Pan Wilków

Niełatwo być sługą Łasicy Fantazja Pilipiuka ma granice, ale nie są to granice dawnej Rzeczypospolitej. Dowodem na to kolejny, czwarty z zrzędu etap wędrówki bohaterów w poszukiwaniu tajemniczego Oka Jelenia. Pan Wilków to spora dawka bardziej dynamicznej akcji. Akcji zasadniczo dwuwątkowej, która wymaga jednak pewnej koncentracji. Marek z Helą trafiają do Polski, do Gdańska. Staszek poznaje „uroki“ Północy. Pozostali, w tym Maksym, Sadko czy Borys realizują swoje misje. Wszystko okazuje się mniej czy bardziej powiązane ze sobą. Nie ma tu wiele psychologii, są przygody okraszone myślami postaci czy rozmowami. Jest trochę wątków romantycznych (czasami powtórzenia w tym temacie są męczące), sporo walki, doza okrucieństwa. Są ludzie, jedni za sprawę, drudzy za władzę, trzeci za pieniądze gotowi oddać życie. Swoje lub innych. Cechą stałą tego cyklu Pilipiuka jest dbałość o detale jeśli chodzi o opis czasów, życia codziennego, budowli, miejscowości. To nadaje opisywanemu światu autentyczności jak i kolorytu, choć miejscami może być trochę nużące encyklopedycznością „wykładów“. Pilipiuk opisuje zasady rządzące tamtymi czasami, przygląda się powoli upadającej Hanzie, rzuca trochę światła na życie Kozaków. W tym tomie poznajemy lepiej tajemniczego Pana Wilków. Zawsze trzeba jednak mieć na uwadze, że jest to literatura rozrywkowa i spora doza uproszczeń jest tu zarówno obecna jak i w pełni uprawniona. Na lekkość

...
(czytaj dalej)