Silva rerum

Wydawnictwo: Znak
Data wydania: 2015-09-07
Kategoria: Literatura piękna
ISBN: 9788324038787
Liczba stron: 510

Ocena: 5.5 (18 głosów)
Inne wydania:

Wielka powieść o burzliwych losach szlacheckiej rodziny, siedemnastowiecznym Wilnie i naszej historii.

Śmierć tropi rodzinę Narwojszów. Elżbieta i Jan Maciej cudem uciekają z kozackiej masakry. Dopiero ich dzieci, Urszula i Kazimierz, pokonują fatum ciążące nad rodem. Ona trafi do wileńskiego klasztoru, on pod skrzydła niebezpiecznych wolnomyślicieli. Ich rodzinna kronika, silva rerum, opisuje każde wydarzenia, jednocześnie skrywając niejedną tajemnicę. W mrocznych zaułkach Wilna dzieje się bowiem znacznie więcej. Kazimierz niemal traci życie w studenckich bójkach, w klasztornych krużgankach słychać szelest drogiego habitu przeoryszy upokarzającej młodziutką nowicjuszkę, a przez życie rodziny, niczym niszczycielski żywioł przejdzie Jan Kirdej Biront. Charyzmatyczny buntownik, uczestnik nocnych orgii na dworze Radziwiłła, będzie odpowiedzialny za wybuch namiętności w klasztorze. Zakochany w nastoletniej Urszuli jest nieświadom, że sam budzi pożądanie jej brata.

Silva rerum to opowieść o balansowaniu między śmiercią a życiem, brzydotą a pięknem, ciałem a duszą, odsłaniająca tajemnice wielokulturowego Wilna. Zmysłowy, barokowy styl, bogactwo historycznego szczegółu i wciągająca akcja przyniosły autorce międzynarodową sławę. Wątki mistyczne przeplatają się tu z awanturniczymi, świętość graniczy z pożądliwością, tradycjonaliści spierają się z wolnomyślicielami, a historia pewnej rodziny staje się kluczem do historii całego kraju.

Kup książkę Silva rerum

Sprawdzam ceny dla ciebie ...
REKLAMA

Zobacz także

Opinie o książce - Silva rerum

Avatar użytkownika - Olena
Olena
Przeczytane:2016-10-22, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki - 2016,
Wspaniały plastyczny język i porywająca historia. Książka napisana z rozmachem, gawędziarska, w barokowym stylu, z niepowtarzalnym, wileńskim klimatem. Czytanie jej przypomina rozmowę z doskonale obytym towarzysko człowiekiem, który sypie anegdotami. Wspaniała literacka podróż na Litwę. Czekam na więcej!
Link do opinii
Avatar użytkownika - losar
losar
Przeczytane:2016-07-18, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 ksiazki 2016,
Powiesc Silva rerum opowiada oXVll-wiecznej szlachcie. Rodzina Norwojszow jest przesladowana przez smierc. Podczas ucieczki z Wilna traca dziecko. Niestety nie jest to jedyna ich strata. Jedynie bliznieta Urszula i Kazimierz sa pociecha rodzicow. Ale Urszula wstepuje do klasztoru, a Kazimierz postanawia wstapic na uniwersytet. Kiedy mloda nowicjuszka postanawia wystapic z klasztoru okazuje sie to nie takie proste. Pomaga jej Jan Kirdej Biront jej przyszly maż...
Link do opinii
Avatar użytkownika - Uleczkaa38
Uleczkaa38
Przeczytane:2015-10-18, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki 2015, Mam,

  Zachwycamy się literaturą amerykańską, azjatycką, brytyjską  czy też skandynawską.., a zupełnie nie dostrzegamy dzieł literackich Naszych sąsiadów, chociażby Litwinów.. A literatura w tym kraju ma się naprawdę dobrze i z pewnością zasługuje na to, by ją poznać, docenić, pokochać.. I chyba także zrozumieć Naszą pokrewną, słowiańską duszę.. Mamy wspólną historię, dziedzictwo, marzenia i obawy o przyszłość.. Niechaj zatem zbliży Nas także do siebie i kultura:) Doskonałą okazją ku temu jest premiera powieści "Silva Rerum" autorstwa Kristiny Sabaliauskaitė. Powieść, która na Litwie zyskała już miano kultowej i wybitnej.

 

"Silva rerum" to opowieść o siedemnastowiecznej Litwie i Europie, której to wspólne korzenie i dziedzictwo kształtowało się w tamtym okresie. Bohaterami tej historii są członkowie szlacheckiej rodziny Narwojszów, żyjącej w ówczesnym Wilnie. Najpierw poznajemy rodziców  głównych bohaterów -  Elżbietę i Jana Macieja, którzy  cudem unikają śmierci z rąk Kozaków, następnie zostają zmuszeni do porzucenia majątku, ale także i poniesienia ofiar.. Kolejno poznajemy dzieci owej pary - bliźnięta Urszulę i Kazimierza, których to życiowe drogi, wybory i losy będą kanwą dla tej opowieści.. Opowieści o klasztornym życiu i zakazanej miłości Urszuli, oraz o jakże burzliwym studencko - zawadiackim  życiu Kazimierza.. W tle rozgrywają się polityczne gry, dramaty i przełomowe zmiany w historii Litwy, Polski i Europy, zaś wszystkie owe  losy swojej familii i swojej ojczyzny skrzętnie spisuje w kronice rodu Narwojszów -   Jan Maciej...


 Powieść Kristiny Sabaliauskaitė to najwyższej klasy saga rodzinna, w której znajdziemy ludzkie dramaty, nadzieje, emocje i konfrontację ludzkich marzeń  z brutalną rzeczywistością.. To historia o kilku członkach rodziny Narwojszów, którzy tak naprawdę reprezentują sobą losy całego narodu litewskiego, a po części także i polskiego.. Romantyczna, piękna, emocjonująca od pierwszej do ostatniej strony.., przede wszystkim jednak szczera i prawdziwa. To epicka kronika Litwy i Litwinów, której wymowa, wartość i mądrość jest ponad wszelkimi podziałami i granicami, gdyż uniwersalnej siły tego tekstu po prostu nie można nie zauważyć i nie docenić, w każdym miejscu na Ziemi.. I chyba nie będzie przesadnym stwierdzeniem, iż każdy kraj i naród oczekuje i zasługuje na takie dzieło.. - Litwinom to już się udało osiągnąć, dzięki Pani Kristinie Sabaliauskaitė..

 

 Pierwszą myślą, skojarzeniem i refleksją podczas lektury tej opowieści, jest jej forma. Forma, która zaskakuje, momentami szokuje, a po chwili zachwyca.. Otóż autorka "Silvy rerum" całkowicie zrezygnowała z dialogów w swej powieści, zastępując je pięknymi i niezwykle wyrazistymi opisami. Można by pomyśleć, iż rzecz niemożliwa do przeprowadzenia we współczesnej  literaturze.., a jednak się udało! Słowa, myśli i czyny bohaterów tej historii oddają obserwacje wszystkowiedzącego narratora, który w trzeciej osobie opowiada o przedstawianych tu wydarzeniach. I niech nikt nie obawia się tego, iż taki sposób prowadzenia opowieści jest nudny, monotonny, trudniejszy w odbiorze. Otóż jest chyba wręcz przeciwnie, i to właśnie dzięki tej koncepcji książka ta jest taka nieszablonowa, intrygująca, zaś jej lektura tak bardzo płynna i pasjonująca:) Autorka oddała w pełni klimat, ducha i realia tamtej epoki, które to trudno byłoby zawrzeć pod postacią tradycyjnych dialogów, ujętych zwłaszcza w taki sposób, by były one zrozumiałe dla współczesnego czytelnika. Dlatego też jestem w pełni przekonana o tym, iż rezygnacja z dialogów była w tym przypadku idealnym rozwiązaniem:)!

 

 Jeśli zaś chodzi o samą warstwę fabularną tej powieści, to stoi ona na bardzo wysokim i dopracowanym z wielką pieczołowitością, poziomie. Otóż na kartach tej książki odnajdziemy historię rodziny, poznawaną w perspektywie kilkunastu/kilkudziesięciu lat. To opowieść o rodzie Narwojszów, ich tragicznej przeszłości, trudnej teraźniejszości i bolesnej przyszłości, jaka to rysuje się na wskutek wyborów życiowych najmłodszych członków familii - Urszuli i Kazimierza. To losy pełne romantycznych uniesień, dramatycznych rozczarowań, ryzykownych kroków i walki z własną naturą.. Nie znajdziemy tutaj akcji pędzącej z zawrotną prędkością, jak i również wielkich wojen, bitew, przygód rodem z powieści sensacji.. W zamian za to książka ta obdarzy Nas ludzkimi emocjami, tak silnymi, prawdziwymi i bliskimi każdemu z Nas, iż nie sposób im nie ulec, nie zawierzyć i nie zapamiętać na bardzo długi czas.. To opowieść o życiu człowieka, w którym to zawsze wybór pomiędzy dobrem i złem, był, jest i będzie najważniejszy.. I nie znajdzie się chyba choćby jeden czytelnik, który by nie dał się porwać tej opowieści, jej spokojnemu i powolnemu rytmowi, mądrości z niej płynącej..

 

 Wielką wartością tej historii są jej bohaterowie. Tak bardzo prawdziwi, różni, nieprzewidywalni i interesujący dla czytelnika. Autorce udało się w bardzo przekonujący i zarazem piękny sposób ukazać to, jak bardzo dzieci mogą różnić się od swych rodziców. I tak oto Jan Maciej to człowiek ze wszech miar opanowany, rozsądny, spokojny, przyjazny, życzliwy i dobry z natury. Podobnie przedstawia się osoba jego małżonki - Elżbiety. To bardzo inteligentna, zaradna i uczuciowa kobieta, która dba o dom, męża i swoje dzieci, i która jest gotowa do największych poświęceń dla ich dobra.. Z kolei ich dzieci.. to ludzie jakby już z innej epoki, innych czasów, innej kultury obyczajowej.. Kazimierz to swoisty hulaka, bawidamek, zabawowicz, dla którego liczą się głównie własne żądze i wszelakie rozrywki. To człowiek, który na Naszych oczach tak naprawdę marnuje swoje życie i możliwości, jakie przed nim stoją.. Jego siostra bliźniaczka - Urszula, to dziewczyna pełna wielkich ideałów, wiary w Boga i gotowości na poświęcenia w imię religii.. Niestety konfrontacja tychże przekonań z rzeczywistością i pragnieniami własnego ciała i serca, okazuje się nazbyt wielkim i trudnym wyzwaniem.. Tak naprawdę jest to bowiem bardzo zagubiona, słaba i dopiero ucząca się prawdziwego życia niewiasta, którą to los postanowił bardzo mocno doświadczyć.. Obok czworga głównych bohaterów, pojawiają się także postacie poboczne, jak chociażby Jan Biront, Mikołaj Radziwił czy też przedstawiciele rodu Sapiehów.., których to wątki idealnie uzupełniają losy rodziny Narwojszów..

 

 "Silva rerum" to także piękna opowieść o Wilnie - mieście, które przed stuleciami było jednym z największych i najważniejszych ośrodków ówczesnej Europy. Mieście pięknym, intrygującym, tajemniczym, zachwycającym swoim bogactwem, przepychem i architekturą. Śledząc  słowa Kristiny Sabaliauskaitė nie sposób nie wyobrazić sobie tych wszystkich ulic, gmachów, wnętrz, kolorów.. To relacja z miejsca i o miejscu, którego już nie ma i nigdy nie powróci.. I jakże wielką siłę i moc sprawczą wykazuje w tym przypadku literatura, która to raz jeszcze "ożywia" miniony świat, dając tym samym Nam - współczesnym, szansę na jego poznanie, ujrzenie, zapamiętanie.. 

 

 Książka tej litewskiej autorki to pochwała piękna.. Piękna miejsc, czasu, historii, języka i ludzkiej miłości.. Opisy krajobrazów, architektonicznych osiągnięć czy też chociażby kwitnącego ogrodu, to niezwykłe doznania, które bardzo rzadko spotykamy dziś we współczesnej literaturze. Relacje o Litwie i Polsce XVII stulecia są nie tylko znakomitą lekcją historii, ale także idealnym oddaniem klimatu tamtej epoki, jakże bardzo innej od czasów Nam współczesnych. Klimatu życia naukowego, kulturalnego, religijnego i politycznego, których to każda z tych sfer jest wprost fascynująca. Wszystko to zaś podane jest za pomocą niezwykle wysublimowanego, wręcz poetyckiego, niepowtarzalnego języka, z którym to obcowanie jest najprawdziwszą przyjemnością. I wreszcie miłość.. - ta szczera, gorąca jak i również ta zakazana, trudna, bolesna.. Miłość jest siłą napędową tej opowieści i to ona kieruje poczynaniami głównych bohaterów, które to z tak wielką pasją śledzimy podczas lektury tego dzieła..

 

 "Silva rerum" to pozycja wyjątkowa, która trafia do rąk czytelnika raz na kilka/kilkanaście lat.. Pozycja, niosąca sobą silne emocje, piękno języka, i najwyższej klasy warsztat pisarski. Sięgniecie po tę opowieść o rodzinie Narwojszów powinno być nie tylko przyjemnością, ale także i obowiązkiem czytelniczym dla każdego miłośnika literatury. Polecam i żywię głęboką nadzieję, że kolejne tomy tej sagi również trafią wkrótce do Polski..:)

 

Link do opinii
Silva Rerum, czyli las rzeczy. Tradycyjna księga rodzinna jest pretekstem, aby wejść w las słów, splatających się w poruszającą opowieść. "Świetnie napisana, marquezowska powieść, która dzieje się w siedemnastowiecznej Litwie i przypomina mimochodem, że historia Europy Środkowej jest wspólną opowieścią". OLGA TOKARCZUK Wielka powieść o burzliwych losach szlacheckiej rodziny, siedemnastowiecznym Wilnie i naszej historii. Śmierć tropi rodzinę Narwojszów. Elżbieta i Jan Maciej cudem uciekają z kozackiej masakry. Dopiero ich dzieci, Urszula i Kazimierz, pokonują fatum ciążące nad rodem. Ona trafi do wileńskiego klasztoru, on pod skrzydła niebezpiecznych wolnomyślicieli. Ich rodzinna kronika, silva rerum, opisuje każde wydarzenia, jednocześnie skrywając niejedną tajemnicę. W mrocznych zaułkach Wilna dzieje się bowiem znacznie więcej. Kazimierz niemal traci życie w studenckich bójkach, w klasztornych krużgankach słychać szelest drogiego habitu przeoryszy upokarzającej młodziutką nowicjuszkę, a przez życie rodziny, niczym niszczycielski żywioł przejdzie Jan Kirdej Biront. Charyzmatyczny buntownik, uczestnik nocnych orgii na dworze Radziwiłła, będzie odpowiedzialny za wybuch namiętności w klasztorze. Zakochany w nastoletniej Urszuli jest nieświadom, że sam budzi pożądanie jej brata. Silva rerum to opowieść o balansowaniu między śmiercią a życiem, brzydotą a pięknem, ciałem a duszą, odsłaniająca tajemnice wielokulturowego Wilna. Zmysłowy, barokowy styl, bogactwo historycznego szczegółu i wciągająca akcja przyniosły autorce międzynarodową sławę. Wątki mistyczne przeplatają się tu z awanturniczymi, świętość graniczy z pożądliwością, tradycjonaliści spierają się z wolnomyślicielami, a historia pewnej rodziny staje się kluczem do historii całego kraju. Nie jest to łatwa przechadzka. Już na dzień dobry poraniły mnie kolczaste krzewy w postaci opisu śmierci Maurycego, a dalsze kroki niosły szybciej i głębiej w mroki historii. Nie lubię zdradzać fabuły i w tym wypadku, po raz pierwszy chyba, nie mam tego problemu - bo ciężko opisać bezlik opisywanych wydarzeń, uczuć, zwyczajów, spostrzeżeń. Śmierć Maurycego, choć smutna, ma swój wymiar dydaktyczny (i służy jednej grze słownej), ukazując jakże ludzkie okrucieństwo bohaterów, ale i zadumę nad przemijaniem. Tak czy siak, szkoda mi go, jak też koni. Słowa porywają nas podobnie do joyce'owskiego strumienia świadomości, prowadząc po krętych ścieżkach dziejów zarówno rodziny Narwojszów, jak i samej Litwy. Dzieje się tak wiele, poznajemy tyle szczegółów, że ta rzeka sprawia wrażenie nieruchomej - sprawia to poziome rozbudowanie powieści, a nie brak akcji. Nie tylko historia jednak odgrywa tu ważną rolę. Sacrum i profanum. Duchowość i cielesność. Życie i śmierć. Piękno i brzydota - zarówno duchowe, jak cielesne. Śmiech i smutek. Możni i biedni. Łaskawość i łagodność kontra zawiść i porywczość. Świeccy i duchowni. Wolnomyśliciele i zaściankowi samozwańczy obrońcy wiary. Nauka i wiara. Miłość i nienawiść. Fabuła tej opowieści - choć ciężko tu mówić o linearnym ciągu zdarzeń, raczej o drzewie - nie opiera się tylko na ścieraniu przeciwności, ale pędzlem słów i barwami wrażeń Autorka maluje prawdziwie barokowy obraz pełen fantazji, skrajności, krytyki, niedopowiedzeń (jak brzmiał wiersz Jana Macieja? Co napisał Jan Kirdej Biront?). Tym, co mnie naprawdę zdziwiło w książce, była łatwość - nawet nie czytania, ale odcinania przez płynące słowa od świata wokół. Mimo okrucieństwa, brzydoty czy rozpasania nie można przestać przewracać przedziwnie zadrukowanych stron, a punkty widzenia różnych bohaterów zdają się przenikać niemal niezauważalnie - jeszcze chwilę temu Maciej na coś patrzył w zamyśleniu, a tu już mamy daleko sięgające wspomnienia Kazimierza. Z całą pewnością nie pożałujecie tego odizolowania od otoczenia. Obraz rozciągający się w czasie i przestrzeni z rozmachem Panoramy Racławickiej w całej swej surowości i delikatności zarazem jest piękny, gdyż działanie każdej z postaci, każde zdarzenie jest manifestacją żywiołu życia i przez tą perspektywę odbierałem opowieść. Wszystko miało swoje miejsce, cel i uzasadnienie, tworząc fraktalnie rozgałęziony ciąg przyczyn i skutków - im mocniej chcemy dotrzeć do przyczyn i uwarunkowań - tym drobniejsze detale dostrzegamy, tym mniejsze kawałki układanki zauważamy w tym olbrzymim witrażu rzucają wielokolorowe promienie na posadzkę świata. Mocną stroną są też wyraziste, przekonujące postacie - każda pełna własnych wątpliwości, kipiące emocjami, na swój sposób poetycka i tragiczna, w inny sposób doświadczająca życia. Przeżywamy z nimi troski i uniesienia, dyskutujemy z ich postawą, śmiejemy się i wzruszamy, milkniemy w zamyśleniu, jedno jest pewne - nie pozostawiają nas obojętnymi. Czyż oni wszyscy, jak my, nie poszukują szczęścia? Dążą do tego brnąc naprzeciw nieokiełznanym wichrom historii - tak zwyczajnie, po ludzku. Ulegają namiętnościom, mają swoje słabości i chwile chwały. Potrafimy ich zrozumieć, bo są tacy jacy jesteśmy lub chcielibyśmy być, a mimo odległości w czasie mamy wiele punktów zaczepienia. Co ważne - pomimo wielu różnych bohaterów, każdy ma zapadające w pamięć cechy swoiste, które pozwalają czytelnikowi bez problemu ich identyfikować bez potrzeby cofania się wgłąb treści - odnalezienie jej mogłoby nastręczyć trudności właśnie ze względu na potoczystość. Bohaterem jest też samo Wilno - w którego zaułkach i uliczkach chcielibyśmy się zagubić, by poznać jego wyjątkowość. Porywająca pięknem, drobiazgowością i monumentalnością zarazem powieść zarówno dla miłośników historii, jak i szukających wzruszeń i emocji. Za książkę dziękuje portalowi eKulturalni.
Link do opinii
Avatar użytkownika - Micha
Micha
Przeczytane:2015-09-29, Przeczytałam,
Dałam szansę tej książce litewskiej autorki, nie żałuję. Wyszukana proza, ale dostępna zarazem. Jakaś magia w niej jest i realizm zarazem.
Link do opinii
Avatar użytkownika - Emen
Emen
Przeczytane:2015-10-01, Przeczytałem,
Oj, warto było pójśc w nieznane i przeczytać tę książkę! tytuł nic mi nie mówił, okładka też, ale intuicja podpowiedziała. Nie przebaczyłabym sobie, jak bym ją ominęła! Napisana z taką dbałością o szczegóły, słowa piękne, zdania wyszukane. Cudeńko!
Link do opinii
Avatar użytkownika - Bacha
Bacha
Przeczytane:2015-10-01, Ocena: 6, Przeczytałam,
Nie znam litewskiej prozy, ale może był to błąd. Bo tu taki okaz. Książka, która zawładnęła moim czasem na parę wieczorów. Współczesny klasyk, można powiedzieć.
Link do opinii
Avatar użytkownika - Bibliotekarka
Bibliotekarka
Przeczytane:2015-10-01, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam,
Jestem pod wielkim wrażeniem tej książki, bo choć sięgnęłam po nią od niechcenia, niepewna, bo nie znam ani autorki ani okładka tez nie dawała żadnych danych, to warto było zaryzykować. rezultat- piękne wieczory z piękną książką.
Link do opinii
Avatar użytkownika - Tutka
Tutka
Przeczytane:2015-09-24, Ocena: 5, Przeczytałem,
Charakterystyczna barokowa składnia wcale nie przeszkadza w czytaniu. Przeciwnie, jest miłą odskocznią od książek, które teraz SA napisane wszystkie tak samo praktycznie. Autorka ma taki dar opowiadania, że właśnie ten styl to jej mocny atut i dzięki temu dosłownie wlatujemy w kreowaną przestrzeń wyobraźni. Trochę naturalistyczna, nieco magiczna, prosta i skomplikowana. Każda, dobra.
Link do opinii
Avatar użytkownika - ukomans
ukomans
Przeczytane:2015-09-22, Ocena: 5, Przeczytałem,
Wzięłam ta książkę do ręki bo uświadomiłam sobie że nigdy nie czytałam nic litewskiego. A to przecież tak blisko i rzeczywiście mogą przecież oferować coś fajnego i ciekawego. Na początku dziwnie mi było że nie ma dialogów i zdania są długie i rozbudowane, ale tłumaczka się postarała i książka przetulumaczona jest mistrzowsko. Zresztą cała jest świetna ale o tym musi się przekonać każdy sam
Link do opinii
Avatar użytkownika - Katarynka
Katarynka
Przeczytane:2015-09-20, Ocena: 6, Przeczytałem,
Nie interesuję się historią, ale lubię czytać książki. Silva Rerum połączyła jedną pasję, przemycając wątki historyczne, ale nie nudne bo opisane jak dzieje rodu. Bardzo ciekawa jeśli chodzi o formę, bo nie ma tu dialogów tylko właśnie opowieść o szlacheckiej rodzinie - wzlotach i upadkach ludzi, którym bardzo blisko do nas... Bo choć minęło wiele lat, my samy się przecież nie zmieniamy diametralnie. Warto po prosut zacząć czytać i samemu się przekonać czy to nasza stylówa. Moja okazało się, że tak
Link do opinii
Avatar użytkownika - jaszczowka
jaszczowka
Przeczytane:2015-08-13, Ocena: 6, Przeczytałam,
Jestem pod ogromnym wrażeniem tej książki. Przeczytałam, poczułam niedosyt, sięgnęłam powtórnie. Autorka pisze w niezwykle emocjonalny sposób. Czytając miałam wrażenie jakbym słuchała babci, która spokojnie, niezwykle malowniczym językiem, głosem pełnym ekspresji opowiada prawdziwą historię.
Link do opinii
Avatar użytkownika - karolinaosewska
karolinaosewska
Przeczytane:2020-12-20, Ocena: 5, Przeczytałam,

Silva rerum(łac.)-"las rzeczy", popularna w XVI -XVIII wieku przekazywana z pokolenia na pokolenie księga domowa, w której oprócz wydarzeń z życia rodziny, takich jak daty narodzin, ślubów i śmierci, zapisywano także rozmaite sentencje, wiersze, przysłowia, uroczyste toasty, przemówienia i panegiryki.

Do lektury takiej księgi domowej zaprasza nas Kristina Sabaliauskait?. Poznamy, czytając ją, rodzinę Narwojszów: Jana Macieja -seniora rodu, Elżbietę z Siedleszczyńskich, i ich dzieci Kazimierza i Urszulę, bliźniaki, a także Annę Magdalenę. Powieść ta, to spisane losy rodziny Narwojszów na przełomie siedemnastego wieku na ziemiach Wielkiego Księstwa Litewskiego.

Bohaterów "Silva rerum" poznajemy w ich dworze w Milkontach, gdzie przed laty Jan Maciej wraz z żoną i dziećmi:Kazimierzem i Urszulą schronili się tuż po kozackim najeździe na Wilno. Jesteśmy świadkami radości i smutków, które dotykają rodzinę.
Śledzimy losy potomstwa Narwojszów i to jak potoczyły się ich drogi życiowe. Dowiemy się także jak wyglądało życie Elżbiety i Jana Macieja po upuszczeniu rodzinnego gniazda przez ich dzieci.

Otwierając "Silva rerum" i przeglądając ją (jak mam w zwyczaju przeglądać każdą książkę przed lekturą), nie ukrywam że się lekko przeraziłam. Jesteście ciekawi dlaczego? Już Wam mówię. Powieść ta jest bowiem pisana z perspektywy narratora wszechwiedzącego, w tekście nie ma dialogów, tak jak to w standardowej książce bywa. Tekst leci ciurkiem, rozdziały mają po kilka, a nawet kilkanaście stron. Jak to zobaczyłam, wystraszyłam się, że nie dam rady jej przeczytać. Obawiałam się, że język będzie stylizowany na XVII -wieczny, ale moje obawy okazały się płonne.

Zaskoczyła mnie bowiem ta saga szlachecka z siedemnastowiecznym Wilnem w tle bardzo pozytywnie. Historia napisana jest zrozumiałym językiem, a jeśli zdarzają się w tekście jakieś słowa obco brzmiące są one wyjaśnione w przypisach. Mimo że nie uświadczysz tu dialogów, to wcale to tak bardzo nie przeszkadza. Choć lepiej, nim od lektury odciągnie inna powinność, doczytać zdanie do końca, bowiem gdy przerwiesz w połowie zdania, to potem by móc sobie odświeżyć o czym czytałeś, i by wrócić do początku zdania będziesz musiał cofnąć się nawet o stronę :D Tak, tu zdania są wielokrotnie złożone i jedno rozciąga się nawet na pół strony ;)

Mimo tych obaw, a także oryginalnej budowy powieści, historia rodu Narwojszów zaciekawiła mnie bardzo. I choć nie związałam się zbyt emocjonalnie z żadnym z bohaterów, to jestem ciekawa ich dalszych losów. Dlatego chętnie sięgnę w przyszłości po drugi tom.

Na uwagę zasługuję przepiękne wydanie książki. Srebrna obwoluta, która skrywa twarde wydanie w klasycznej czerni z szarymi elementami. Wydanie naprawdę zachwyca !

Czy polecam? Ależ tak, jak najbardziej. Nie jest to może zbyt łatwa lektura, bo do jej budowy trzeba się przyzwyczaić, ale dla tych, którzy kochają powieści z historią w tle i dla tych, którzy są fanami sag rodzinnych, będzie to lektura idealna. Polecam ! Myślę, że może to być także piękny prezent pod choinkę !

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Literackie.

Link do opinii

Wielkie Księstwo Litewskie, 1659 rok. Bliźniaki Kazimierz i Urszula Narwojszowie są świadkami ciężkiego smutku i żalu w jakim pogrążyli się ich rodzice Jan Maciej i Elżbieta, po nagłej śmierci malutkiej Anny Magdaleny. Rodzina przeżywa ciężkie chwile po ucieczce z Wilna przed kozackim najazdem i po śmierci niemowlęcia. Stopniowo jednak wyrywa się ze zgryzoty, odsuwa zasłonę rozpaczy i zwątpienia wiszącą nad ich domem, powraca do zwykłej codzienności. Jan Maciej przekształca Milkonty w zaciszny dwór pośród lasów, w którym można skryć się przed intrygami, polityką, kłótniami i wojną. Mijają kolejne lata, bliźniaki dorastają, uczą się, kochają, żyją...

,,Silva rerum" to wspaniała saga litewska o szlacheckiej rodzinie Narwojszów. Wydarzenia opisane przez autorkę wzruszają i wzbudzają silne emocje. Przejmujący jest opis pijanych Kozaków grabiących pałac Radziwiłów, którzy wypijają spirytus z wielkich słojów, w których przechowywane były odpychające dziwy natury. Sprofanowane ołtarze, obcięte dłonie z których nie mogli ściągnąć pierścieni, zgwałcone i okaleczone siostry bernardynki. Nie brakuje w tej książce też pięknych, sielankowych opisów, jak chociażby ogrodu Jana Macieja pełnego klonów, kasztanowców, przyciętych żywopłotów, przeróżnych kwiatów kwitnących o różnych porach roku. Opisy i brak dialogów są bardzo mocną stroną tej powieści w moim odczuciu.

Bohaterowie zostali nakreśleni w całej okazałości swoich zalet i wad. Dokonują życiowych wyborów, które nie zawsze są właściwe. Urszula wybiera życie w klasztorze, które nie do końca odpowiada jej temperamentowi. Pod wygładzoną, lśniącą powierzchnią w zakamarkach duszy Urszuli pełzały karaluchy niewyobrażalnej złości, mrowiły się pluskwy pychy, rozrastała pleśń gniewu właściwego podlotkom, chrobotały korniki bezmyślnego okrucieństwa karmione głupotą beztroskiego dzieciństwa, a pod tym wszystkim znajdowało się jeszcze drugie dno uparte przeświadczenie, że zostanie świętą. Kazimierz ukrywa swoje wewnętrzne pragnienia, bo wie, że zostanie potępiony przez otoczenie. Z lekko wyczuwalną pogardą i drwiną obserwuje toczące się wokół niego życie, nie może zdecydować się na wybranie jednej drogi i sensu życia.

Książki Kristiny Sabaliauskaite są dla mnie arcydziełami, które mogłabym czytać bez końca. Wspaniały, bogaty język, rewelacyjne, sugestywne i barwne opisy. Żywi, wielowymiarowi bohaterowie, którzy kochają, nienawidzą, przeżywają wzloty i upadki. Tło historyczne odmalowane w każdym szczególe jak na doktora historii sztuki przystało, którym jest autorka. Cudowna powieść porywająca duszę i umysł. Jak najbardziej polecam:)

 

Link do opinii
Avatar użytkownika - renia0310
renia0310
Przeczytane:2017-04-24, Ocena: 4, Przeczytałam,
Avatar użytkownika - edytka222
edytka222
Przeczytane:2016-07-11, Ocena: 5, Przeczytałam, Literatura litewska, Mam,
Avatar użytkownika - Mirania
Mirania
Przeczytane:2016-02-27, Ocena: 4, Przeczytałam, 52 książki w 2016,