Polska odwraca oczy

Wydawnictwo: Świat Książki
Data wydania: 2016-03-02
Kategoria: Literatura faktu, reportaż
ISBN: 978-83-8031-472-6
Liczba stron: 232

Ocena: 5.29 (41 głosów)
Inne wydania:

Nowa książka najczęściej nagradzanej dziennikarki 2015 roku. Zbiór reportaży Justyny Kopińskiej "Polska odwraca oczy" to opowieści o najważniejszych niewyjaśnionych sprawach ostatnich lat. - Zawsze chciałam być policjantką śledczą - mówi Kopińska. - Odkrywać ukryte sprawy dotyczące przemocy dotykającej bezbronnych ludzi. Dziś robię to przez dziennikarstwo. W książce m.in. reportaż o dręczonych pacjentach szpitala psychiatrycznego w Starogardzie Gdańskim ("Oddział chorych ze strachu") i tuszowaniu najtrudniejszych spraw o zabójstwo ("Ten trup się nie liczy") oraz nigdy niepublikowane teksty, które powstały specjalnie na potrzeby tego zbioru. Z reportaży Kopińskiej wyłania się obraz nieskutecznego wymiaru sprawiedliwości i ludzi pozostawionych z poczuciem krzywdy. Po publikacji jej tekstów przestępcy trafiali do więzienia, a w prawie wprowadzano zmiany dotyczące bezpieczeństwa w instytucjach zamkniętych.

Kup książkę Polska odwraca oczy

Sprawdzam ceny dla ciebie ...
REKLAMA

Zobacz także

Opinie o książce - Polska odwraca oczy

Avatar użytkownika - RudaRecenzuje
RudaRecenzuje
Przeczytane:,

Dobrzy i źli. Podejmujący złe decyzje i przegrywający z systemem. Kobiety i mężczyźni. Każdy z bohaterów Kopińskiej się różni, ale wszyscy mają do opowiedzenia niezwykłe historie.

Justyna Kopińska sprawiła, że odebrało mi mowę. Na chwilę. Bo zaraz potem miałam do powiedzenia tak dużo, że refleksjami zaatakowałam siedzącego obok narzeczonego. Nie mogłam uwierzyć w to, co przeczytałam. Wszystkie reportaże zrobiły na mnie piorunujące wrażenie, ale niektóre wzbudziły tak wielkie emocje, że prawie wybuchłam. Dlaczego? Ze względu na absurdalność ludzkiego zachowania, na ironię losu, na człowieczą głupotę.

„Polska odwraca oczy” to niezwykły zbiór tekstów ukazujących czarną stronę naszego państwa- problemy związane z przepisami, wszelkie niedociągnięcia prawne, sytuacje budzące grozę, przestępców na wolności i tych, którzy znajdują się w najwyższych strukturach władzy, choć wcale nie powinni tam być. Wszystkie teksty zrobiły na mnie duże wrażenie, ale nie wszystkie uderzyły we mnie tak mocno.

Jednym z najbardziej poruszających tekstów okazał się dla mnie ten dotyczący żony Trynkiewicza. Nie jestem w stanie zrozumieć, dlaczego mając tak olbrzymi wybór, kobieta zdecydowała się poślubić wielokrotnego mordercę. No trudno, zdarza się. Ale każda jej wypowiedz napawała mnie olbrzymią złością i żalem, których długo, a może już nigdy nie zapomnę. Kobieta stwierdziła min., że kobiety poruszające się samotnie czy wyzywająco ubrane same proszą się o napaść i gwałt, a chłopców zamordowanych przez jej męża też w sumie nie jest jej szkoda, bo przecież nie wiadomo, na kogo by wyrośli. I co najważniejsze, proszę państwa, morderstwo może przecież zdarzyć się każdemu!

Szok, niedowierzanie i frustracja- to jedynie część emocji, jakie pojawiły się podczas lektury. Z jednej strony z wielu poruszanych w powieści kwestii nie zdawałam sobie sprawy, z drugiej dotknęły mnie szczególnie mocno dlatego, że mają miejsce w naszym kraju. Najgorsze, że to przecież prawda, życie, które uderza w człowieka obuchem, niesprawiedliwość losu, przykre niespodzianki, a także dobre uczynki, które zaprowadziły czyniących je ludzi prosto do piekła.

Kopińska włożyła w tę powieść całe serce. Wykazała się nie tylko wyobraźnią i doświadczeniem, ale także ogromem włożonej w przygotowanie tego zbioru pracy. Każda historia pokrótce pokazuje, w jaki sposób bohaterzy znaleźli się na takiej słabej pozycji, wskazuje na ich potknięcia, błędne decyzje oraz kłody rzucane im pod nogi przez innych, przeszkody związane z niekonsekwencją wymiaru sprawiedliwości. Wszystkie teksty wzbogacone zostały zeznaniami świadków, opiniami ekspertów, wypowiedziami głównych zainteresowanych.

Książkę czyta się szybko i naprawdę dobrze. Swoim realizmem powala, a tematyką przypomina dobre kino. Kopińska porusza się wokół tematyki społecznej robiąc to z wielkim wyczuciem i jeszcze większą odwagą. Dąży do znalezienia odpowiedzi na dręczące ją pytania, próbuje rozwiać wszelkie wątpliwości, znaleźć winnych. Widać, że jest w szczytowej formie, a żadne wyzwanie nie jest dla niej zbyt wymagające.

Cieszę się, że miałam okazję przeczytać każdy z tych reportaży. To literatura wysokich lotów. I samo życie. A także powód do dumy dla autorki i do zazdrości dla innych autorów.

Link do opinii

"Bo aby przetrwać, człowiek musi koncentrować się na tym, co jest tu i teraz. A najważniejsze w życiu  to zaakceptować swoją przeciętność. Bo inaczej człowiek ma wieczny niedosyt i nie umie być szczęśliwy."

Zbiór kilku kontrowersyjnych i zapierających dech w piersi reportaży nagradzanej dziennikarki. Znajdziemy tu kilka mocnych słów między innymi o nieletnich pacjentach szpitala psychiatrycznego, które były dręczone i wykorzystywane, o przemycie narkotyków w samych więzieniach czy o żonie Mariusza Trynkiewicza, która do tej pory nie wypowiadała się w mediach. 

"Według mnie w przypadku osiemdziesięciu procent molestowań i gwałtów ofiara sama jest sobie winna. Nikt mi nie wmówi, że jak dzieci idą samotnie do księdza na plebanie, to nie przeczuwają, że coś złego może się wydarzyć."

Autorka reportaży już od pierwszego tekstu rzuca czytelnika na głęboką wodę. Bowiem już na wstępie otrzymujemy kontrowersyjny wywiad z żoną Mariusza Trynkiewicza - przestępca seksualny, który zamordował 4 chłopców. Muszę się Wam przyznać, że podczas czytania tego konkretnego reportażu, ja nie dowierzałam, że można mówić takie rzeczy i jeszcze uparcie w nie wierzyć. Nie mieściło mi się to w głowie i powodowało, że musiałam odkładać tę książkę, żeby odetchnąć, bo było to dla mnie nie dość, że nierealne to jeszcze bardzo bulwersujące! 

Dalej nie jest lepiej, trafiamy na materiały, które mówią w oczywisty sposób o zbrodniach i krzywdach dokonywanych na dzieciach i to przez osoby duchowne! Mamy sporo słów o naszych polskich więzieniach, w których przestępczość toczy się swoim życiem, na bardzo wysokim poziomie. A na dodatek słów kilka o skorumpowanych urzędnikach czy o zatajaniu śledztw w perfidny sposób. 

Przez całą treść tej książki towarzyszyła mi ogromna masa emocji, od zdziwienia, irytacji, bezradności i niedowierzania, po obrzydzenia i ogromną złość. Ciężko jest uwierzyć w to, że takie rzeczy dzieją się w naszym kraju, że mało kto na to reaguje i cały czas z tyłu myśli pozostaje pytanie "dlaczego". 

Chyle czoła dla Justyny Kopińskiej, za to że zdecydowała się zagłębić w te brutalne sprawy, aż tak mocno. Że nie poddawała się słysząc " nie mam nic do powiedzenia" i uparcie brnęła do przodu. Że nagłaśnia te sprawy, że pozwoli wypowiedzieć się ofiarom, ale i oskarżonym. Że nie ocenia, ale drąży do wyjaśnienia. O takich rzeczach powinno się mówić i pisać więcej! Szczególnie teraz, gdy media są ograniczane, bo są i nie ma co do tego wątpliwości. 

"Resocjalizacja w więzieniu to fikcja. Jedyne funkcje zakładów karnych to kara oraz izolacja od potencjalnych ofiar."

Tylko gdy na blogach zaczęły pojawiać się recenzje o tej pozycji, wiedziałam, że muszę po nią sięgnąć. Trafiła się okazja w empiku i nie zawahałam się ani chwili i już w drodze do domu zaczęłam podczytywać sobie pierwszy artykuł. I nie żałuje, że sięgnęłam po tę reportaże. Są one bardzo mocne, ale to dlatego że są tak prawdziwe. Mówią wprost i szczerze o danych sprawach, bez jakiegokolwiek zatajania czy ukrywania. Według mnie każdy powinien po nią sięgnąć i przekonać się co się dzieje. Nie jest to łatwy tekst, wywoła w Was wiele emocji, nie koniecznie tych dobrych, ale warto!

Link do opinii
Avatar użytkownika - Eirene
Eirene
Przeczytane:2017-08-19, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam, 52 książki 2017,

Doskonały zbiór reportaży. Autorka ma odwagę i lekkie pióro, aby pisać o rzeczach niezbyt łatwych, szokujących i bulwersujących. Podczas czytania niektórych reportaży aż zagryza się wargi ze złości czy zażenowania, patrząc jak działają w Polsce systemy edukacji czy sprawiedliwości. Nieszczęścia, korupcja, dwulicowość, skrywanie przestępstw popełnianych przez osoby duchowne, samobójstwa, wykluczenie społeczne. To wszystko opisane dokładnie, bez owijania w bawełnę. Nie odwracaj oczu. Bo to Polska właśnie.

Link do opinii
Avatar użytkownika - be_ha
be_ha
Przeczytane:2017-03-14, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki w 2017 roku,
Wstrząsające reportaże. Nie mogłam zasnąć. Niewyobrażalne jak wiele zła dzieje się wokół nas.
Link do opinii
Avatar użytkownika - danonk
danonk
Przeczytane:2017-01-08, Ocena: 6, Przeczytałam, polskie czytanie, 2017,
Jest to zbiór reportaży karnych z ostatnich lat. przy czym są to reportaże opisujące ludzką bezsilność, niemoc wobec prawa, wobec fukcjonariuszy stojących na straży prawa. Już pierwszy rozdział opowiadający o kobiecie Mariusz Trynkiewicza, mordercy czterech chłopców. Poznała swojego przyszłego męża kiedy siedział jako skazany w więzieniu, pokochała go i wyszła za niego za mąż. Widzi tylko jego dobre strony. Jest zadziwiona, że ludzie mówią o nim psychopata i powinni być za to karani. Zacytuję fragment, który mnie dobił : "Mariusz nie jest psychopatą, ludzie nie biorą pod uwagę, że po pierwsze, te zabójstwa były dawno, a po drugie, nie wiadomo, kim obecnie byłyby te dzieci. Może wyrosłyby na zabójców lub złodziei. Kto włóczy się samotnie przy rzece w wieku kilkunastu lat?" Przez kolejne rozdziały opowiadające o sierocińcu prowadzonym przez siostry zakonne, o szpitalu psychiatrycznym, w którym nie leczono pacjentów, a się nad nimi znęcano, o płockim więzieniu, gdzie wartownicy, wychowawcy, psychologowie razem z więźniami prowadzili wspólne przestępcze życie, przepływałam coraz bardziej zdenerwowana i ogarnięta obezwładniającą bezsilnością. Bardzo dobra i mocna książka.
Link do opinii
Avatar użytkownika - Olena
Olena
Przeczytane:2016-12-10, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki - 2016,
Zbrodnie, okrucieństwo, zboczenia, nieudolność wymiaru sprawiedliwości, relatywizm moralny, choroby, patologie, znieczulica, głupota prowadząca do nieszczęścia, słupki i statystyki ważniejsze od ludzkiego życia. Bezpardonowo i konkretnie. Po tej książce chce się płakać, a świat wydaje się naprawdę złym adresem do zamieszkania.
Link do opinii
Avatar użytkownika - hania_sr
hania_sr
Przeczytane:2016-08-01, Ocena: 6, Przeczytałem, 52 książki,
Świetny zbiór reportaży. Tam gdzie się pojawia w konkursach, otrzymuje mój głos. Reportaże przyprawiają o ból brzucha, ale nie sposób się od nich oderwać.
Link do opinii
Avatar użytkownika - madziap
madziap
Przeczytane:2016-11-22, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam, 52 książki 2016,
Lektura obowiązkowa! Już dawno żadna książka nie wzbudziła we mnie tyle emocji - od wściekłości do wzruszenia. Justyna Kopińska jak zawsze rzetelnie przedstawia rzeczywistość- trudną i pozostawiającą wiele do życzenia.
Link do opinii
Avatar użytkownika - anka920
anka920
Przeczytane:2016-10-30, Ocena: 5, Przeczytałam, 26 książek 2016, 52 książki 2016,
Bardzo szokujące reportaże dziennikarki, które ukazują jak wiele niesprawiedliwości dzieje się w kraju. Książka zawiera zarówno takie, które szokują (wywiad z żoną Mariusza Trynkiewicza) jak i te, których bohaterom można współczuć (sierociniec prowadzony przez siostry zakonne, o którym autorka napisała również osobną pozycję - "Czy bóg wybaczy siostrze Bernadecie?").
Link do opinii
Książka Justyny Kopińskiej to książka wstrząsająca.Czytając ją,zastanawiałam się,-w jakiej Polsce My żyjemy?Czy naprawdę w tak strasznej rzeczywistości?Gdzie dla policji ważniejsze są statystyki niż porządna praca?gdzie ceniona Pani Doktor stosuje przemoc psychiczna i fizyczną w szpitalu psychiatrycznym?gdzie płaci się prezydentowi w pewnym mieście,zęby zachować pracę?gdzie w zakładzie karnym jest się zmuszonym do handlu narkotykami,bo inaczej możesz umrzeć Ty,albo Twoi bliscy? Całości dopełnia wypowiedź zony Mariusza T.wielokrotnego mordercy,wypowiedź tak skandaliczna ze nie warto jej przytaczać,tajemnica śmierci wiceminister Moniki Zbrojewskiej ,Książka świetnie napisana,rzeczowo,bez zbędnych sensacji.Warto przeczytać ,żeby wiedzieć co się dzieje w Naszym kraju.
Link do opinii
Avatar użytkownika - hanka04
hanka04
Przeczytane:2016-07-20, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam, 52 książki 2016,
Uznanie dla autorki. Tematy niezwykle kontrowersyjne. Życzę sobie i innym by w naszym kraju było więcej prawdziwych dziennikarzy takich jak pani Justyna.
Link do opinii
Avatar użytkownika - baros83
baros83
Przeczytane:2016-05-29, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki 2016,
Zbiór reportaży o "kryminalnych twarzach" Polski współczesnej. Mamy teksty m.in. o manipulowaniu statystykami policyjnymi; korupcji i patologicznych układach władzy; o fikcji resocjalizacji w więzieniach; wykluczaniu osób niepełnosprawnych ze społeczeństwa; tuszowaniu i bagatelizowaniu spraw o gwałt; braku kontroli w zakładach opiekuńczych dla trudnej młodzieży. Kopińska jako dziennikarka śledcza stawia niewygodne pytania zarówno ofiarom jak i katom. Poprzez dogłębną analizę dokumentów spraw stara się być obiektywna. Ogólny wydźwięk zbioru tekstów to walka jednostki z system, często przegrana. Książka poruszająca, a jednocześnie wstrząsająca.
Link do opinii
Avatar użytkownika - anaemia
anaemia
Przeczytane:2016-05-05, Ocena: 5, Przeczytałam, Mam, 52 książki 2016,
Justyna Kopińska to dziennikarka z wykształceniem socjologicznym publikująca na łamach ,,Dużego Formatu" - magazynu reporterów ,,Gazety Wyborczej". W swoich tekstach porusza głównie tematy związane z systemem karnym oraz sądownictwem; skupia się w nich na sprawach, które z winy polskich organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości nie doczekały się należytego rozwiązania. Jej artykuły to kawał dobrego dziennikarstwa śledczego, co jedynie potwierdzają prestiżowe nagrody branżowe, którymi zdążyła zostać obsypana (m. in. Grand Press, Amnesty International Journalism i nagroda PAP im. Ryszarda Kapuścińskiego). Książkę otwiera mocna historia Anny - żony Mariusza Trynkiewicza, którego nie trzeba nikomu przedstawiać - opowiadającej o kulisach małżeństwa ze skazańcem i tłumaczącej, dlaczego mimo wątpliwości bliskich zdecydowała się na ten krok. Poznajemy dokładniej sylwetkę seryjnego mordercy - czarującej bestii, bynajmniej nie ostatniej, którą będzie dane nam spotkać na stronach książki. Przebrnięcie przez historię i refleksje kobiety wiązało się u mnie z szeregiem silnych uczuć - gniewem, irytacją, niedowierzaniem oraz bezsilnością. A był to dopiero początek emocjonalnego rollercoastera zafundowanego przez panią Justynę Kopińską. ,,Jedna śmierć to tragedia, milion - to statystyka". ~Józef Stalin To niewiarygodne, że w dwudziestym pierwszym wieku, w wysoko rozwiniętym kraju, jakim jest Polska, słowa Józefa Stalina wciąż pozostają tak trafne. Jedną z głównych wad naszego systemu jest to, że nie rządzi nim chęć pomocy ludziom, tylko zwykła statystyka, a szarego obywatela sprowadza się do roli kolejnej liczby w raporcie. Reportaże w bezpośredni sposób ukazują niedoskonałość polskiego systemu oraz w opanowany - ale nie obojętny - sposób przedstawiają osoby pokrzywdzone przez jego omyłki. I właśnie na tym skupia się książka - na dramatach ludzi stojących w cieniu podczas każdej głośnej, medialnej sprawy. Koncentruje się też na powszechnie panującej w społeczeństwie znieczulicy i stereotypowym, krzywdzącym myśleniu, którego ofiarą padają bezbronni, często niewinni ludzie. Żyjemy w kraju, w którym w świadomości przeciętnych obywateli krótka spódniczka usprawiedliwia gwałt (w końcu ofiara sama się o to prosiła, prawda?), habit wymazuje wszystkie grzechy, a samobójcy to tylko egocentrycy pragnący uwagi. I, co najważniejsze, tak naprawdę nie robimy nic, by ten stan rzeczy zmienić. Reportaże pani Kopińskiej na podstawie historii jednostek malują szary obraz kraju ogarniętego plagą kumoterstwa, korupcji oraz niezrozumienia; kraju, w którym wartością wyższą niż sprawiedliwość jest pieniądz. I pomimo wcześniejszej świadomości, że w państwie nie jest różowo, po lekturze ogarnęły mnie najczarniejsze myśli i poczucie bezsilności. Na końcu nie pozostaje nic oprócz nadziei, że Polska w końcu zamiast odwrócić oczy - otworzy je.
Link do opinii
Avatar użytkownika - elfijka
elfijka
Przeczytane:2016-03-24, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam, 52 książki 2016,
Ta książka zawiera 16 reportaży, a po każdym ma się ochotę kląć z gniewu i bezsilności. Do tej pory wydawało mi się, że żyję w kraju, w którym istnieje jakaś sprawiedliwość i można czuć się bezpiecznie. Po lekturze tych reportaży mam co do tego poważne wątpliwości.
Link do opinii
Avatar użytkownika - vaapu
vaapu
Przeczytane:2020-05-03, Ocena: 4, Przeczytałam,

Zbiór reportaży na podniesienie ciśnienia. Przy niektórych brwi wędrują wysoko do góry, prz innych dłonie zaciskają się w pięści. Człowiek po raz kolejny irytuje się na ludzką głupotę, podłość. Ale też w niektórych wypadkach, gdy stawiane jest pytanie "jak można było tego nie dostrzec, nie zareagować", dochodzę do wniosku, że niestety można. Nawet nie dlatego że tak jest łatwiej, tylko dlatego że nad pewnymi rzeczami człowiek się nie zastanawia, tak funkcjonują i koniec. I dopiero kiedy coś wychodzi na jaw, przychodzi otrzeźwienie - no tak, przecież można się było tego domyślić. To tak jak z dobrym kryminałem, w którym autor zostawia wskazówki czytelnikowi, ale ten pojmuje ich znaczenie dopiero, kiedy sprawa zostanie rozwiązana. Nie usprawiedliwiam tu jednak nikogo, takie mnie tylko naszły przemyślenia.
Oceniłabym całość punkt wyżej, ale przy kilku tekstach miałam poczucie niedosytu, wrażenie, że autorka nie zgłębiła tematu dostatecznie. Mimo to - bardzo dobry, otwierający oczy, przerażający i irytujący zbiór tekstów.

Link do opinii
Avatar użytkownika - blackithilien
blackithilien
Przeczytane:2020-04-19, Ocena: 6, Przeczytałam,

Długo się zbierałam, żeby w końcu odkopac ją ze stosu czekającego na przeczytanie. Całkowicie polecam! Pojedyncze (ze 2-3) reportaże średniointeresujące,  ale reszta jest świetna. Generalnie książka i zmusza do myślenia i sprawia, że wolimy za wiele nie myśleć.... To co dzieje się w tym kraju od lat jest przerażające, zwłaszcza sposób działania policji... Moim skromnym zdaniem lektura obowiązkowa dla każdego! Przerażająca i przytłaczająca, jednak prawda jest ważniejsza niż życie w mydlanej bańce!

Link do opinii
Avatar użytkownika - NataliaM
NataliaM
Przeczytane:2020-01-20, Ocena: 3, Przeczytałam,
Avatar użytkownika - aneta5janiec12
aneta5janiec12
Przeczytane:2019-03-25, Ocena: 5, Przeczytałam,
Avatar użytkownika - Mamalea
Mamalea
Przeczytane:2019-03-02, Ocena: 6, Przeczytałam, 12 książek 2019,

Świetne, a przede wszystkim skuteczne reportaże! Po publikacji części z nich prokuratura wznawiała procesy dotyczące opisanej sprawy. Tematy wybrane przez panią Kopińską szokują, bulwersują i sprawiają, że jeśli ktoś wierzy w uczciwość i profesjonalizm polskich instytucji, to ta wiara zostaje zachwiana. Ukazane są siatki powiązań, które sprzyjają występowaniu patologii wśród policji, prawników, lekarzy, polityków. Niby wszyscy wiemy o znaczeniu statystyk policyjnych, o tym jak policjanci czyhają na rogu uliczki, by złapać przechodnia na czerwonym świetle w celu podniesienia "skuteczności" na papierze, ale nie wszyscy zdajemy sobie sprawę do jakich granic absurdu to dochodzi...
W jednym z reportaży Kopińska podjęła sie również obnażenia skandalu korupcyjnego, a wręcz "haraczowego" z udziałem prezydenta Zduńskiej Woli, gdzie "ręka rękę myje" i, pomimo że każdy widzi, że czarne jest czarne, to w wyroku zostaje zapisane, że czarne jest białe...
Poza tym z reportaży wyłania się obraz podobny do tego z eksperymentów Milgrama oraz Zimbardo. Uległość wobec autorytetu oraz nadużywanie władzy i poczucie bezkarności.
Książka ta nie powinna być wyłącznie do przeczytania i odłożenia na półkę, ale powinna spełniać fukcję motywacyjną, by coś z tą Polską zrobić, a nie odwracać oczy!!! Lektura obowiązkowa!!!

Link do opinii
Inne książki autora
Z nienawiści do kobiet
Justyna Kopińska0
Okładka ksiązki - Z nienawiści do kobiet

Książka najczęściej nagradzanej dziennikarki Zbiór reportaży Z nienawiści do kobiet to historie o najważniejszych sprawach, którymi...

Lekarstwo dla duszy
Justyna Kopińska0
Okładka ksiązki - Lekarstwo dla duszy

Zbiór felietonów, tekstów i przemyśleń najczęściej nagradzanej polskiej dziennikarki Lekarstwo dla duszy to owoc wieloletniej działalności...

Recenzje miesiąca
Na Jowisza! Uzupełniam Jeżycjadę
Małgorzata Musierowicz, Emilia Kiereś
Na Jowisza! Uzupełniam Jeżycjadę
Winne
Jarosław Czechowicz
Winne
Złoty dukat
Grażyna Bąkiewicz
Złoty dukat
Gruzińskie wino
Anna Pilip
Gruzińskie wino
Trzeci etap
Katarzyna Ryrych
Trzeci etap
Gruzowisko
Aleksandra Katarzyna Maludy;
Gruzowisko
Po prostu Mama
Renata Piątkowska
Po prostu Mama
Raróg
Anna Sokalska
Raróg
Banialuki do zabawy i nauki
Agnieszka Frączek
Banialuki do zabawy i nauki
Pokaż wszystkie recenzje