Saga z głębi serca (#1). Szept duszy

"(...) Problem w tym, że nikt nie lubi zaglądać do własnej duszy. Boimy się zmierzyć z tym, co tam można odkryć."

🐚🐚🐚

Każdy z nas zatraca się w rutynie dnia codziennego i przez to traci cząstkę siebie.
Każdy z nas czegoś się wyrzekł - swoich planów, marzeń - na rzecz innej, wydawałoby się ważnej osoby.

Ale życie wszystko weryfikuje.
Otwiera nam oczy i pozwala iść własną drogą.
Nie wiadomo czy lepszą, ale na pewno umożliwiającą nam poznanie siebie, wejrzenia w głąb siebie, odnalezienia swoich pasji i drogi, którą chce się podążać.

Jednak nie jest to łatwe zadanie.
Poznanie siebie wymaga czasu i pracy.
Odkrywanie swojej drogi i swojego przeznaczenia wymaga odwagi i zmierzenia się z trudnymi, nie zawsze trafnymi decyzjami.
Czasami trzeba porzucić to, co nam znane i wyruszyć w całkiem obce dla nas miejsce, by właśnie tam móc stanąć ze sobą twarzą w twarz i spojrzeć na swoje życie z zupełnie innej perspektywy.

Tak właśnie postąpiła Goja - bohaterka książki "Szept duszy" Doroty Milli.
Życie kobiety legło w gruzach, kiedy poczuła się niewystarczająca.
Niewystarczająca dla siebie, męża, rodziny.
Właśnie wtedy postanawia postawić wszystko na jedno kartę.
Wyjeżdża do Sopotu, gdzie odbywa podróż wgłąb siebie, wgłąb swoich ukrytych pragnień, nadziei i szans.
Tu odkrywa siebie na nowo.
Odkrywa pasje, zaczyna spełniać marzenia.
Tutaj z zupełnie innej perspektywy zaczyna patrzeć na siebie i swoją rodzinę.
Odkrywa tajemnice, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego.
Podejmuje decyzje, których konsekwencje będą miały odzwierciedlenie w przyszłości.

Jaką drogą podąży Goja?
Czy w Sopocie odnajdzie upragnione szczęście?

"Szept duszy" to piękna powieść, która otula, i która przynosi nadzieję w lepsze jutro. Delikatna, ale z mocnym wydźwiękiem, który wielokrotnie skłania do refleksji.

Serdecznie polecam 🌸

Co wolicie góry czy morze? Ja morze kocham latem a góry jesienią. Mam dzisiaj dla Was recenzję najnowszej książki Doroty Milli pod tytułem "Szept duszy", która jest pierwszym tomem serii "Saga z głębi serca". Goja to młoda kobieta, dla której szczęście miało konkretny kształt: mąż, dzieci, dom i spokojne życie. Jednak kiedy plany się sypią i wszystko idzie nie tak jak powinno Goja podejmuje pewną decyzję. Wyjeżdża do Sopotu, gdzie mieszka jej wujek. Wujek Ignacy, którego rodzina zawsze traktowała jak czarną owcę. Dziewczyna zaczyna tu właśnie układać swoje życie i drobnymi kroczkami przechodzi proces zmiany siebie. Wujek staje się dla niej wsparciem, dając poczucie bezpieczeństwa, którego tak bardzo potrzebowała. Autorka oddaje w nasze ręce historiilę pokazującą, że zawsze jest dobry moment by zmienić swoje życie. Życie, które mamy tylko jedno. Bohaterowie są naturalni a dzięki temu wiarygodni, bo nieidealni. Goji zachowanie momentami mnie irytowało, dlatego z przyjemnością śledziłam jej przemianę. Ta historia pełna jest emocji, trudnych tematów, wzruszeń ale i uśmiechu. Jestem ciekawa kontynuacji.

“Gdy wyruszamy w podróż, by odnaleźć siebie, nie potrzebujemy wiele”.

Goja przez lata była przekonana, że szczęście ma jeden, jasno określony scenariusz: mąż, dom i dzieci. Gdy jednak okazuje się, że nie wszystko idzie tak jak sobie wymarzyła wizja jej przyszłości traci sens. A ona sama czuje się słaba i zagubiona. Pełna obaw dziewczyna wyjeżdża do Sopotu, gdzie znajduje schronienie u wuja, człowieka, który dla rodziny stał się czarną owcą. W nowym miejscu Goja staje przed wyzwaniami, od których wcześniej uciekała. Zaczyna szukać pracy, nawiązuje nowe znajomości, zagląda w głąb siebie. Co pozwala jej spojrzeć na siebie z innej perspektywy. Wśród ciszy sopockiego wybrzeża zaczyna słyszeć coś, czego wcześniej nie dopuszczała do głosu, wewnętrzny szept, który domaga się odwagi i szczerości wobec samej siebie.

Opowieść płynąca niespiesznie, ale niosąca ze sobą wiele emocji. Autorka ukazuje skomplikowane relacje międzyludzkie, presję rodziny oraz narzucony styl życia. Jej pióro jest lekkie, naturalne dzięki czemu lektura od początku do końca była prawdziwą przyjemnością. Pisarka z łatwością i wnikliwością oddaje wewnętrzne rozterki, zmagania oraz porywy serca głównej bohaterki, a przy tym interesująco przedstawia pozostałe postacie. To szeroki wachlarz ludzkich osobowości. Goja, potrzebowałam chwili, by poczuć do niej sympatię, ale jednocześnie miałam nadzieję, że odnajdzie w życiu to, czego szuka.

Pojawiają się trudne relacje, niewypowiedziane żale, rodzinne napięcia i wewnętrzne rozdarcia. Goja długo wierzyła, że stabilny związek, dom, poczucie bezpieczeństwa to to czego oczekuje od życia. Wychowana w przekonaniu, że tak właśnie powinna wyglądać jej przyszłość, próbowała dopasować się do oczekiwań innych. Jednak jak długo tak można? Wśród szumu morza i spokojni płynących dni zaczyna się delikatna przemiana. Goja uczy się słuchać siebie, swoich emocji, potrzeb, tego, co przez lata było zagłuszane. Ogromną rolę odgrywa wujek, człowiek, który nie narzuca swojego zdania, ale pozwala odnaleźć własne odpowiedzi. To właśnie przy nim Goja zaczyna rozumieć, że życie nie musi być spełnianiem cudzych oczekiwań, a szczęście nie ma jednego, narzuconego kształtu. Małe kroki, wątpliwości, podszepty intuicji, powroty do przeszłości i próby poukładania siebie na nowo.

Ciepła, refleksyjna opowieść o szukaniu własnej drogi, o odwadze do zmian i o tym, że czasem dopiero wtedy, gdy wszystko się rozsypie, możemy zbudować życie naprawdę po swojemu. Serdecznie polecam! Tatiasza i jej książki:)