Nawet diabeł go nie chce

- Fidelma! - zawołał Brendan w stronę łazienki na piętrze, skąd dochodził plusk wody. - Miałabyś ochotę na kubek scáiltín i może kawałek tego ciasta, które przyniosła twoja mama?

Nim jego żona zdołała odpowiedzieć, dom wyleciał w powietrze. Głowa Brendana oderwała się od szyi i uderzyła w drzwi frontowe (...)

W taki sposób Masterton rozpoczyna swoją najnowszą powieść, będącą dwunastym naszym spotkaniem z nadkomisarz Katie Maguire. Długo Graham Masterton kazał nam czekać na tę część, ale myślę, że większość czytelników po lekturze stwierdzi, że naprawdę było warto. Już sam początek daje nam nie tyle nadzieję, co raczej pewność, że to będzie kawał mocnej książki. Ale nie ma się co dziwić, przecież to Masterton. I jeszcze bardzo ważna informacja dla tych, którzy cyklu z Katie nie znają. Uważam, że książkę Nawet diabeł go nie chce można czytać jako powieść samodzielną.

Rzecz się dzieje w Cork i tak, jak w cytacie, miastem wstrząsają zamachy bombowe. Społeczeństwo Cork, ale nie tylko tego miasta, jest zszokowane. Policja, niestety, błądzi po omacku, początkowo winę zrzucając na wadliwe instalacje gazowe. Jedynie Katie, która, jak to się mówi, ma policyjny nos, i świetnie potrafi kojarzyć fakty, widzi więcej i wpada na trop zemsty. Ponieważ jednak jest zawieszona w pełnieniu obowiązków, jej spostrzeżenia zostają zbagatelizowane. Ale Katie nie zasypia gruszek w popiele, zwłaszcza gdy wybucha kolejna bomba i zabija dwie osoby. Teraz już z cała pewnością wiadomo, ze to nie być żaden wyciek gazu.

Katie Maguire nie pierwszy raz będzie musiała działać ,,poza prawem". Węsząc trafia na sprawę sprzed stu lat - pięciu członków IRA zostało zabitych, a ich potomkowie, tworzą grupę nazywaną Dwunastką z Dripsey, mszczą się za ten czyn. I w tym momencie pozwolę sobie zacytować jedno zdanie z okładki: Dla niektórych nigdy nie jest za późno na zemstę. Drugie zdanie znajduje się z tyłu książki i również wypada je przytoczyć: W Irlandii przeszłość nie umiera nigdy. A według niektórych martwym należy się większy szacunek niż żywym. Nie jestem Irlandką, ale przyznaję, że jestem skłonna się zgodzić, na pewno z tymi słowami, które zostały umieszczone na blurbie.

Nawet diabeł go nie chce okazał się świetnym thrillerem, mrocznym i naprawdę mocnym. Masterton nie bawi się z czytelnikiem w ukrywanie brzydkich opisów. Jak coś jest niezbyt przyjemne, brzydkie, to takie będzie. Bez upiększania. Za to cenię twórczość Grahama Mastertona, bo nie stosuje żadnych gierek i koloryzowania, żeby się przypodobać. Książka od pierwszego zdania trzyma w napięciu i tak jest już do ostatniego słowa. Pochłania bez reszty, a czytanie to czysta przyjemność. Dla wielbicieli Mastertona pozycja obowiązkowa.