Oddycham, odkąd moi rodzice umarli

Coraz częściej do sięgnięcia po pewne pozycje czytelnicze zachęcają mnie media społecznościowe. I nie chodzi tu o książkowe polecajki na Instagramie czy TikToku, tylko rozmowy z autorami lub bohaterami książki. Tak było też w tym wypadku. Na TikToku wpadły mi w oko rolki z wywiadami przeprowadzonymi z Katarzyną Butowtt, będącą zarazem autorką jak i bohaterką książki. Rozmowy mocne, rozrywające duszę, kontrowersyjne.
„Oddycham odkąd moi rodzice umarli” to forma wywiadu, przeprowadzonego przez Wiktora Słojkowskiego z Katarzyną Butowtt. Młodsze pokolenie może mieć problem z rozpoznaniem bohaterki, dla mnie jednak, osoby urodzonej na początku lat 70tych, Pani Kasia była ikoną – jedną z nielicznych Polek, które w tych siermiężnych PRLowskich czasach zrobiły karierę na zachodzie, a do tego jedną z najpiękniejszych kobiet, jakie widziałam. Pani Kasia lata kariery w modelingu ma już dawno za sobą, ale nadal jest piękna. Z dumą nosi siwe włosy i twarz ze zmarszczkami - nie skażoną botoksem, za to pokazującą w pełni mimikę i emocje, jakie się na niej malują. To po prostu nadal Ona – z wypisanym na twarzy życiem, które do najłatwiejszych nie należało.
Książka ta, to nie jest łatwa lektura, to coś co czyta się czując ciężar w klatce piersiowej. Katarzyna Butowtt przez lata była symbolem piękna i sukcesu, kobietą, którą podziwiała cała Polska. Można pomyśleć, że wiodła idealne życie. A tu? Dom, który zamiast dawać bezpieczeństwo dziecku, był miejscem przemocy. Ojciec tyran, matka, która nie chroniła, siostra tonąca w alkoholu. Pani Kasia nie wybiela przeszłości i nie próbuje jej łagodzić, mówi wprost o strachu i wstydzie i o tym, jak nauczyć się funkcjonować w świecie, w którym nikt cię nie wspiera.
To nie jest historia o świecie mody, bo czasy życia na wybiegu są tylko tłem. Sukces nie zapewnia zapomnienia, bo mimo że jest się otoczoną i podziwianą przez tysiące ludzi, można czuć się kompletnie samotną. A po latach, gdy milkną telefony i znikają propozycje, nagle wszystko traci sens i trzeba swoje życie poukładać na nowo, na nowych już warunkach.
To mocna, momentami bolesna lektura. Można zarzucać że o zmarłych mówi się dobrze albo wcale, a rodzice, jacy by nie byli, powinni być na piedestale, bo przecież byli rodzicami. Mogli popełniać błędy, bo nikt ich nie nauczył rodzicielstwa. Ja jednak uważam, że jeśli zamiast rodziców popełniających zwykłe błędy, młody człowiek jest zależny od bezwzględnych potworów, to ma prawo do wykrzyczenia swojego bólu, choćby po latach.
Autorka nie ukrywa traum, często opisuje momenty, które dla wielu byłyby zbyt intymne lub zbyt trudne, by mówić o nich głośno. Ale czytając o tym nie czujemy się jak wielbiciele sensacji, tylko osoby, które mogą z bohaterką podzielić jej życiowy ciężar.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

,,Oddycham, odkąd moi rodzice umarli"... Na pewno każdy z nas zdaje sobie sprawę z tego, jak trudno jest wypowiedzieć takie słowa. Jak trudno jest znaleźć w głębi swojego serca tak ciężko wybrzmiewającą, jednak jak się okazuje, wyzwalającą prawdę. Biografia Katarzyny Butowtt to jedno z najbardziej szczerych, poruszających i zapierających dech w piersiach świadectw, jakie czytałam. Jej historia boli, ale jednocześnie uzdrawia. Uświadamia bowiem, że nawet z najciemniejszych miejsc, można wrócić do siebie i zbudować swoje życie zupełnie od nowa. Katarzyna Butowtt wreszcie mówi własnym głosem. Mocnym, pewnym, odważnym. Nie pozwala odwracać wzroku. Swoją prawdą trafia celnie w miejsca, które bolą najbardziej. Daje do myślenia. Jestem pewna, że dla wielu, jej odwaga i to świadectwo będą ocaleniem. ,,Oddycham, odkąd moi rodzice umarli" to książka wyznanie. To historia kobiety, która zaczyna mówić, po wielu latach milczenia, strachu, niepewności i wstydu. Katarzyna Butowtt, ikona urody, stylu i klasy, w swojej biografii jawi się czytelnikowi nie jako gwiazda z plakatu, ale przede wszystkim kobieta, która przez wiele lat pod płaszczykiem perfekcyjnego wizerunku ukrywała swój ból i traumę niesioną od dzieciństwa. Właśnie te opisy dzieciństwa naznaczonego przemocą i obojętnością poruszyły mnie najbardziej. Uczciwie przyznam, że nie jest to coś, co czyta się łatwo. Każde słowo, wspomnienie Butowtt rani jak szkło. Jednak przyznać również trzeba, że każde z nich jest też krokiem do wewnętrznej wolności. Czytając tę książkę chwilami odnosiłam wrażenie, że Katarzyna Butowtt siedzi obok mnie. Pozwala mi zajrzeć w głąb swojego serca, wspomnień i tych miejsc, których nikt nigdy nie miał zobaczyć. Odkrywa przede mną dwa światy, w których przyszło jej żyć. Rodziny dom i zgotowane jej tam piekło. Wybiegi, blask fleszy, kamer, reklamy. Towarzyszący popularności splendor. Historia Butowtt uświadomiła mi, jak wiele potrafi unieść jedno ludzkie życie. Jak bardzo można się uśmiechać, jednocześnie w środku krzycząc i płacząc. Jak bardzo można być podziwianą, a czuć się zupełnie niewidzialną i niezrozumianą. Biografia Katarzyny Butowtt nie jest opowieścią o modzie. To bardziej świadectwo przetrwania. Przerwanie milczenia. To historia o tym, jak z rozbitych kawałków, można stworzyć siebie na nowo. Jak odnaleźć siebie w sobie. Jak oddać sobie głos i wyrażać siebie z odwagą. Przede wszystkim jednak, to historia o tym, że prawdziwa siła nie polega na całkowitym braku słabości. Ta siła polega na odwadze by się do tej słabości przyznać i stawić jej czoła. To niezwykłe katharsis, brutalnie szczere, prawdziwe, zostanie we mnie na długo. Bardzo poruszająca książka. Szczerze polecam!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)