Saga Rodzina Duszów. Tom 2. Gra w bierki

„Gra w bierki” Hanny Cygler to drugi tom sagi Rodzina Duszów — opowieści o dorastaniu, odpowiedzialności i wyborach podejmowanych w cieniu wielkiej historii. To książka, która pokazuje, że życie rzeczywiście przypomina grę w bierki: jeden nieostrożny ruch może poruszyć całą konstrukcję.

Akcja toczy się w latach pięćdziesiątych i prowadzi bohaterów aż do przełomowego roku 1968. W centrum wydarzeń pozostaje rodzeństwo Duszów. Elżbieta próbuje odnaleźć swoją drogę i odpowiedzieć sobie na pytanie, kim chce być w świecie pełnym ograniczeń. Irena zmaga się z trudną codziennością u boku chorego męża i w domu wymagającej teściowej, ucząc się siły i wytrwałości. Gabriela, bardziej wrażliwa i artystyczna, konfrontuje swoje młodzieńcze marzenia z rzeczywistością, próbując odnaleźć siebie w miłości i sztuce. Bracia — Rysiek i Marian — również stają przed pierwszymi poważnymi wyborami: jeden odkrywa smak miłości, drugi własny talent i ambicje.

Fabuła rozwija się wielowątkowo, skupiając się na relacjach rodzinnych, codziennych zmaganiach i dojrzewaniu bohaterów. Tłem są realia powojennej Polski — czas niepewności, politycznych napięć i społecznych przemian. Autorka bardzo sprawnie splata to, co prywatne, z tym, co historyczne, pokazując, jak wielkie wydarzenia wpływają na los zwykłych ludzi.

Tematyka powieści obejmuje dorastanie, lojalność wobec rodziny, odpowiedzialność za innych, ale też pragnienie wolności i własnego szczęścia. To historia o poświęceniu, rozczarowaniach i o tym, że czasem największą siłę ma wybaczenie — zarówno sobie, jak i bliskim. Przesłanie książki jest uniwersalne: każdy z nas „gra” ze swoim przeznaczeniem, ale to od naszych decyzji zależy, jak potoczy się dalej życie.

Styl Hanny Cygler jest ciepły, uważny i bardzo przystępny. Autorka z wyczuciem buduje emocje, tworzy wiarygodne portrety psychologiczne i pozwala czytelnikowi naprawdę zbliżyć się do bohaterów. To narracja płynna, wciągająca, pełna dialogów i codziennych detali, które nadają historii autentyczności.

Podczas lektury towarzyszy cała gama emocji: wzruszenie, niepokój, złość na niesprawiedliwość losu, ale też nadzieja. Czytelnik mocno angażuje się w losy rodzeństwa, kibicuje im, czasem chce ich ostrzec przed decyzjami, które mogą zmienić wszystko.

To saga rodzinna z wyraźnym tłem historycznym — powieść obyczajowa dla czytelników, którzy cenią wielopokoleniowe historie, rozbudowane relacje i realistyczne tło epoki. Szczególnie przypadnie do gustu osobom lubiącym książki o silnych więziach rodzinnych i o ludziach dojrzewających w trudnych czasach.

Poruszająca, wielowątkowa opowieść o rodzinie, wyborach i sile wybaczenia, która zostaje z czytelnikiem na długo — zdecydowanie warto sięgnąć po ten tom i dać się wciągnąć w dalsze losy rodziny Duszów.

“Nagle ogarnęło ją dziwne uczucie, że będzie za nim tak dreptać do końca życia”.

Drugi tom cyklu „Rodzina Duszów” od pierwszych stron przykuwa uwagę. Lata pięćdziesiąte w których rzeczywistość okazuje się daleka od marzeń – upragniona wolność szybko zostaje przesłonięta przez nowe porządki i ograniczenia. Hanna Cygler z ogromną uważnością prowadzi czytelnika przez losy bliskich sobie ludzi pokazując, jak bardzo potrafią się od siebie różnić, nawet jeśli łączy ich to samo nazwisko i wspólne korzenie. Rodzeństwo Duszów Elżbieta, Irena, Gabrysia, Rysiek i Maniek wkraczają w dorosłość. Każdy z nich idzie własną drogą, niesie własny ciężar, podejmuje decyzje, które czasem wydają się zbyt duże jak na jedno życie.

Codzienność bohaterów pełna większych i mniejszych dramatów. Akcja płynie naturalnym rytmem, wciąga i wzrusza, a tło historyczne przenosi czytelnika wprost do powojennej Łeby, Gdańska, Sopotu, Warszawy. Fabuła prowadzona jest zajmująco, pełna niuansów i relacji, które pulsują emocjami. Styl Autorki zachwyca lekkością, naturalnością i płynnością, która sprawia, że czytanie staje się czystą przyjemnością. Autorka pisze z pasją, wiedzą i ogromną empatią, a jej bohaterowie – skomplikowani, autentyczni, z krwi i kości – nie pozwalają o sobie zapomnieć.

Czytając miałam wrażenie, że nie stoję z boku. Raczej jestem tuż obok, razem z bohaterami, słucham ich milczeń, obserwuję drobne gesty, czuję napięcie ukryte między słowami. Są tu emocje nieoczywiste: wstyd, żal, czułość, zmęczenie, ale też pragnienie, by mimo wszystko nie zgubić siebie. To książka o relacjach — tych trudnych, skomplikowanych, czasem bolesnych, ale prawdziwych. O dorastaniu nie tylko do miłości, lecz także do odpowiedzialności. O uczeniu się świata bez złudzeń, za to z coraz większą świadomością Tło wydarzeń nie jest tylko dekoracją. Czuć w nim napięcie, ograniczenia, duszność epoki, która nie rozpieszczała marzeń ani uczuć. A jednak pomiędzy szarością codzienności pojawiają się momenty światła: bliskość, potrzeba bycia razem, nadzieja, która potrafi przetrwać nawet wtedy, gdy wszystko wokół zdaje się temu przeczyć.

Piękna, poruszająca, do bólu realna. Z niecierpliwością czekam na finalny tom. Bardzo polecam całą serię! Tatiasza i jej książki :) 

Dzieci Tadeusza i Celiny Duszów są już dorosłe albo powoli w tę dorosłość wkraczają. Trzy siostry, każda inna, mające zupełnie różne zainteresowania, priorytety i...problemy. Dwóch młodszych braci, jeden to szkolny geniusz, drugi ..w jakimś sensie też jest geniuszem. Rozrzuceni po różnych miastach, raz za razem wracają do rodzinnego domu w Łebie. Trudne lata 50 i 60 ubiegłego wieku wcale nie pomagają w uporządkowaniu swojego życia. 

Myślę,że wielu z Was grało kiedyś w bierki. Potrzeba do tego dużego skupienia, opanowania i cierpliwości, jeden zbyt nerwowy ruch powoduje, że ktoś inny może zgarnąć upatrzony patyczek. Czasem też układają się w taki sposób, że nie można go wyciągnąć bez ruszenia pozostałych. I znowu zostaje czekanie i nadzieja,iż coś jeszcze dla nas zostanie do zgarnięcia. Analogicznie ma się sprawa z naszym życiem. Albo coś się nam uda, albo popełniając błąd trzeba poczekać...być może na coś lepszego. Byleby tylko nie było za późno i zostaniemy z niczym, no poza żalem. 

Historia rodziny Duszów to opowieść o dorastaniu w trudnych czasach, podejmowaniu ważnych decyzji, tęsknocie za czymś, czy to wolnością czy miłością i budowaniu ciągle na nowo i od nowa relacji międzyludzkich. To też powieść o niesprawiedliwości losu i rozczarowaniach jakie spotykają każdą z postaci. 

Wielowątkowa gdzie każdy z rodzeństwa ( jak narazie oprócz Mańka) ma swój głos, powieść z silnie rozbudowanym tłem historycznym. Spodoba się czytelnikom ceniącym rodzinne sagi osadzone na przestrzeni lat zwłaszcza tych drugiej połowy ubiegłego wieku. Autorka zostawiła czytelnika z sytuacjami, które domagają się szybkiego ciągu dalszego. Polecam. 

Ta powieść daje możliwość dołączenia do rodziny Duszów. Razem z jej członkami dorastamy, przeżywamy pierwsze miłości, zawody, rozczarowania, rozwijamy pasje. Bardzo łatwo weszłam w kontynuację ,,Śladem fal", umierałam z ciekawości, co się stało z Kazikiem i jakie listy ukrywała Celina...

Już wcześniej ujęły mnie szczególnie postacie kobiece i teraz również one stały się filarem całej opowieści.

Elżbieta robi karierę, ale czuje się rozdarta między rozpaczą za dawną miłością a nadzieją na nowe życie z Arturem.

Gabrysię prześladuje pech, nieustannie trafia na niewłaściwe osoby, popełnia błędy, potyka się... Ciągle musi zaczynać od nowa, ale jest niezłomna, podnosi się i próbuje.

Irena, chociaż inteligentna, dumna, pracowita, nie potrafi przeciwstawić się teściowej. Dla dobra rodziny i spokoju Jurka na każdym kroku jej ulega, akceptując poniżanie i manipulacje. Jak długo wytrzyma?

Każda z nich marzy o szczęściu, o miłości. Każda ma własne zmartwienia i zgryzoty. Jest w tym coś tak bliskiego, swojskiego, że razem z nimi przeżywałam zarówno chwile pełne uniesienia, jak i nerwy, wstyd, rozczarowania czy dziką rozpacz.

To nie tylko opowieść o historii jednej rodziny. To także refleksja o tym, jak radzić sobie z trudnościami, jak odnaleźć w sobie siłę i determinację, by iść dalej. To pochwała szczerych relacji, możliwości oparcia w bliskich, nie tylko w sytuacjach kryzysowych, ale też w zmaganiu się z codziennością.

Tytuł ma oczywiście symboliczne znaczenie. Gra w bierki wymaga niezwykłej precyzji, ostrożności, cierpliwości i delikatności w działaniu. Podobnie, jak w życiu,  najmniejszy błąd niweczy cały wysiłek, może wywołać lawinę negatywnych konsekwencji. 

Czytajcie, bo naprawdę warto. Po to, by przypomnieć sobie, jak trudne było życie w Polsce w latach 1952-1968, by uświadomić sobie, że czasami nie wszystko zależy od nas, by zobaczyć z boku, że często mylimy prawdziwe uczucie z wyobrażeniem o nim... ale mamy prawo do tych błędów, w końcu każdy gra w bierki ze swoim przeznaczeniem na własny rachunek.