z poczuciem, że właśnie uczestniczył w czymś naprawdę wyjątkowym.

A Wahul…

Nie jest bohaterem, którego się tylko pamięta.

On staje się bohaterem, za którym zwyczajnie się tęskni.

Jeżeli szukacie fantasy, które zachwyca klimatem, dopracowanym światem, niejednoznacznymi bohaterami i emocjami, od których trudno się uwolnić, „Klątwa Kryształu” jest powieścią, którą po prostu musicie przeczytać.

To jedna z tych historii, które kończą się wraz z ostatnią stroną…

…ale w sercu czytelnika trwają jeszcze bardzo, bardzo długo.

Mam dla Was kolejny debiut, który udało mi się wynaleźć, a wiecie, że takie odkrycia sprawiają mi ogromną frajdę. Dorota Cieśla i jej „Klątwa Kryształu” to książka, która od razu przyciągnęła mnie tytułem, okładką i opisem. Lubię, gdy te trzy elementy idą ze sobą w parze i od razu wzbudzają ciekawość, a tutaj właśnie tak się stało. Wystarczyło jedno spojrzenie i wiedziałam, że muszę po nią sięgnąć.

Dlaczego? Bo szukam w literaturze czegoś świeżego, klimatycznego i zaskakującego, a ta historia od pierwszych stron obiecuje dokładnie to.

Opis intryguje: młodzieniec odnajduje nagą, nieprzytomną dziewczynę w lesie, która nie pamięta swojej przeszłości. I już to jest wystarczającym haczykiem, żeby chcieć poznać jej losy. Ale autorka idzie dalej, ponieważ razem z bohaterami zostajemy wciągnięci w świat pełen magii, przeznaczenia i niebezpieczeństwa. Najgroźniejsza istota z północy zaczyna ścigać tę tajemniczą dziewczynę. Czy uda się ją ochronić? Kim tak naprawdę jest? I jaką rolę odgrywa w tym wszystkim klątwa kryształu?

Muszę przyznać, że najbardziej podobało mi się to, jak autorka buduje napięcie. Każdy rozdział kończy się w takim momencie, że po prostu nie da się odłożyć książki. Raz czułam wzruszenie, innym razem miałam ciarki, a bywało też, że uśmiech pojawiał się sam. Emocji jest tu mnóstwo, od lęku przed nieznanym, przez fascynację światem przedstawionym, aż po zachwyt nad czarującą przyrodą i mądrością szeptuchy, której wizje wykraczają poza wszystko, co można sobie wyobrazić.

Najciekawsze momenty? Zdecydowanie te, gdy bohaterowie muszą zmierzyć się z łowcą, wtedy akcja przyspiesza i serce bije szybciej. Ale też sceny, w których magia splata się z naturą, tam czuć prawdziwy klimat fantastyki, wciągający i pełen uroku.

Co mnie ujęło najbardziej? Lekki i przyjemny styl Doroty Cieśli. To nie jest książka, którą odkłada się „na potem”. To opowieść, którą pochłania się błyskawicznie, a po zakończeniu zostaje uczucie tęsknoty. I to właśnie dla mnie jest najlepszym dowodem, że trafiłam na wartościowy debiut.

Polecam Wam „Klątwę Kryształu” z całego serca. To piękna, emocjonująca podróż w świat magii i przeznaczenia, która udowadnia, że debiut potrafi być naprawdę mocny.