Odrodzone królestwo

Umarł król, niech żyje król! Cykl "Odrodzone królestwo" towarzyszył mi przez ostatnie osiem lat i z wielką niecierpliwością wyczekiwałam kolejnych tomów serii. Żywi bohaterowie, barwny język i solidnie dopracowane tło historyczne sprawiały, że każdą kolejną część czytałam z zapartym tchem. Kiedy stało się oficjalnym, że autorka piątym tomem żegna się z serią, poczułam lekkie ukłucie żalu. Jednak nic nie może trwać wiecznie, więc wypada pożegnać się godnie. Największą zaletą powieści Elżbiety Cherezińskiej byli jej bohaterowie i chociaż przez cykl przetoczył się ich cały tabun, to każdy z nich był inny, wyjątkowy. To przez pryzmat ich losów poznawaliśmy wielką historię. Tymczasem w ostatniej powieści na pierwszy plan wysuwają się kampanie wojenne i polityczne układy. Niewiele miejsca zostało dla bohaterów, których zdążyliśmy polubić (chyba że ktoś polubił Krzyżaków i Jana Luksemburskiego). Jeżeli już jesteśmy przy układach politycznych to w bardzo ciekawy sposób pokazano dwa fronty prowadzenia polityki – męski i damski. Przyjemnie było obserwować królowe, które miały realny wpływ na losy swoich państw, nawet jeśli były to wpływy nieoficjalne. Kobiety są siłą "Odrodzonego królestwa", zarówno powieści o tym tytule, jak i całej serii. Zmiana akcentu, skupienie się na opisach wojennych i zmniejszenie roli prywatnych losów bohaterów sprawiły, że zmieniła się dynamika narracji. Poprzednie tomy lepiej rozkładały uwagę czytelnika między historię a fikcję literacką, a autorka z większą dbałością podchodziła do postaci. Trzeba jednak oddać sprawiedliwość, że niektóre wydarzenia tworzą pewną klamrę spinającą całość i wątki z "Korony śniegu i krwi" zostały po mistrzowsku zamknięte w "Odrodzonym królestwie". Zakończenie ostatniego tomu było zaskakujące (chociaż z historycznego punktu nic zaskakującego wydarzyć się nie mogło). Autorka w intrygujący sposób podsumowała rządy Łokietka , a wizja, którą wykreowała w ostatnich scenach, była świetnym pomysłem, nawet jeśli dla mnie mogłaby być krótsza i mniej dosłowna. Elżbieta Cherezińska była, jest i pewnie przez długi jeszcze czas pozostanie królową polskiej powieści historycznej. Ogrom pracy włożony w badania historyczne jest wręcz namacalny i naprawdę życzyłabym sobie (i innym miłośnikom prozy z historią w tle), żeby każdy autor, który bierze się za jakąś epokę, podchodził do pisania z takim profesjonalizmem i rzetelnością. Czy będę tęsknić za "Odrodzonym królestwem"? Na pewno i niejednokrotnie będę wracać do cyklu, zwłaszcza dla bohaterów drugoplanowych. Czekam jednak na nowe, niecierpliwe wypatruję wiadomości, co tym razem autorka “wrzuci na ruszt” i wierzę, że nie zawiedzie.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Muszę przyznać, że pani Cherezińska pozamiatała zakończeniem cyklu. I chociaż w teorii fakty historyczne były mi znane, to jednak opisy bitew, zasadzek, intryg, miarkowane czytelnikowi, wciągające go kawałek po kawałku, otaczającego go jak krwawa mgła, stanowią z goła doświadczenie innego rodzaju. Dodatkowy ukłon za ogrom bohaterów, ich różnorodność, kompletną historię, portret psychologiczny.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Władysław Łokietek mimo sędziwego wieku nie zdejmuje wojennej korony. Doświadczenie nauczyło go, aby nie wierzyć w układy i porozumienia. Szykuje się do kolejnej wojny. 

Zakon krzyżacki musi zmierzyć się z wewnętrznymi problemami. Intrygi, morderstwo, walka o stołki. Nowy mistrz szykuje się na wojnę z Polską.

Król Czech Jan Luksemburski nie zapomina o swoich prawach do polskiej korony. Podróżuje po Europie, zdobywa nowe ziemię i sojuszników. Wchodzi w układ z krzyżakami licząc na sprawiedliwy podział terytorium Polski. 

Do władzy i przejęcia wielkiego dziedzictwa dojrzewa też syn Łokietka Kazimierz.

Bitwy, życie dworskie, chrześcijaństwo i pogaństwo. Ugody, zdrady, zamachy, władza i pieniądze. Historia tak odległa a tak bliska.

Polecam cały cykl. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

To jest autorka, którą zawsze się dobrze się czyta. Historie osadzone w Polsce Piastów, stare wierzenia krzyżujące się z nowymi, tradycje, zwyczaje, intrygi, mnogość różnych bohaterów tworzy piękną i magiczną powieść. Polecam.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

„Odrodzone królestwo” to ostatni, piąty tom, cyklu o tym samym tytule „Odrodzone królestwo”, autorstwa pani Elżbiety Cherezińskiej. Jest to zbeletryzowana historia Polski z lat 1253-1333, czyli ostatnie lata rozbicia dzielnicowego. Cykl ten określić można jako rodzima gra o tron. Ja swoją przygodę z cyklem rozpocząłem 31 października 2017 roku, kiedy rozpocząłem czytać „Koronę śniegu i krwi” a zakończyłem 27 lutego 2021 roku.
Akcja ostatniego tomu rozpoczyna się w 1327 roku, kiedy to król Władysław Łokietek musi zmierzyć się z dwoma potężnymi przeciwnikami. Na północy Zakon Krzyżacki oraz na południowym-zachodzie Czechy, rządzone przez Jana Luksemburskiego. Jednak oprócz wrogów ma także sprzymierzeńców w postaci Węgrów (na południu) oraz Litwinów (na północnym wschodzie).
Pani Cherezińska rok po roku pokazuje nam ostatnie lata panowania króla Łokietka, jego sukcesy i porażki. Autorka ukazuje także jak skomplikowana była polityka w tamtych czasach, jak nic nieznaczące wydarzenia mogły mieć wpływ na wydarzenia międzynarodowe. Jaki wpływ na Polskę mogły mieć wydarzenia w odległym Awinionie, gdzie urzędował ówczesny papież Jan XXII.
Oprócz głównych bohaterów cyklu poznajemy także dalsze losy innych osób, które znamy we wcześniejszych tomach. Prym wiedzie tutaj Rikissa, ale także poznamy przygody Matki Jemioły i jej Zielonych Sióstr. Wrogowie Polski też zajmują znaczną część tej opowieści i dowiadujemy się jak doszło do Świętego Przymierza pomiędzy Czechami a Zakonem Krzyżackim.
Całość jest niesamowicie wciągająca, mimo, że koniec tej historii jest znany, to trudno się od powieści oderwać. „Odrodzone królestwo” to 802 strony, które przeczytałem w ciągu ośmiu dni oraz jedenastu posiedzeń, co plasuje tę książkę w czołówce książek przeczytanych na Tronie. Oczywiście z całego serca polecam Wam tę część, jak i cały cykl „Odrodzone królestwo”. Naprawdę warto.

 

https://www.facebook.com/czytamnatronie

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Jak już wcześniej niejednokrotnie wspomniałam - kocham całą sagę. Pani Cherezińska trzyma poziom, choć przyznaję iż ta część była ciut gorsza od wcześniejszych, jakby bardziej nudna ale mimo to jest na szczycie listy najlepszych.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)