Świąteczne cuda

Bardzo lubię w książkach takie połączenie jak: przytulna cukiernia, małe miasteczko i świąteczny klimat. Dla mnie te czynniki idealnie pasują do ciepłej otulającej powieści świątecznej takiej jak „Świąteczne cuda” Katarzyny T. Nowak. Tak, więc jeśli jesteście jej ciekawi, to , zapraszam na recenzję!

W miasteczku, które nazywa się Niedźwiedzia Łapa, przed Bożym Narodzeniem, zjawia się panna Lola, która otwiera cukiernię. To miejsce jest tak przytulne, że mieszkańcy tego miasteczka szybko ulegają jego urokowi. W dodatku panna Lola sprzedaje tam własne wypieki, które są bardzo pyszne. Kogo wśród mieszkańców Niedźwiedziej Łapy gościłaby w swojej cukierni najchętniej? Kto zdobędzie jej serce? Co takiego wydarzy się na sąsiedzkim spotkaniu opłatkowym?

W książce narracja prowadzona jest w trzeciej osobie. Opisaną w niej historię przeczytałam w jeden wieczór, a przyjemny styl pisania autorki, bardzo przypadł mi do gustu. W powieści tej pięknie została opisana przyjaźń między mieszkańcami małego miasteczka. Nowych mieszkańców przyjmowali z otwartymi ramionami, a tym gburowatych potrafili pomóc, gdy tego potrzebowali. Według mnie fajny był też wątek miłosny dotyczący panny Loli, do której wzdychało dwóch adoratorów. Ogólnie w powieści tej można spotkać wielu barwnych bohaterów, których nie da się nie polubić. Jednym z najbardziej charakterystycznych był z pozoru gburowaty pan Oliwier i to na jego przykładzie została opisana samotność oraz to, jak pozory potrafią zmylić co do oceny drugiego człowieka. Oczywiście tej całej historii towarzyszył świąteczny klimat, dzięki któremu mogłam się zrelaksować i poczuć magię świąt.

„Świąteczne cuda” jest fajną, lekką i przyjemną powieścią świąteczną, która nastraja pozytywnie. Jej ciekawa otulająca historia potrafi tak mocno wciągnąć, że można tę książkę pochłonąć nawet w jeden wieczór. Tak więc, jeśli szukacie świątecznych powieści wartych przeczytania, to koniecznie dopiszcie ten tytuł do listy, z pewnością spędzicie z tą książką miło czas!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

“Życie jest za krótkie, by nikogo nie kochać”.

Niedźwiedzia Łapa to niewielkie miasteczko, w którym mieszkają zwykli, a jednak w swojej zwyczajności niezwykle prawdziwi ludzie. Tu każdy wie o każdym odrobinę za dużo, a jednocześnie nikt tak naprawdę nie zna do końca drugiego człowieka. Każdy niesie swój własny ciężar, swoje marzenia i małe tajemnice. Zbliżające się Święta niosą ciepło, które jak miękki koc otula mieszkańców — nawet tych, którzy udają, że na nic już nie czekają. Pani Lola otwiera wymarzoną cukiernię, a jej wypieki mają w sobie coś, co rozpuszcza smutki szybciej niż cukier w gorącej herbacie. To właśnie tam splatają się wszystkie ścieżki. Ewa, stała bywalczyni, która od dawna walczy z otyłością i z własnym odbiciem w lustrze. Oliwier — samotnik i mruk z sercem nieco bardziej kruchym, niż sam by przyznał, który do słodkości Loli ma słabość równie dużą, jak do niej samej. Ich ukradkowe spojrzenia mają w sobie coś z obietnicy, która jeszcze nie ma odwagi wybrzmieć. Nowy dentysta, pani Anna zatopiona w codziennym zabieganiu, jej wiecznie zapracowany mąż… i cała galeria bohaterów, których można spotkać na każdym rogu, jeśli tylko uważnie patrzeć.

Autorka snuje tę historię w sposób zajmujący i przyjemny. Katarzyna T. Nowak splata ludzkie zawirowania z czułością codzienności, jakby tkała opowieść z nici ciepła, humoru i kruchych emocji. Akcja płynie spokojnym, melodyjnym rytmem, w którym jest miejsce na uśmiech, refleksję i lekkie ukłucie wzruszenia. Z subtelnością odsłania relacje, tęsknoty i lęki — wszystko to, co nosimy w sobie, nawet jeśli próbujemy to zagłuszyć. Bohaterowie są prawdziwi, zajmujący, pełni drobnych wad i pięknych zalet, jak ludzie, których mijamy w naszej codzienności. Większość z nich od razu obdarzyłam sympatią — z ciekawością towarzysząc im w ich małych i większych życiowych potyczkach.

Niewielka książeczka, a jednak ma w sobie zdumiewającą moc. Wybrzmiewa z niej dobroć — ta cicha i ta wypowiedziana na głos. Lojalność, życzliwość, troska, miłość do zwierząt, ale też zwyczajna ludzka potrzeba bycia dostrzeżonym. To historia, w której każdy może odnaleźć cząstkę siebie: kogoś, kto tęskni, kto marzy, kto czasem gubi się w życiu, ale mimo wszystko idzie dalej. Są tu plotki i serdeczność, gorycz i słodkość, relacje małżeńskie, rodzinne, sąsiedzkie — a między nimi wszystkim cicha, delikatna potrzeba mówienia o uczuciach.

To ciepła, kojąca, ujmująca opowieść, która przynosi oddech i dobre myśli. Idealna na przedświąteczny czas — by zwolnić, przystanąć, zanurzyć się w miękkim świetle tej historii i pozwolić sobie poczuć trochę więcej. Serdecznie polecam. Tatiasza i jej książki :) 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

"Świąteczne cuda" to krótka, bo licząca 150 stron, historia, która mimo swojego niewielkiego rozmiaru roztapia serca, otula ciepłem i rozczula. Literacka podróż do miasteczka Niedźwiedzia Łapa, w którym mieszkańcy znają się na wylot i wzajemnie, choć bywa, że w skrytości, dbają o siebie, była wspaniałym przeżyciem. Cudowna lektura! Dodatkowo styl autorki i ogólny klimat przypominają mi te obecne w jednej z moich ulubionych książek — ale o tym później.

✨️Kto pokocha?

Każdy, kto lubi krótkie, ale pełne emocji historie, zwłaszcza te utrzymane w zimowo-świątecznym klimacie. Pokochają ją czytelnicy lubiący małe miasteczka, których mieszkańcami są zwykli ludzie oraz ich codzienne troski i małe radości.

✨️Za co pokochasz?

Za świetny styl, jakim pisze autorka — jestem oczarowana, bardzo lubię tak prowadzone historie. Katarzyna T. Nowak skupia się na tym, co naprawdę istotne, nie rozwlekając zbędnych opisów ani scen. Podczas lektury miałam wrażenie, jakbym oglądała kameralny film studyjny, w którym krótkie ujęcia są ucięte we właściwych momentach, a potem zmontowane w całość, tworząc dynamiczny, a jednocześnie pełen emocji obraz.

✨️Czy ja pokochałam?

Pewnie, że tak! Kiedy uświadomiłam sobie, że styl i sposób narracji tej książki przypominają mi jedną z moich ukochanych powieści, "Sen o okapi" Mariany Leky — moje serce zabiło mocniej. Kocham taki rodzaj przekazu: czasem trochę dziwny, czasem urwany w zaskakującym miejscu, ale zawsze czuły, liryczny i pełen subtelnego humoru. Katarzyna T. Nowak pisze prosto, lecz niebanalnie, a każde zdanie jest dopracowane, nie tracąc lekkości. Świąteczne cuda wzruszyły mnie i wielokrotnie sprawiły, że uśmiechałam się z czułością — jest tu dużo ciepła, życzliwości i szacunku do postaci, a prolog i epilog dodają odrobiny bajkowości i realizmu magicznego.

✨️Czy polecam?

Oczywiście. I powiem więcej: to książka, do której można wracać. Cudownie nastraja na zbliżające się święta, otula swoim ciepłem i przytulnością. To przede wszystkim bardzo pozytywna opowieść, która pozostawia po sobie same miłe uczucia.

✨️O czym jest?

W Niedźwiedziej Łapie każdy dzień przynosi drobne cuda. Tuż przed świętami nowa mieszkanka, panna Lola, otwiera wymarzoną cukiernię, która szybko staje się miejscem spotkań ludzi szukających ciepła i bliskości. Jej serce bije szybciej na widok Oliwera, zamkniętego w sobie mężczyzny, uważanego przez innych za mruka. Mimo codziennych trosk, mieszkańcy miasteczka nie tracą optymizmu, wspierają się nawzajem i szukają szczęścia, a Niedźwiedzia Łapa emanuje odrobiną świątecznej magii.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

"Wieszano ozdoby wewnątrz domów i światełka na zewnątrz, przystrajano ogródkowe choinki i ustawiano instalacje świetlne przedstawiające świąteczne zwierzęta, najczęściej renifery, ale też duże bałwany z latarkami zamiast oczu."

🎄🎄🎄

Święta to czas cudów?
Myślę , że tak.
Te cuda przejawiają się w małych gestach.
W dobrym słowie.
W delikatnym uścisku dłoni.

W święta wszystko staje się łatwiejsze.
I wybaczenie przychodzi z lekkością.
I uśmiech nie jest tym wymuszonym.
I pomoc przychodzi ochoczo.
I spojrzenie jest bardziej przychylne.

W święta wszystko jest możliwe.
Trzeba tylko wierzyć w ich magię.
Trzeba wierzyć w ich moc.

"Świąteczne cuda" Katarzyny T. Nowak to lekka i krótka historia mieszkańców miasteczka o tajemniczej nazwie "Niedźwiedzia Łapa".

To miasteczko niezaprzeczalnie ma swój urok. Tutaj wszyscy wszystkich znają i chętnie służą pomocą.
Tutaj zbłąkani wędrowcy, znajdą dla siebie miejsce.
Tutaj ludzie samotni, odnajdą prawdziwych przyjaciół.
Tutaj nieśmiali i zamknięci w sobie, znajdą radość życia.
Tutaj ludzie zranieni i zdradzeni, odnajdą miłość.
Tutaj wszyscy wierzą w ducha świąt.
Tutaj wszyscy wierzą w dobro.
Tutaj wszyscy są życzliwi i otwarci.
Mają otwarte nie tylko domy, ale także serca.

"Świąteczne cuda" to krótkie opowiadanie, które wprowadza nas w klimat zbliżających się świąt.
Co prawda, wszystko tu dzieje się dość szybko, jednak to, co chciała nam przekazać autorka, niewątpliwie zostało przekazane.
Katarzyna T. Nowak skupiła się na stosunkach sąsiedzkich.
Chociaż każdy z bohaterów jest inny, to razem tworzą zgraną społeczność, która jest otwarta na nowe znajomości i gotowa jest na wyciągnięcie pomocnej dłoni.

Zachęcam do przeczytania opowiadania "Świąteczne cuda" 🎄

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Świetna książka pełna zawirowań. Postacie są w różnym wieku, niektórzy żyją sobie szczęśliwie, a inni są samotni, przez co zgorzkniałość przejęła nad nimi stery. Jeszcze ktoś inny wie, że boryka się z nadmiernymi kilogramami, ale nic nie poradzi na to, że kocha słodycze, a one kochają ją:-) To taka opowieść pokazująca ludzkie słabości z którymi nie wiedzą jak sobie poradzić. Nieraz to los pokazał im, że pieniądze ciężko się zarabia i z trudem małżeństwo wiąże tutaj koniec z końcem. I na każdy problem, na każde zmartwienie pokaże się ktoś, kto pomoże im spojrzeć z nadzieją w przyszłość:-) Nie chce wam pisać nic więcej, gdyż to naprawdę krótka historia, ale pokazująca, że dobre serce zawsze jest w każdym człowieku, tylko nieraz nie ma okazji, by móc je innym pokazać, by ujrzeli, że jest i zawsze tam było:-) Niektórzy wybierają tutaj życie w cieniu nie z powodu żalu, ale z braku znajomości bliskości. Pragną mieć obok siebie kogoś, kto choćby zwyczajnie był. By tylko nie wracać do pustego domu, gdzie telewizor jest jedynym towarzyszem. To właśnie z tego powodu nadchodzące święta nie są dla nich najmilszą radością. Nie czują tego jak słyszą rozmowy o tym, co uszykują na kolację. Słyszą jednak problemy innych i tutaj ich serce będzie w szerokiej skali najpiękniejsze. Aż mnie to poruszyło. Niby trudno jest tutaj spoufalić się z nimi, ale to z powodu ich problemów, o wszelakiej maści, większość czytelników będzie mogło poczuć z nimi więź. Choć krótką, ale na tyle silną, by inaczej spojrzeć na to, co się posiada. To bowiem pozycja o brakach, które postacie odczuwają. O ich smutkach, problemach, rozterkach i takim zwyczajnym życiu w szarej codzienności. Jednak i humor się pojawi, kiedy dwoje bohaterów będzie zabiegało o tą samą kobietę, która doskonale będzie zdawała sobie z tego sprawę:-) Tak ładnie były tutaj podkreślone zaróżowione policzki, bez względu jakiego wieku dotyczyły. Zakochanie jest dozwolone w nieskończoności lat, to takie urocze:-) Według mnie to śliczna książka, która zasługuje na uznanie:-)

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

,,Życie jest za krótkie, by nikogo nie kochać".

 

W malowniczym miasteczku Niedźwiedzia Łapa mieszkańcy z niecierpliwością oczekują otwarcia nowej cukierni. Aromatyczne wypieki i domowe słodkości, przygotowywane według babcinych przepisów Panny Joli, przyciągają tych, którzy pragną nie tylko delektować się smakami, ale także cieszyć się bliskością i rozmową. Cukiernia szybko staje się ulubionym miejscem spotkań, a zbliżające się święta niosą ze sobą obietnicę nadziei, stając się wdzięcznym tematem do rozmów i życiowych refleksji.

 

To krótka, kameralna i klimatyczna opowieść, w której świąteczny czas splata się z zapachem wypieków oraz życiowymi zmianami. Akcja rozgrywa się w miasteczku Niedźwiedzia Łapa, zamieszkanym przez zaledwie sześćdziesięciu mieszkańców, a nasza uwaga skupia się na kilku z nich. Bohaterowie są nieco przerysowani, a niektórzy wręcz osobliwi. Ich zachowania bywają dziwne lub niezrozumiałe, a reakcje potrafią zaskakiwać, jakby autorka celowo starała się uwypuklić problemy i sytuacje, z którymi się zmagają. Każdy z bohaterów skrywa własną historię, którą odkrywałam powoli, między kolejnymi scenami codzienności. Czytając, miałam wrażenie, jakby autorka zaprosiła mnie do jednego ze stolików cukierni, pozwalając wsłuchać się w rozmowy i poczuć atmosferę miejsca, w którym nikt nie musiał być idealny, by zostać zauważonym. Świąteczna sceneria stanowi tło, które wyraźnie uwypukla samotność postaci i ich wewnętrzne rozterki. Migoczące światełka, grudniowy klimat oraz ciepło cukierni kontrastują z emocjami, które nie zawsze są łatwe ani przyjemne. To opowieść o potrzebie bliskości i o tym, jak trudno czasem odnaleźć zrozumienie, ukazująca, jak wielką moc mają drobne gesty i zwykła, ludzka serdeczność.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Lubicie klimat małomiasteczkowy w książkach? Ja uwielbiam.

Mieszkańcy Niedźwiedziej Łapy szykują się na święta. Wyczekują wspólnego opłatka, na który każdy się stroi w najlepsze ciuchy jakie posiada, cieszą się na wspólne świętowanie.

Poznajemy kilkoro mieszkańców i ich problemy oraz relacje. Jest panna Lola, która niedawno otworzyła pierwszą kawiarnio cukiernię w miasteczku, oraz samotny i lekko gburowaty Oliwier który jest w Lolę wpatrzony jak w obrazek.

W cukierni spotykają się też wdowa Elwira i jej pięć ukochanych mopsów, Ewa zmaga się z problemem otyłości, oraz Anna, która ma dość męża pracoholika. W miasteczku zjawia się też przystojny dentysta, co oczywiście wywołuje spore poruszenie.

Cudnie było spędzić z nimi czas, poznać ich troski i radości, pasje i marzenia. Otulić się ich ciepłem oraz przygotować się z nimi na Święta. Przez jeden wieczór czułam się jak jedna z nich. Chciałabym zamieszkać w Niedźwiedziej Łapie.

Autorka pięknie pokazuje klimat i problemy małej społeczności, jak ważne są relacje międzyludzkie.

 

Cudowna, ciepła historia, idealna na świąteczny wieczór. Serdecznie polecam!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

"Świąteczne cuda" jest króciutką objętościowo lekturą, lecz Katarzynie T. Nowak udało się zawrzeć w niej to, co najważniejsze oraz sprawić, że trudno się od niej oderwać.

 

Akcja książki umieszczona została w małomiasteczkowej społeczności w Niedźwiedziej Łapie, gdzie wszyscy się znają. Mamy tu okres przedświąteczny, w którym poznajemy zwykłych ludzi, towarzyszymy w ich codzienności, troskach, smutkach, słabościach, obawach i rozterkach. Obserwujemy też zachodzące w nich zmiany. Bo kiedy jak nie w okresie okołoświątecznym jest najlepszy czas na zmiany, prawda? To właśnie wtedy dzieje się prawdziwa magia. To wtedy jesteśmy bardziej otwarci na ludzi. Można zdobyć się na odwagę, by wyznać komuś skrywane uczucia lub spróbować naprawić relacje.

 

Bohaterowie tworzą interesujący przekrój osobowości i zarazem zgraną sąsiedzką społeczność. Są w różnym wieku, jedni są szczęśliwi, inni samotni, zgorzkniali, mają podobne jak my pragnienia i marzenia. Widzimy, że w każdym człowieku kryją się pokłady dobroci, życzliwości, lojalności, bezinteresownej pomocy, troski, ale nie zawsze dla wszystkich jest to widoczne i oczywiste. Na problemy innych reagują sercem, często w ukryciu, by nikt się nie dowiedział... To piękne i wzruszające sceny. 

 

Nie zabrakło również odpowiedniej dawki humoru. Działo się to za sprawą pewnej kobiety i dwóch absztyfikantów do jej serca... A ona będzie się tym faktem dobrze bawić. A rumieńce na policzkach aż ja czułam. Nie ma tu znaczenia, ile kto ma lat. Miłość jest dla każdego bez względu na wiek. Pojawił się także puękny akcent zwierzęcy.

 

"(...) bezwarunkowa, bezinteresowna miłość zwierzęcia to najpiękniejsze, co może się przydarzyć człowiekowi. Cudowną jest miłość między ludźmi, ale to nie to samo. Ludzie bywają rozczarowujący, zwierzęta nigdy. Ludziom uczucie mija, wygasa, zwierzęta kochają wiecznie. Ludzie ranią, zwierzęta pocieszają. I wreszcie, kiedy ludzie odchodzą, zwierzęta trwają, kochając wciąż tak samo."

 

"Świąteczne cuda" to dodająca otuchy, pocieszenia, otulająca świąteczną magią opowieść o pragnieniu bliskości, miłości, potrzebie bycia zauważonym. To historia, która przypomina, że życie zawsze potrafi zaskoczyć czymś dobrym, że w zwyczajnej codzienności kryją się małe cuda. Wystarczy tylko się na nie otworzyć. 

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Co powiecie na wizytę w miasteczku o wdzięcznej nazwie Niedźwiedzia Łapa? Z przyjemnością, w tym przedświątecznym, gorącym czasie, przyglądałam się przygotowaniom do Wigilii bohaterów książki ,,Świąteczne cuda" autorstwa Katarzyny T. Nowak, wydanej przez Wydawnictwo Literackie. Przeniosłam się do urokliwej mieściny, gdzie wszyscy się znają, wszystko o sobie wiedzą, pomagają sobie i wzajemnie się wspierają. Poznajemy tu Lolę - właścicielkę nowo otwartej kawiarni, która szybko staje się miejscem spotkań i plotek. Zaglądają do niej okoliczni mieszkańcy: Ewa, Elwira, Anna, a także wyczekiwany przez Lolę Oliwier. Do miasteczka sprowadza się również przystojny Hipolit, do którego szybciej zaczyna bić niejedno kobiece serce. Kto skradnie serce Loli? A kto zdobędzie uwagę Hipolita? Z ciekawością śledziłam losy bohaterów - ich troski, problemy, rozterki, a także małe i większe radości. Mimo że w książce pojawia się sporo postaci, nie miałam problemu z ich zapamiętaniem, ponieważ każda z nich jest wyraźnie zarysowana i bardzo indywidualna. Podczas czytania możemy przyglądać się zwykłym ludziom, takim jak my, którzy z niecierpliwością wyczekują pierwszej gwiazdki, a później bali. Każde wydarzenie w mieścinie staje się ważne i wyczekiwane, celebrowane niemal jak święto. Oprócz przygotowań do świąt, sylwestra i Wielkanocy, poruszonych zostaje także kilka istotnych tematów, takich jak bezinteresowna pomoc, wrażliwość, opieka nad zwierzętami, przemoc domowa czy problem otyłości, a także wiele innych. Autorka zwraca uwagę na to, jak ważna jest rozmowa, ponieważ jej brak może prowadzić do niewłaściwych wniosków i pochopnych decyzji. Książkę serdecznie Wam polecam.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Niedźwiedzia Łapa - małe miasteczko, gdzie życie toczy się spokojnie, a mieszkańcy są ze sobą zżyci i zaprzyjaźnieni. Pewnego dnia Lola otwiera cukiernię. I tak staje się ona miejscem spotkań. Zdziśka, Gruba Ewa, Elwira i Anna to stałe bywalczynie. Przychodzą na słodkości i kawę, ale też by porozmawiać. Lokal Loli odwiedza też Oliwer, który wzdycha do właścicielki. A czy ze wzajemnością? 

 

Oliwer uznawany jest za największego gbura Niedźwiedziej Łapy. Jednak potrafi pokazać swoje wielkie serce, ale pomagać innym woli anonimowo. Do tej małej mieściny przyjeżdża Hipolit i otwiera gabinet dentystyczny. Nie ukrywa, że w oko wpadła mu Lola. Co na to Oliwer? 

 

Niedźwiedzia Łapa to miasteczko, które bez wątpienia ma swój urok. Jego mieszkańcy odnajdują tu szczęście i wiodą  spokojne życie. Wszyscy się tu znają, przyjaźnia, a gdy ktoś potrzebuje pomocy nie wahają się ani chwili. Organizują też wspólne imprezy. Tradycją stało się spotkanie opłatkowe czy spotkanie wielkanocne. Nowo przybyli zawsze witani są tu z otwartymi ramionami. I tak, dobrze został przyjęty Hipolit czy Weronika. To jak, chcielibyście tam zamieszkać?

Ta książka to taka spokojna historia w sam raz na przedświąteczny czas. Nie brakuje ciekawych postaci i ich przygód. Każdy z przedstawionych tu bohaterów jest inny, każdy wyjątkowy. Autorka pokazała między innymi czym jest sąsiedzka pomoc czy miłość zwierząt do ludzi, która jest bezwarunkowa i stała. To taka ciepła historia, która napawa optymizmem, a uśmiech sam pojawia się na ustach. Nie jest obszerna, czyta się błyskawicznie. A który z bohaterów doświadczył świątecznego cudu? O tym już musicie przekonać się sami. Polecam. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)