Tajemnica Serra Venerdi. Imma Tataranni i pułapki przeszłości

Cześć Kochani ? 

Mam nadzieję, że wypoczeliście. Długi weekend dał mi możliwość zrelaksowania się. Było mi to bardzo potrzebne. Muszę częściej robić takie przerwy od telefonu. Mogłam cieszyć się życiem na łonie natury i po części dostałam olśnienia, że jestem więźniem telefonu, dlatego rzuciłam to w kąt i w końcu odetchnęłam pełną piersią. Będę tak robić częściej, ale spokojnie, nie będę Was zaniedbywać z recenzjami. ?

Dziś przychodzę do Was z pozycją totalnie w moim klimacie. Książki z tego Wydawnictwa mają w sobie coś wyjątkowego. Zupełnie inną atmosferę, inną wrażliwość. One niespiesznie budują nastrój i pozwalają autentycznie wsiąknąć w życie bohaterów, ale też nie ubarwiają historii, a pokazują często tę ciemniejszą stronę miejsca akcji, obalają mity, czy też podsuwają ciekawostki historyczne. 

Z kryminałami z południa Europy to w ogóle jest tak, że albo się je kocha, albo nienawidzi. Często sama intryga schodzi na dalszy plan, a najważniejsze staje się tło, czyli te wszystkie zapachy, smaki, lokalna natura i klimat miasta. I dokładnie tak jest w trzeciej części serii Marioliny Venezii. Momentami miałam wrażenie, że cała ta zagadka zamkniętego pokoju to tylko pretekst, żeby pokazać nam, że we włoskich miasteczkach wcale nie jest tak sielankowo, jak nam się wydaje. Dodam tylko szybko, że tomy można czytać niezależnie, bo każdy to osobna sprawa.

Wszystko zaczyna się od znalezienia ciała Stelli Pisicchio. Drzwi są zamknięte od środka, więc sprawa wydaje się nie do ugryzienia. Jednak autorka nie funduje nam klasycznego, nudnego śledztwa i analizowania śladów w laboratorium. Ona genialnie miesza tutaj współczesność z historią. Kiedy w tle pojawiają się stare, XIX-wieczne negatywy pokazujące dawne, zapomniane dramaty cywilów, książka robi się o wiele mocniejsza i mroczniejsza. Okazuje się, że przeszłość Matery wciąż żyje i mocno uderza we współczesnych bohaterów.

Wiceprokurator Imma Tataranni dosłownie ciągnie tę fabułę. To kobieta uparta, momentami wręcz irytująca i zmęczona życiem. Użera się z nastoletnią córką, wiecznie kłóci z mężem i ma masę przyziemnych problemów,  ale właśnie przez te swoje wady i genialną, babską intuicję jest tak cholernie prawdziwa. Polubiłam ją od razu. Dzięki niej przez książkę wręcz się płynie, chociaż tempo jest dość specyficzne. Jeśli szukacie akcji i wybuchów co dwadzieścia stron, to możecie się wynudzić. Jest tu mnóstwo obyczajowych smaczków i lokalnych kłótni, które dla nas są błahostką, a dla mieszkańców Matery znaczą więcej niż prawo. Całość jest podszyta takim życiowym smutkiem i samotnością. Pod tym głośnym, słonecznym włoskim klimatem kryją się ludzie, którzy dźwigają ogromny ciężar. Ta śmierć w zamkniętym pokoju to idealny symbol ich życia. Każdy pozamykał się we własnych czterech ścianach, pilnuje swoich tajemnic i udaje, że wszystko jest super.

Na co dzień Imma też taka jest. Twarda, ironiczna, nikomu nie odpuszcza, ale jak zostaje sama, to widzimy, że po prostu pęka. Boi się, że traci kontakt z córką, widzi rutynę w małżeństwie i ciągle musi walczyć o swoje w świecie zdominowanym przez facetów. I szczerze te jej prywatne, domowe dramaty poruszyły mnie o wiele mocniej, niż samo szukanie mordercy.

Autorka doskonale pokazuje, jak potrafią boleć własne korzenie i jak bardzo niszczycielskie potrafi być duszenie w sobie żalu przez lata. Pod tym całym humorem i włoskim temperamentem kryje się po prostu opowieść o tym, że najtrudniejsze bitwy zawsze toczymy we własnych domach i we własnych sumieniach.

,,Tajemnica Serra Venerdi" to raczej literatura do niespiesznego dawkowania, gdzie sama atmosfera dusznej prowincji i specyficzny, włoski humor budują satysfakcję z lektury o wiele skuteczniej niż ostateczne rozwiązanie zagadki morderstwa. I powiem Wam szczerze, że takiej książki właśnie na ten długi weekend potrzebowałam. Idealnie wpisała się w mój nastrój i potrzeby.