Ogień w ciele

Seraphena została uwięziona w złotej klatce. Niestety oznacza to również konieczność śledzenia jej niekończących się przemyśleń, które momentami stają się powtarzalne i zwyczajnie zbyt długie. Są takim etapem historii, który mocno spowalnia tempo powieści. A problem w tym, że to całe uwięzienie zajmuje niemal trzy czwarte książki. Niby wiele się dzieje, ale jednocześnie całość zaczyna sprawiać wrażenie nużącej i zbyt rozwleczonej.

Mam też pewien zgrzyt związany z samą Serą. Momentami wyczuwam w jej zachowaniu hipokryzję -- te same działania oceniane są zupełnie inaczej w zależności od tego, czy wykonuje je Kolis, czy Ash. W przypadku jednego są dowodem okrucieństwa, bezduszności i powodem do krytyki, podczas gdy u drugiego nie budzą już takich emocji.

Odniosłam również wrażenie, że w tej części Sera bywa zaskakująco naiwna, a czasem wręcz infantylna. Szczególnie w relacji z Kolisem i w sposobie, w jaki reaguje na jego zachowanie oraz decyzje. Sam Kolis okazał się natomiast postacią znacznie ciekawszą, niż początkowo zakładałam. To inteligentny manipulator, człowiek potrafiący wykorzystywać słabości innych i skutecznie nimi grać. Można mu wiele zarzucić, ale nie można odmówić mu sprytu i wyrafinowania.

Mimo wszystko nadal uważam, że Sera jest bohaterką dojrzalszą i przyjemniejszą w odbiorze niż Poppy. Zdecydowanie bardziej angażują mnie losy jej i Asha niż głównych bohaterów pierwotnej serii.

Na plus niezmiennie pozostaje świat przedstawiony. Polityka, zależności między postaciami i całe tło wydarzeń zostały dobrze rozpisane i skutecznie budują atmosferę historii.

To kolejna bardzo obszerna część i myślę, że spokojnie mogłaby być nieco krótsza. Co ciekawe, mimo że wciąż bardzo chcę poznać zakończenie tej historii, zaczynam odczuwać zmęczenie serią.