Milczeć, ale życiem wołać. Z ojcem Mateuszem Kolbusem EC, przeorem eremu kamedułów na krakowskich Bielanach, rozmawia Grzegorz T. Sokołowski

Książka „Milczeć, ale życiem wołać” to poruszający i niezwykle szczery zapis rozmowy z przeorem klasztoru kamedułów na krakowskiej Srebrnej Górze – ojcem Mateuszem Kolbusem EC. Już sam tytuł sugeruje paradoks, który staje się osią całej publikacji: jak w milczeniu można przemawiać najmocniej, a w ukryciu – żyć pełnią. To lektura, która zaprasza czytelnika do świata na co dzień niemal niedostępnego, a jednocześnie boleśnie aktualnego w czasach hałasu, pośpiechu i nieustannego nadmiaru bodźców.

Autorzy nie tworzą sensacyjnej opowieści o „egzotycznym” zakonie. Wręcz przeciwnie – książka prowadzona jest w tonie głębokiego szacunku, uważności i spokoju. Ojciec Mateusz Kolbus mówi prostym, klarownym językiem, unikając patosu, a jednocześnie dotykając spraw najważniejszych: sensu życia, ciszy, samotności, wiary, kryzysów i śmierci. Dzięki temu czytelnik ma poczucie autentycznego spotkania z człowiekiem, a nie z wyidealizowanym wizerunkiem mnicha.

Szczególnie mocnym elementem książki jest opis codzienności kamedułów – dnia rozpoczynającego się o 3:30 nad ranem, wypełnionego modlitwą, pracą fizyczną, lekturą Pisma Świętego i kontemplacją. Ta surowa rytmika życia, pozbawiona wygód i rozproszeń, nie jest jednak przedstawiona jako ucieczka od świata. Przeciwnie – jawi się jako świadomy wybór drogi, która pozwala skoncentrować się na tym, co istotne. Milczenie w tej perspektywie nie jest pustką, lecz przestrzenią spotkania – z Bogiem, z samym sobą i z prawdą o własnych ograniczeniach.

Ważnym atutem książki jest odwaga w podejmowaniu trudnych tematów. Ojciec Mateusz otwarcie mówi o kryzysach wiary, „nocy ciemnej”, zwątpieniu i duchowym zmęczeniu. Dzięki temu zakon kamedułów przestaje być postrzegany jako świat ludzi „odpornych” na słabość. Wręcz przeciwnie – mnisi jawią się jako osoby głęboko ludzkie, zmagające się z tymi samymi pytaniami, co każdy czytelnik, choć w zupełnie innych warunkach.

„Milczeć, ale życiem wołać” to książka, która nie moralizuje i nie narzuca gotowych odpowiedzi. Zamiast tego zaprasza do zatrzymania się i refleksji. Może stać się inspiracją zarówno dla osób wierzących, poszukujących duchowej głębi, jak i dla tych, którzy po prostu czują zmęczenie współczesnym światem. To lektura cicha, ale długo rezonująca – dokładnie taka, jak życie kamedułów, które opisuje.